Pytanie: Wielu naukowców uważa, że w czasach Adama nie było pisma. Czy są jakieś dowody na to, że księga „Tajemny Anioł” została napisana przez Adama?

Odpowiedź: Księga „Tajemny Anioł” została pierwotnie napisana przez Adama w formie tablic i była przekazywana z pokolenia na pokolenie jako jego dziedzictwo. Ponadto niedawno dokonano odkrycia, że egipskie hieroglify pochodzą ze starożytnego hebrajskiego alfabetu, który istniał już w czasach Adama.

Obecnie księga „Tajemny Anioł” jest w wolnej sprzedaży. Na jej pierwszej stronie jest napisane: „Ta księga, którą według legendy napisał Adam Riszon”, czyli pierwszy człowiek. Mamy na myśli nie pierwszego człowieka na ziemi, ale pierwszego człowieka, który poznał Stwórcę.

Pytanie: O ile rozumiem, tak mówią tylko kabaliści. Dlatego że albo wierzą, i uważają, że świat rozpoczął się od Adama, albo ateiści, którzy w ogóle w nic nie wierzą.

Odpowiedź: Wiara pojawiła się zaledwie 2000 lat temu, a ateiści – zupełnie niedawno. Jednak należy zrozumieć, skąd wszystko pochodzi. Musimy spojrzeć na historię, jaka ona jest, ponieważ istnieje i działa od wieków.

Jeśli otworzyć księgi, które zostały napisane, na przykład w XI wieku przez kabalistów z wczesnej Europy przez Rambama, Rambama albo Raszbi, jest to udokumentowane i potwierdzone, że są to ich dzieła. Jeśli weźmiemy Talmud, który odnosi się do IV wieku n.e., to w nim samym opowiada się o jego autorach. Jest napisany zrozumiałym językiem, w którym czytamy i mówimy dzisiaj.

Są księgi, które pojawiły się półtora tysiąca lat przed Talmudem, na przykład Tora. Jeszcze wcześniej, 3700 lat temu, w Starożytnym Babilonie była napisana: „Księgę Stworzenia” („Sefer Jecira”) Abrahama. A około 1600 r. p.n.e. – „Wielkie komentarze”. Wszystko to jest powszechnie znane, źródłowo potwierdzone i przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Komentarz: Jednak na świecie są dwa rodzaje ludzi: ci, którzy nie wierzą w nic i ci, którzy wierzą, że Adam Riszon jest pierwszym człowiekiem, którego stworzył Bóg. Jednak to, że Adam jest pierwszym człowiekiem, który osiągnął duchowość, o tym piszą tylko kabaliści.

Odpowiedź: Kabała liczy czas stworzenia człowieka inaczej niż ogólnie jest to przyjęte. Stworzenie człowieka to pojawienie się w nim odczucia Stwórcy. Osiągając swój następny, znacznie wyższy stopień istnienia, człowiek może naprawdę nazywać się człowiekiem, a wcześniej jest po prostu zwierzęciem.

Przed Adamem ludzie żyli dziesiątki tysięcy lat. Miał rodziców, krewnych, ale jako pierwszy poznał ukryte siły natury. Ponieważ odkrył swój korzeń, który nazywa się „Adam” – „podobny do Stwórcy”, dlatego że zrozumienie Stwórcy odkrywa się w stopniu podobieństwa do Niego.

Pytanie: Przeczytałem księgę Adama „Tajemny Anioł” („Raziel a- Malach”) i niczego nie zrozumiałem. O czym jest tam napisane?

Odpowiedź: Konieczne jest studiowanie Kabały a wtedy zrozumiesz, co jest tam napisane. To nie jest prosta księga, posiada złożony język, ale jest to język, w którym dzisiaj mówimy. Ten język nie zmienia się, dlatego że ma w swojej osnowie tylko duchowe korzenie. A ponieważ siły duchowe, które rządzą naszym światem są niezmienne, to język też przez tysiąclecia nie zmienił się, prawa jego gramatyki są niezmienne.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Rozpowszechnianie metody

Uważam za absolutnie konieczne zburzyć żelazny mur, który oddziela nas od nauki Kabały, od czasu zburzenia Świątyni aż do obecnego pokolenia. (Baal HaSulam, Wprowadzenie do Nauki Dziesięciu Sefirot, p. 1)

„Zburzyć żelazny mur” oznacza, że my pragnący zrozumieć, czym jest nauka Kabały, nie powinniśmy oddalać się od samej nauki. Wymaga to zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej pracy każdego z nas.

Pytanie: Czego nam brakuje, aby zburzyć ten mur i zrozumieć ukrytą część Tory?

Odpowiedź: Musimy studiować zarówno odkrytą, jak i ukrytą część Tory na tyle, na ile jesteśmy w stanie. A wszystko to powinno być przyjęte przez nas w jedności między nami. Miejmy nadzieję, że nasza nauka z pewnością popchnie nas do zjednoczenia.

Z lekcji według artykułu „Wprowadzenie w TES”, 05.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: W artykułach Pana nauczyciela, Barucha Aszlaga (Rabasza) jest napisane, że człowiek studiujący Kabałę żyje wśród ludzi, którzy nie mają żadnego związku z rozwojem duchowym, a nawet niektórzy sprzeciwiają się temu. Dlatego, jeśli chce rozwijać się duchowo i zmienić swoją egoistyczną naturę, powinien zorganizować wokół siebie nowe otoczenie, które by go wspierało.

Ale z drugiej strony zachodzi obawa, by nie izolować się od społeczeństwa, od znajomych, rodziny i nie zamykać się w małej grupie, by nie popadać w ascezę. Jak dokonać prawidłowego wyboru między egoistycznym społeczeństwem, które nie wspiera rozwoju duchowego, a grupą oddaną altruistycznym ideom i wartościom?

Odpowiedź: To naturalne, że każda nauka, każda pasja, wciąga człowieka i zaczyna ciągnąć w swoją stronę. Tak samo jest z Kabałą. Co więcej, Kabała przyciąga do siebie o wiele bardziej niż jakakolwiek inne zainteresowanie, ponieważ odkrywa sens naszego świata, jego historię, stworzenie człowieka, zarządzanie rzeczywistością, jego zachowanie z punktu widzenia natury.

Oczywiście, że człowiekowi otwierają się ogromne możliwości i rzeczywiście może poczuć że go to unosi, zbyt mocno pociąga, odrywa od wszystkiego, co ziemskie. Z reguły takie uczucia odczuwają początkujący. Ale generalnie trzeba ich uspokoić, ponieważ w rzeczywistości to wszystko nie jest tak, jak może się im wydawać.

Wszyscy czasami ulegamy różnym fascynacjom. Ale nauka Kabały jest wyjątkowa, ponieważ nie odrywa nas od tego świata, wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej odkrywa go. Dlatego człowiek, który prawidłowo studiuje Kabałę, wchodzi w głębszy kontakt z tym światem, zaczyna go rozumieć, porządkować i ostatecznie znajduje w tym świecie mocny, stabilny korzeń.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała“

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa

Rozum odgrywa szczególną rolę, i polega ona na jego możliwości zwiększania pragnień. To znaczy nie tylko realizować pragnienia, ale jeszcze je powiększyć.

Jeśli człowiek ma małe pragnienie, które nie ma siły, by się ujawnić i zmusić do osiągnięcia tego czego pragnie, to poprzez myślenie o tym pragnieniu, człowiek może zwiększyć i poszerzyć je tak, że zacznie domagać się swojego napełnienia. (Baal HaSulam, „Szamati”, artykuł 153, „Myśl jest konsekwencją pragnienia”)

Załóżmy, że mam jakieś niewielkie pragnienie. Jeśli będę coraz bardziej koncentrował na nim swoje myśli, swoją uwagę, to w końcu to pragnienie stanie się we mnie dominujące, definiujące, wręcz natarczywe. Będę myślał tylko o tym, jak je zrealizować.

Co więcej, myśli są potrzebne nie tylko do realizacji pragnień, lecz także po to by je uporządkować, wybrać spośród nich te, które uważamy za konieczne, wznieść je jeszcze wyżej, aż do takiego stanu, kiedy człowiek zaczyna marzyć o tym pragnieniu, czekając gdy będzie mógł je zrealizować, otrzymać na nie odpowiedź, napełnienie?

Wynika z tego, że myśl jedynie służy pragnieniu, a pragnienie stanowi podstawę, istotę człowieka. Jeśli pragnienie jest duże, panuje nad mniejszymi pragnieniami.

Nie tylko panuje, może je nawet pochłaniać. Małe pragnienia mogą całkowicie zniknąć pod wpływem wielkiego pragnienia. Nie jesteśmy w stanie dostrzec wielu pragnień naraz. Przed nami pojawia się jedno dominujące wielkie pragnienie, a wszystkie inne jakby znikają z pola widzenia.

Jeśli człowiek chce zwiększyć jakieś niewielkie pragnienie, to może to zrobić, nieustannie koncentrując myśli na tym pragnieniu.

Załóżmy, że w naszym życiu mamy kilka pragnień: zarabiać dużo pieniędzy, podróżować, wyjść za mąż czy się ożenić, nieważne co. To normalne, codzienne ludzkie pragnienia.

A obok nich istnieją jeszcze inne pragnienia poznania sensu życia – Kabała. Możecie tym zarządzać. Im więcej będziecie czytać, poznawać, rozwijać w sobie myśli o Kabale, tym szybciej poczujecie, że wasze zwykłe pragnienia schodzą na dalszy plan, a myśl o zrozumieniu sensu życia staje się najważniejsza, najbardziej dominująca i najbardziej definiująca. Tak to działa.

Człowiek może sortować pragnienia, zarządzać nimi, kierować i prowadzić siebie z pomocą myśli. Właśnie dlatego istnieją myśli i pragnienia. Możemy w taki sposób zmieniać samych siebie: więcej myśleć o jednym – mniej o drugim; wzmocnić jedne pragnienia, osłabić inne pragnienia i tak dalej. Ale trzeba to kontrolować, wtedy będziemy zarządzać swoją przyszłością, swoim przeznaczeniem.

Dlatego jest powiedziane, że człowiek powinien nieustannie zajmować się Kabałą, ponieważ poprzez takie stałe wysiłki myśli, powiększa swoje duchowe pragnienie na tyle, że zaczyna ono przeważać nad innymi.

Na czym polega ta stanowcza rada, aby jak najwięcej zajmować się Kabałą? Kiedy zastanawiasz się nad sensem życia, nad tym, kto i jak tobą zarządza, jak możesz sam zacząć zarządzać sobą, odkryć najwłaściwsze, harmonijne w swoim życiu kierunki. Wówczas stopniowo uwolniasz się od zbędnych pragnień. A te pragnienia, które naprawdę kształtują twoje przeznaczenie, stają się w tobie główne i najważniejsze.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa, Pragnienie

Pytanie: Gdzie znajduje się wyższe światło?

Odpowiedź: Kli napełnia się światłem Chasadim (miłości i miłosierdzia), siłą obdarzania, która zawiera w sobie światło Chochma (mądrości).

Wyższe światło jest właśnie światłem Chochma, obleczone w światło Chasadim. To światło działa nieustannie. Cały czas zwracamy się do Malchut Świata Nieskończoności, ponieważ jest to jedyny stan, który istnieje.

Materia Malchut Nieskończoności to pragnienie otrzymywania przyjemności. Stworzenie nadaje temu pragnieniu intencję „dla obdarzania”. Wówczas w tę intencję obdarzania, pochodzącą od stworzenia oboleka się wyższe światło ze strony Stwórcy.

W taki sposób miłość Stwórcy i miłość stworzenia odkrywają się razem, wewnątrz naszego pragnienia, ten stan nazywa się Światem Nieskończoności.

Ten stan istnieje, musimy tylko podjąć wysiłki, aby go odkryć! Nie można tego dokonać w pojedynkę, tylko dzięki wspólnym wysiłkom, w których jednoczą się wszystkie duchowe iskry, wszystkie punkty w sercu.

Nasz wspólny wysiłek budzi to światło, które napełnia Świat Nieskończoności i przyciąga je do nas w postaci Otaczającego Światła, świecącego nam z oddali. Pod jego wpływem świecenia, stajemy się podobni do Malchut Świata Nieskończoności.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa

Pytanie: Czy istnieje związek między Kabałą a religią? Czy Kabała to religia?

Odpowiedź: Kabała nie jest religią, lecz nauką. Kabała zajmuje się częścią rzeczywistości, ukrytą przed nami z którą możemy pracować, w sposób naukowy. Dlatego Kabała nazywana jest nauką.

Z pomocą specjalnych działań, które wykonujemy nad sobą, możemy rozwinąć nasze zmysły postrzegania znacznie wyższego poziomu. Mamy pięć ziemskich organów zmysłów – wzrok, słuch, smak, węch, dotyk, w których odczuwamy ten świat, choć w bardzo ograniczonym zakresie. Niemniej jednak postrzegamy go i zgodnie z tym żyjemy.

Nawet nie zdajemy sobie sprawy, że wokół nas, w tym świecie, istnieje jeszcze wiele zjawisk, których nasze organy zmysłów nie rejestrują, tak jak bez lornetki nie widzimy tego, co dzieje się w oddali, bez radarów nie wykryjemy fal czy sygnałów, które istnieją w powietrzu poza zakresem słyszalnym itd.

Stworzyliśmy wiele urządzeń, które poszerzają zakres naszych organów zmysłów. Ale jedynie poszerzają. Natomiast nauka Kabały tworzy dla nas dodatkowy organ postrzegania, „szósty zmysł”, za pomocą którego możemy odkryć całą pozostałą, ukrytą przed nami rzeczywistość. Wtedy człowiek zaczyna rozumieć, po co żyje i jak żyć właściwie. To właśnie musi osiągnąć.

Pytanie: Jakiego rodzaju jest ten dodatkowy organ postrzegania?

Odpowiedź: Ten organ percepcji działa podobnie do naszych ziemskich organów zmysłów. Nasze pięć organów zmysłów działają tylko w formie otrzymywania, pochłaniania, przyciągnięcia do siebie informacji z zewnątrz. A ten dodatkowy organ zmysłów, który rozwijamy z pomocą nauki Kabały, działa na pragnienia obdarzania, emanacji, miłości.

Wychodzimy poza siebie, wznosimy się ponad własne ja i dlatego nie jesteśmy ograniczeni naszym ciałem ani jego pięcioma zmysłami. Nasz duchowy organ postrzegania znajduje się poza naszym ziemskim ciałem. Dosłownie jak byśmy rozwijali ten zmysł na całą rzeczywistość. Wtedy możemy poznać wszystko. Ten organ odczuwania jest właśnie duszą.

Z audycji radiowej 103 FM, 09.09.2015

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Kabała i religia, Postrzeganie rzeczywistości

Główną zasadą kabalistyczną jest – „Nie ma nikogo oprócz Niego”. Pozostaje ona motywem przewodnim rozwoju duchowego, który opiera się na odkryciu Stwórcy.

A Stwórca odkrywa się jako jedyny istniejący, zarządzający i decydujący. Znajduje się On w stałym połączeniu z nami, wysyła nam wszelkiego rodzaju myśli i pragnienia, które jakby powstają w nas niewiadomo skąd: nagle coś chcę, nagle przeskakuje jakaś myśl, a ja nie rozumiem skąd się wzięła.

Dlatego pierwszym naszym zadaniem jest – zacząć skupiać się na tym, że „nie ma nikogo oprócz Niego” – to jest źródło wszystkiego, co dzieje się ze mną i we mnie.

Po drugie, zasada ta oznacza: to, co ja wykonuję, wykonuje praktycznie Stwórca.

Po trzecie, jeśli uważam, że ja sam podejmuję działania znaczy, że jestem w błędzie. Ale są takie stany, kiedy mogę prosić Stwórcę, aby On pozwolił mi działać. Jeśli te działania są skierowane przeciwko mojej naturze, przeciwko egoizmu, to ja proszę Go, aby On zamienił je na inne.

Właśnie moja prośba a nie samo działanie, które w każdym przypadku pochodzi od Niego, może powstać pod wpływem wyższego światła podczas moich prawidłowych interakcji ze środowiskiem. Okazuje się, że wszystkie moje uczucia i wszystko, co jak mi się wydaje pochodzi ode mnie, w rzeczywistości pochodzi od Stwórcy, ale to jest ukryte przede mną.

Jednak mogę połączyć się z moim otoczeniem i otrzymać od niego takie pozytywne i negatywne emocje w moich myślach i uczuciach, że ​zacznę generować coś oprócz tego, co robi przeze mnie Stwórca. I wtedy te działania będą moje. W tych działaniach, w myślach i pragnieniach będę ja.

Co znaczy „ja”? Kiedy pojawia się człowiek? – Gdy on zaczynie tak współdziałać ze swoim otoczeniem, że otrzyma od niego możliwość działania wbrew Stwórcy, przeciwko Stwórcy. Wtedy pojawi się u niego siła, i on działa. To nazywa się „Pokonali Mnie synowie Moi”.

Pytanie: Jak mogę odnieść obecny proces życia do zasady „Nie ma nikogo oprócz Niego”?

Odpowiedź: Aby to zrobić należy poważnie angażować się w Kabałę, ponieważ tylko ona we wszystkich światach realizuje zasadę „Nie ma nikogo oprócz Niego”.

Światło zarządza wszystkimi światami, człowiekiem i ludzkością, powodując wszystkie nasze działania i pytania itd. Dlatego cała nauka Kabały sprowadza się praktycznie do jednej zasady – wyjaśnienia, że nie ma nikogo, oprócz jednej jedynej siły Natury.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Komentarz: Styczniowego poranka na stacji metra w Waszyngtonie uliczny skrzypek grał Bacha. W ciągu 45 minut przeszło obok niego 1100 osób. Zatrzymało się tylko sześciu, a około dwudziestu dało mu pieniądze. W sumie zebrał 32 dolary. Niewielu klaskało. Więc po cichu odszedł. Później okazało się, że skrzypkiem był Joshua Bell – jeden z najsłynniejszych skrzypków świata.

Skrzypce, na których grał, były warte trzy i pół miliona. Tego wieczoru miał koncert. Wypełniona sala, bilety dawno wykupione za duże pieniądze. Kiedy to przeczytałem, nasunęło mi się takie skojarzenie: załóżmy, że nasza nauka Kabała, która istnieje dwa tysiące lat przed wszystkimi religiami, nurtami i tak dalej, stoi gdzieś tam, gdzie ludzie się poruszają, biegną.

Nie prosi się za nią o żadne duże pieniądze, tylko prosi się o zwrócenie na nią uwagi, bo opowie o tym, co jest podstawą świata i jak być szczęśliwym w tym świecie – i bardzo mało ludzi się zatrzymuje. Ilu nas tu jest? Porównałem to do tego wielkiego skrzypka.

Odpowiedź: Nie wierzę, że może to się wydarzyć samo z siebie. Chyba że, jeśli Stwórca, oczywiście, zmieni jakieś początkowe warunki, wyjściowe dane w ludziach, wtedy może się to zdarzyć.

Pytanie: Wtedy ludzie mogą się zatrzymać i nagle usłyszeć? 

Odpowiedź: Tak, a inaczej – nie.

Pytanie: A tak biegną i płacą duże pieniądze – by stać się szczęśliwym, by odnieść sukces.                     

Odpowiedź: Ludzie potrzebują tego, ale nie w takim podejściu, którego wymaga Kabała.

Pytanie: Nie możemy tak dostosować muzyki do ludzi?

Odpowiedź: Nie możemy tego dostosować. To wymaga wyłączenia siebie i włączenia zupełnie innych sensorów, innych zmysłów.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: KABAŁA, Rozpowszechnianie metody, Wiadomości

Pytanie: Czy można powiedzieć, że wielcy kabaliści, którzy stworzyli połączenie między Stwórcą i stworzeniem i napisali dla nas księgi, stworzyli metodę zwaną Torą?

Odpowiedź: Ci wielcy kabaliści napisali dla nas księgi. Ale w rzeczywistości nie są to księgi, a odkrycie związku między nimi i Stwórcą. Dali nam możliwość uchwycenia się za to połączenie poprzez litery i słowa, zapisane na kawałkach papieru, i w taki sposób możemy uczestniczyć w tym połączeniu.

W końcu czym jest książka i zapisane w niej słowa? Nie wiem, co to jest. Jestem jak dziecko które coś dotyka. A kabaliści sprawili, że kiedy dotykam książki, chcąc być z nimi połączony za jej pośrednictwem, już używam tej siły, którą stworzyli poprzez połączenie między sobą.

Prawdą jest, że w ten sposób, stworzyli Torę. W rzeczywistości Tora została dana dla naprawy egoizmu właśnie przez tych kabalistów i szczególne dusze, które przygotowały dla nas taką możliwość – połączenie między nimi. Gdyby nie działali, sami nie bylibyśmy w stanie osiągnąć naprawy, połączenia między nami, przebudzenia światła, które przywraca do Źródła.

W końcu działa proste prawo fizyczne: jeśli masz właściwość obdarzania, świeci ci światło, jeśli nie masz właściwości obdarzania, nie ma w tobie światła. Dlatego należy zrozumieć, że bez odkrycia nauki Kabały w księgach, bez jej studiowania, człowiek nie może przebudzić światła przywracającego do Źródła.

Może nawiązać połączenie z innymi ludźmi, chcąc zbudować swój piękny świat, ale nie otrzyma siły światła, siły naprawy. Jest zobowiązany być połączony z systemem, który wykorzystuje prawdziwe księgi, grupę, zrozumienie, połączenie zgodnie z zaleceniami kabalistów. Inaczej nie można osiągnąć naprawy.

Kategorie: KABAŁA, Tora

Pytanie: Jaki jest sens naszej rzeczywistości?

Odpowiedź: Sens naszej rzeczywistości jest taki, abyśmy, będąc w niej, odkryli wyższą prawdziwą rzeczywistość. Jest absolutnie przeciwna naszej rzeczywistości, to zbudowane jest na właściwości obdarzania, miłości i połączenia. A my, aby ją poznać, musimy wejść w okres walki przeciwieństw.

To znaczy, że nasz egoizm przeszkadza nam w tym, ale właśnie dzięki jego uporowi – to nazywa się „pomoc przeciwko tobie” – możemy poznać wyższą rzeczywistość.

Komentarz: W wyrażeniu „pomoc przeciwko tobie” jedno jakby anuluje drugie.

Odpowiedź: I trzeba zrozumieć, że w taki sposób wznosimy się ponad siebie. Ale to nie jest ta rzeczywistość, którą dostrzegasz w swoim egoizmie. Musisz zacząć odczuwać również drugą rzeczywistość, która jest ponad egoizmem. Dzięki przeciwieństwu tych dwóch rzeczywistości, będziesz mógł zdobyć narzędzia do zarządzania swoim przeznaczeniem.

Pytanie: Czy tych, którzy zaczynają studiować Kabałę, Pan prowadzi do tego?

Odpowiedź: Prowadzimy ich dosłownie od pierwszej lekcji. Ale co usłyszą i kiedy zaczną to postrzegać i realizować, zależy już od ludzi. To jest szczególny język – język zrozumienia, język wewnętrznego dostrojenia się do tego, co jest mówione.

Pytanie: To znaczy że musi nastąpić ten przełom? Należy przekroczyć tę granicę?

Odpowiedź: Tak. To zajmuje dużo czasu. Czasami dziesięć lub więcej lat. Dzisiaj na świecie dzieją się takie rzeczy, że myślę, że prawdziwego człowieka to nie przestraszy. Zrozumie, że wchodzi w poważną naukę. A żeby realizować takie rzeczy w sobie, potrzeba rzeczywiście kilku lat.

To nie jest łatwa nauka, to jest nauka o podstawach naszego świata. Nic nie jest ci winna, a ty nic jej nie jesteś winien. To tak samo jak z każdą techniczną nauką: fizyką, chemią, czymkolwiek. Jeśli nauczysz się – możesz z niej korzystać. Jeśli nie możesz, to nie. To twoja sprawa.

Nie ma tu żadnych warunków. Nie ma żadnych egzaminów wstępnych, niczego. Chcesz? – Proszę bardzo. Ale miej na uwadze, że w najlepszym przypadku i tak zrozumiesz, że natura jest o wiele głębsza, niż my sobie wyobrażamy, i jest tak wspaniała i nieskończona, że ​​nie mieści się w naszych granicach, dlatego warto próbować ją odkryć. A przy tym poszerzasz horyzonty swojego życia w czasie, w doznaniach, w przestrzeni, we wszystkim.

Pytanie: Zawsze Pan mówi, że jest to nauka życia. Co Pan ma na myśli?

Odpowiedź: Jest to nauka, która wyjaśnia kim jesteśmy, jacy jesteśmy, dlaczego i jak żyjemy, jak istniejemy. A najważniejsze, że to jest nauka o tym, kto nami zarządza. A to jest ważne.

Pytanie: A jeśli to poczuję, co się wtedy ze mną stanie?

Odpowiedź: Wtedy możesz zarządzać sobą, swoim przeznaczeniem. Przyjdź i spróbuj. My cię nie zapraszamy, tylko proponujemy.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: KABAŁA, Postrzeganie rzeczywistości, Wiadomości