Nasze postrzeganie rzeczywistości jest bardzo chwiejne, ponieważ nie wiemy, jak odnosić się do siebie, do świata, w którym się znajdujemy. Gdzie teraz jesteśmy, co czujemy: czy to jest sen, czy prawda?

Czy ten świat jest obiektywną rzeczywistością, czy tylko tymczasowym odczuciem w zniekształconych organach percepcji? Być może, gdy naprawimy swoje właściwości z otrzymywania na obdarzanie, poczujemy zupełnie inny świat. To nie oznacza lepszego zrozumienia i odczuwania wszystkiego tymi samymi organami postrzegania, tylko bardziej rozwiniętymi.

Mogę całkowicie zmienić swoje odczucia, swoje postrzeganie, nastawione na otrzymywanie, aby przestać przyjmować rzeczywistość egoistycznie i zacząć odczuwać ją w obdarzaniu, w dążeniu do bliźniego. Okazuje się, że zamiast swojego pragnienia, zyskuję pragnienia innych ludzi i zaczynam odczuwać rzeczywistość poprzez nich. Wtedy poczuję zupełnie inny świat, inną rzeczywistość!

Kolejne pytanie: kto rysuje przed nami tę rzeczywistość? Kabaliści uczą nas, że to wyższa siła – jedna, jedyna i absolutna, poza którą nie ma nic, dobra i czyniąca dobro wszystkim bez wyjątku, zarówno grzesznikom, jak i sprawiedliwym. To wyższe światło, znajdujące się w absolutnym spokoju, i możemy je odkryć, tylko równając się z Nim swoimi właściwościami.

Istnieje 125 stopni takiej zgodności, w zależności od tego, w jakim stopniu mogę się naprawić i stać się podobnym do wyższego światła, dobrego, obdarzajacego, dającego dobro. Jeśli nabędę takie same właściwości, to w stopniu otrzymanej właściwości obdarzania, poczuję w sobie wyższe światło. Będę istniał w tej właściwości obdarzania i dlatego będę ją odczuwał.

Istnieje siła obdarzania, zwana „wyższym światłem”, i siła otrzymywania, zwana „stworzeniem”. A jeśli stworzenie ponad swoją naturą otrzymywania, zdobywa siłę obdarzania, to ta siła, zaczyna nad nim panować, odczuwa ją jako napełnienie: ekran i odbite światło, stopień obdarzania, który daje stworzeniu poczucie pełności.

Pojawia się pytanie: jak powinniśmy odnosić się do tej wyższej siły? Czy kiedykolwiek będziemy w stanie poczuć ją bezpośrednio, czy tylko w formie właściwości, których w nas wywołuje, w odczuciach, myślach, pragnieniach?

Kabaliści mówią: „Nie, sama wyższa siła to Acmuto, istota Stwórcy, która jest dla nas nieodczuwalna i niepoznawalna. Nie ma żadnej formy, którą moglibyśmy dostrzec. Ale w takim stopniu, w jakim się starasz zbliżyć do Niego i stać się takim sam jak On, na tyle zrozumiesz różne właściwości, związane z obdarzaniem.

Stwórca odnosi się do ciebie jako „obdarzający”, ale w Nim samym nie ma ani obdarzania, ani otrzymywania, jest ponad tym wszystkim. To tylko Jego stosunek do stworzenia nazywa się „obdarzaniem”, „miłością”, „dawaniem”.

Jeśli jest powiedziane, że Stwórca jest „dobry i czyniący dobro”, „Nie ma nikogo oprócz Niego”, „Ja swojej formy (HaWaJaH) nie zmieniałem”, „Prawo jest dane i nie można go przekroczyć” czyli że jest niezmienny, dobry i doskonały – to jak możemy Go o cokolwiek prosić? Jak można prosić, żeby się zmienił i zlitował się nad nami?

Chodzi wyłącznie o odczucie stworzenia, które w taki sposób postrzega Stwórcę i tak o tym mówi, jak powiedziano: „Tora mówiła językiem ludzi”. Dlatego wszystkie nasze modlitwy i relacje do Stwórcy, to w rzeczywistości stosunek do samego siebie, to, jak oceniam samego siebie, jak chcę się zmienić w kierunku obdarzania. Wszystkie zmiany zachodzą wyłącznie w stworzeniach, dzięki temu że same się zmieniają odczuwają, jakby zmieniał się obraz Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Które nasze działania w dziesiątce, postrzegamy jako nagrodę i karę?

Odpowiedź: Jeśli będziemy bliscy sobie nawzajem, wbrew wzajemnemu oddzieleniu, to stanie się dla nas nagrodą. I odwrotnie: jeśli nie będziemy bliscy sobie, to będzie karą. Nagrodą nazywa się zbliżanie się do Stwórcy, zrozumienie Stwórcy, odczucie, że jest między nami.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 07.12.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy, że odkrywamy Stwórcę w przyjacielu?

Odpowiedź: Oznacza to, że poprzez moją postawę wobec przyjaciela odkrywam stopień mojego pragnienia poznania Stwórcy.

Pytanie: Kim jest ten przyjaciel, którego nieustannie szukam?

Odpowiedź: To właśnie jest Stwórca.

Powinniście dążyć do poznania Stwórcy jako swojego wielkiego przyjaciela, przed którym możecie całkowicie się odkryć, co nazywa się, „twarzą w twarz”. Niczego przed Nim nie ukrywajcie, a jedynie pragnijcie, aby wszystkie ukrycia mogły się odkryć.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 07.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak poczuć, że obecnie działa na nas wiara ponad wiedzą i wyciąga nas z niskich stanów?

Odpowiedź: Chodzi o to, że masz wiedzę, ale idziesz przeciwko niej, siłą wiary, wbrew swojej wiedzy. I tak posuwasz się naprzód. Jeśli próbujecie zjednoczyć serca, to znaczy, że w nich jest wiara. Za każdym razem, gdy tylko pojawia się możliwość, trzeba na nowo wybrać w sobie punkt wiary ponad wiedzą i iść dalej.

Pytanie: Jak właściwie działać ponad wiedzą w odniesieniu do świata materialnego i czy w ogóle szukać równowagi?

Odpowiedź: Nie należy szukać. Po prostu odcinaj się od świata materialnego, kiedy możesz. Zajmuj się duchowością, a jeśli jest potrzeba, wracaj do materialnego.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Na czym polega pewność kabalisty? W jaki sposób przejawia się ona na zewnętrzny świat?

Odpowiedź: Pewność kabalisty wynika wyłącznie z jego połączenia ze Stwórcą. W takiej mierze, w jakiej znajduje się w jedności ze Stwórcą, ma pewność, że nie zbłądzi, że przekaże, rozpowszechni ludziom dokładnie to, czego potrzebują – i w ten sposób im pomoże.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: W jaki sposób stajemy się godni podążać wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Przede wszystkim poprzez zwrócenie się do Stwórcy, poprzez modlitwę.

Pytanie: Czy możemy pomóc przyjaciołom w dziesiątce podążać wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Oczywiście, jeśli się jednoczycie, to pomagacie sobie nawzajem.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Powiedziane jest: „Człowiek powinien wierzyć wiarą ponad wiedzę, że Stwórca chciał dać dobro swoim stworzeniom”. Czym różni się to od powszechnego zrozumienia, że ​​„wszystko jest robione dla dobra”, „nadzieja na lepsze”, „wszystko będzie dobrze”?

Odpowiedź: Możliwe, że jest to bardzo podobne. Ale chodzi o to, że wiara ponad wiedzę zobowiązuje nas do traktowania wszystkiego, co dzieje się na świecie, jak do działania Stwórcy i zawsze pozytywnego.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że część ludzkości mimo wszystko żyje zgodnie z tą zasadą?

Odpowiedź: Tak, ale przyjmują ją w wiedzy, a nie w wierze ponad wiedzą. Różnica polega na tym, że jeśli podążasz wiarą ponad wiedzę, jesteś połączony ze Stwórcą. A jeśli w wiedzy, to do niczego cię to nie zobowiązuje.

Pytanie: Co to znaczy być połączonym ze Stwórcą w wierze ponad wiedzą?

Odpowiedź: Oznacza to podłączenie się do Niego i doświadczanie Go we wszystkich swoich pragnieniach i myślach.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy, że siła wiary ponad wiedzą anuluje wszystkie siły, istniejące na świecie?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzę to szczególna siła, która wznosi człowieka ponad jego wiedzę. Można ją zwiększyć tylko z pomocą działań ponad wiedzę. Jeśli człowiek znajduje się w takiej wierze, to rzeczywiście anuluje wszystkie siły istniejące na świecie, które mogłyby wpływać na niego i zupełnie zmienić go. Wznosząc się za pomocą tej siły, osiągamy poziom Biny.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Realizacja warunku „wiary ponad wiedzę” musi rozwijać się w każdym z nas za pomocą działania które nazywa się „wzajemne poręczenie”. Nie możemy sami siebie podnieść i naprawić, ale jeśli znajdujemy się w grupie, to każdy może poręczyć za drugiego.

Poręczamy za to, że będziemy inspirować przyjaciół, dawać im przykład, wspierać się nawzajem, żeby każdy zrozumiał, jak bardzo jest odpowiedzialny za innych, a między innymi tym także pomaga sobie.

Nasza praca, chociaż polega na naprawieniu samych siebie, to w rzeczywistości prowadzi do naprawy całego świata i nie ma różnicy między mną a światem, ja powinienem zatroszczyć się o wszystkich. Dlatego wzajemne poręczenie – to prawo połączenia między wszystkimi indywidualnymi duszami w jedną duszę „Adam”.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Rabasz napisał, że człowiek musi wierzyć. W jakim znaczeniu używa słowa „wiara”?

Odpowiedź: Słowa, które czytamy w tekstach kabalistycznych, automatycznie odbieramy w ogólnie przyjętym, znanym nam znaczeniu. Z jednej strony bardzo nas to dezorientuje. A z drugiej strony musimy zrozumieć, że to wszystko nie jest przypadkowe, teraz musimy wyjaśnić duchowe znaczenie tych słów.

A cała sprzeczność i zamieszanie między, powiedzmy, ziemskim rozumieniem słowa „wiara”, przyjętym w tym świecie, i jego duchowym znaczeniem wynika z tego, że wciąż jeszcze brakuje nam wewnętrznego odczucia. Ponieważ w tej samej chwili, gdy pojawia się we mnie duchowe odczucie, słowo to przestaje mnie mylić.

Na przykład, mogę słyszeć tysiąc razy słowo „słony”, ale dopóki sam nie spróbuję, nie będę wiedział, co naprawdę oznacza. Moja wiedza pochodzi z odczucia. Pragnienie otrzymywania przyjemności musi poczuć smak napełnienia, a dopóki tego w nim nie ma, zawsze będzie pojawiać się zamieszanie.

Pytanie: Dlaczego są ludzie, którzy potrafią od razu uwierzyć w to, co im mówią?

Odpowiedź: Taki jest poziom rozwoju człowieka na nieożywionym, roślinnym lub zwierzęcym poziomie. Kiedy jednak człowiek osiąga ludzki poziom, wtedy musi już rozwijać się samodzielnieCały jego wcześniejszy stan zostaje anulowany. Jeśli wcześniej wierzył różnym opowieściom, wierzeniom, religiom, to teraz jest dosłownie jakby pusty. Kiedy znajduje sobie nauczyciela, nawet i jemu nie wierzy. Grupie, księgom też nie wierzy. Mówią mu, że zostały napisane przez mędrców – i co z tego?

Człowiek przestaje wierzyć ślepo, jak robił to dawniej. I co ma z tym zrobić? Powinien postępować wiarą w mędrców – ponad wiedzą. Oznacza to, że człowiek nie przyjmuje niczego na wiarę automatycznie, lecz jest zobowiązany sprawdzać to, co napisali kabaliści.

Aby to zrobić, musi spełnić pewne warunki: otworzyć księgi, włączyć się w grupę, sprawdzić jej zasady, ustalić na ile są realne, czy bazują na siłach, właściwościach, prawach Natury. Całą weryfikację człowiek wykonuje po to, by uzyskać drugą naturę, która na razie jest przed nim ukryta.

Pytanie: Ale w tym przypadku człowiek rozwija się poprzez wiedzę. Gdzie tu jest „ponad wiedzą”?

Odpowiedź: Zgadza się. A ponad wiedzą jest to wtedy, kiedy człowiek przyjmuje wszystkie te warunki i realizuje je na sobie. Innymi słowy, postrzega wszystkie swoje wątpliwości, niepewność, przeszkody jako środek, jako podstawę do swojego duchowego rozwoju. Cała duchowa praca człowieka odbywa się ponad wiedzą, ale za każdym razem wyjaśnia wszystkie te warunki wewnątrz wiedzy. A inaczej, co miałoby być nazywane postępem?

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie