Wydaje się, że miłość do bliźniego jest czymś prostym i nieistotnym, jak napominanie dziecka, by przyjaźniło się z innymi dziećmi i nie kłóciło się. A w rzeczywistości jest to graniczna linia, dzieląca rzeczywistość na nasz materialny świat, w którym istniejemy w miłości do samych siebie, i na wyższą rzeczywistość, w której istnieją tylko ci, którzy osiągnęli miłość do bliźniego.

Należy zrozumieć, że ta granica nad materialnym światem jest bardzo wyraźna i jest pilnie strzeżona z góry z duchowego świata. Na straży tej granicy stoją ogromne siły, surowe i bardzo wymagające, precyzyjnie określające, kto powinien pozostać w naszej niższej rzeczywistości, a kto jest godny istnienia w wyższej rzeczywistości, w przyszłym, duchowym świecie.

Dlatego cała nasza praca polega na tym, jak wydostać się z niższej rzeczywistości, którą teraz odczuwamy. Co więcej, nawet nie uświadamiamy sobie, jak jest niska i ograniczona – to tak naprawdę nasze życie, nasz świat, to my.

W rzeczywistości, kabaliści wyjaśniają nam, że najważniejsze jest przekroczenie granicy i wejście do wyższego świata, a tam kontynuowanie wznoszenia się coraz wyżej. Nie można pozwolić, aby siły natury wpływały na nas i dezorientowały nas, aby ponownie wciągnąć nas do dołu pod władzę egoistycznych praw tego świata.

Na tym polega główny cel nauki Kabały: nauczyć nas, jak przekroczyć tę granicę, zaznajomić nas z prawami wyższego świata i zacząć z nich korzystać. Oznacza to, że zadaniem Kabały jest nas zbawić i przygotować do istnienia w świecie Stwórcy, przebywającego na najwyższym poziomie duchowego świata.

Dlatego nauka Kabały w ogóle nie zajmuje się tym światem, niczym poniżej granicy z wyższym światem. Tylko ludzie, przechodzący do wyższego duchowego świata, zaczynają tam studiować jego prawa, odkrywać je na sobie i uczyć się, jak prawidłowo z nich korzystać.

Zanim człowiek wejdzie do duchowego świata, niewiele zrozumie z nauki Kabały, ponieważ w całości poświęcona jest prawom wyższego świata. Dlatego wszystkie swoje siły należy skoncentrować na tym przejściu z naszego świata do wyższego świata w swoich uczuciach i doznaniach, zrozumieniu i świadomości.

A wszystko, co odnosi się wyłącznie do tego świata, nie odnosi się do tej rzeczywistości, w której warto pozostawać. Dusza, która jest w każdym z nas jest boską cząstką z góry i dlatego dąży do powrotu do tego samego stanu, do tej samej rzeczywistości, w której jest Stwórca, czyli do wyższego świata. I tylko w odniesieniu do tego wyższego świata oceniamy siebie, a nie w odniesieniu do tego, co jest poniżej granicy między światami.

Wszystko, co warto robić w tym życiu, powinno służyć jedynie do wzniesienia się z tego świata do wyższego świata.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa