Pytanie: Nasza dziesiątka spotyka się codziennie na pół godziny. Ale często przyjaciele są w takim stanie, że nie przychodzą, ponieważ czują, że nie mogą dać innym ważności celu, a nawet mogą zaszkodzić.

Jak powinno się postępować: nie przychodzić czy mimo wszystko przychodzić?

Odpowiedź: Nie ma nic gorszego niż nieobecność. Jeśli człowiek mógł przyjść na lekcję lub na spotkanie dziesiątki, ale sam zdecydował, żeby nie uczestniczyć, nie ma na to żadnego usprawiedliwienia. Przecież każdy jego udział w jakiś sposób popycha dziesiątkę do przodu.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy możemy wpływać na pracę grupową? Załóżmy, że w dziesiątce zdecydowaliśmy spotkać się razem. Co możemy dodać w odniesieniu do tego punktu?

Odpowiedź: Wszyscy musimy być w jednym punkcie i nie wychodzić z niego. Wtedy wszystko szybko się ułoży.

Pytanie: Co jest tym punktem? Jest to pierwszy impuls – nie okazywać żadnego gniewu, powstrzymywać go, pozostawać neutralnym i natychmiast zwracać się do Stwórcy?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji na temat „Jednoczmy się w Liszma”, 01.02.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy nabyć smaki Tory w dziesiątce?

Odpowiedź: Oznacza to prawidłowe przyjęcie każdego z czterech rodzajów przejawu Stwórcy w duszy.

Pytanie: Człowiek, który studiuje Kabałę przez długi czas, potrzebuje jakiegoś zasilacza światłem. Ale są przyjaciele, którzy rzadko są obecni na lekcjach i najwyraźniej nie otrzymują smaku, który by ich przyciągnął. Jak można przekazać im ten smak?

Odpowiedź: Nie można, tak samo jak w naszym świecie: ten, kto smakuje, ten czuje. Trzeba po prostu próbować zjednoczyć wszystkich razem i spróbować poczuć ten smak. Wtedy nawet ci, którzy go nie mają, poczują go. To popchnie ich do przodu.

Pytanie: Bywają takie momenty w naszej pracy, kiedy wszyscy odczuwają pasję, ogień w pracy. Ale zdarza się, że ludzie tracą ten smak. Jak możemy zadbać o to, żeby człowiek zawsze odczuwał wyraźny smak pracy duchowej?

Odpowiedź: To nie jest łatwe, aby człowiek nie stracił smaku, musicie zjednoczyć się i wciągnąć go do waszego zjednoczenia, w którym moglibyście przekazać mu wasze smaki.

Z lekcji na temat „Sukkot”, 20.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Stwórca zwraca się do nas za każdym razem poprzez różne stany: poprzez depresję, problemy materialne, brak zrozumienia, pustkę, poprzez wszelkiego rodzaju sytuacje – a my, jakby odmawiamy natychmiastowego kontaktu z Nim. Jak możemy skrócić czas zwracania się do Niego?

Odpowiedź: Uważam, że najlepiej jest z góry wyrazić zgodę na wszystko, o co prosi lub wymaga od nas Stwórca. To jest najważniejsza rzecz.

Pytanie: Czym jest miejsce dla błogosławienia Stwórcy?

Odpowiedź: Miejscem błogosławienia Stwórcy jest nasze serce.

Pytanie: Czym jest to duchowe działanie – sojusz?

Odpowiedź: Sojusz w dziesiątce oznacza, że cała dziesiątka uczestników zgadza się odrzucić wszystko i pracować tylko nad zjednoczeniem ze sobą. Ten sojusz musi być cały czas podtrzymywany przez nich.

Pytanie: Nieustannie modlimy się w dziesiątce, prosimy Stwórcę za wszystkich przyjaciół, za światowe kli, za Bnei Baruch, za Pana. Ale ostatnio jest jakby mniej sił. Czy istnieje jakiś inny środek oprócz modlitwy?

Odpowiedź: Nie, nie ma innego środka.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 26.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Mędrcy w obrazowy sposób porównali wzajemne poręczenie do dwóch ludzi płynących w jednej łódce, kiedy jeden z nich postanowił wiercić dziurę w dnie łódki, drugi zapytał po co to robi, odpowiedział: „Co cię to obchodzi? Przecież wiercę dziurę pod sobą, a nie pod tobą”. Na co drugi odpowiedział: „Głupcze! Przecież jesteśmy w jednej łódce, utoniemy razem”.

Tak że ci niegodziwcy, pogrążeni w miłości do samych siebie, stawiają w ten sposób żelazną barierę, która nie pozwala uczniom Kabały nawet rozpocząć realizacji jej w wymaganym stopniu: „kochaj bliźniego jak siebie” – co jest drabiną prowadzącą do zjednoczenia ze Stwórcą. Jakże trafnie mędrcy powiedzieli w podanym przykładzie: „Głupcze! Będąc w jednej łodzi, utoniemy razem”.

Toniemy razem z naszym światem. Dlatego w naszym pokoleniu musimy jak najszybciej uratować się przed tym, czyli zrozumieć, jak dokonać naprawy.

Dlatego rabin Elazar, syn Raszbi, który napisał Księgę Zohar, posunął się jeszcze dalej w kwestii poręczenia, stwierdził, że nie tylko naród Izraela, nie tylko ta grupa, która kiedyś otrzymała system Abrahama, jest odpowiedzialna za siebie wzajemnie, ale także wszystkie narody świata.

Zatem wszystkie narody świata również podlegają warunkowi wzajemnego poręczenia. Dlatego musimy wszystkim wyjaśnić i zachęcać wszystkich do tego.

Z lekcji na temat „Wzajemne poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Co oznacza bycie partnerem Stwórcy w akcie stworzenia?

Odpowiedź: Oznacza to, że pragniesz poprzez swoje wysiłki osiągnąć połączenie między wszystkimi przyjaciółmi, a następnie między nimi i Stwórcą.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że materialny poziom zjednoczenia dziesiątki napełnia nasz umysł, a duchowy poziom zjednoczenia napełnia nasze serce?

Odpowiedź: Można powiedzieć, że tak.

Pytanie: Kiedy człowiek zaczyna pracować w celu obdarzania, czy ma jakieś wsparcie poza wiarą?

Odpowiedź: Nie ma żadnego innego wsparcia. Tylko więź z przyjaciółmi i wiara w to, co osiąga z więzi między nimi.

Pytanie: Czy w mojej pracy wewnętrznej lub w pracy dziesiątki, powinno być uczucie upokorzenia?

Odpowiedź: Nie. W żadnym wypadku! Wręcz przeciwnie, powinniśmy być dumni z tego, że jesteśmy zajęci dziełem Stwórcy.

Pytanie: O co prosić, aby głupotę przemienić w świętość?

Odpowiedź: Prosić, żeby była prawidłowa, normalna, zdrowa więź między wszystkimi przyjaciółmi. To jest najważniejsze. Wtedy nie zbłądzisz z drogi.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 25.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kabaliści w poetycki, przyjazny sposób, w formie narracji, opowiadają nam o świecie duchowym. Ale ta historia oparta jest na wiedzy o wyższej naturze – doskonałej i wiecznej. Najważniejszym jej prawem jest prawo związku pomiędzy Stwórcą a stworzeniem – prawo wzajemnego poręczenia.

Ale nie ma w niej mowy o Stwórcy, o tym, że jest dobry i czyni dobro, o tym, że nie ma nikogo oprócz Niego. Nie mówi się też o Jego stosunku do stworzeń i związku między Nim a stworzeniami. Prawo to jest określone jako prawo scalania, z którego wynikają wszelkie relacje między stworzeniami, manifestując się w bardzo surowej i wymuszającej formie wzajemnego poręczenia.

To wielkie Prawo, które odnosi się do wszystkich powiązań w systemie dusz, bardzo precyzyjnie stworzonym przez Stwórcę, jest nam odkrywane stopniowo, podobnie jak dorośli stopniowo odsłaniają świat dzieciom – łagodnie i czule odnoszą się do nich, dopóki dzieci nie wejdą w samodzielne życie.

Tak natura, Stwórca, odnosi się do każdego człowieka i do całej ludzkości – tak jak zgodnie z Programem Natury musimy „dorosnąć” i zrealizować na sobie to prawo poręczenia.

Realizacja prawa odbywa się etapami, od wewnątrz do zewnątrz: najpierw w bardziej wewnętrznej grupie, a następnie rozprzestrzenia się w głąb i wszerz, aż wzajemne poręczenie, jako prawo jednego systemu, zapanuje nad całą rzeczywistością. To będzie Koniec Naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", Wzajemne poręczenie

W rzeczywistości wszystkie światy znajdują się wewnątrz „bliźniego”. Ten bliźni (albo grupa) – to Malchut Nieskończoności. Ja jestem poza nim. Na początku, przez wiele pokoleń, rozwija się we mnie ziemskie pragnienie otrzymywania przyjemności.

Następnie w naszych czasach (w naszej reinkarnacji duszy) zaczyna się we mnie rozwijać „punkt”, pragnienie duchowe a gdy próbuję zbliżyć się do grupy, odczuwam swoją naturę jako egoizm i zło, osiągam świadomość zła – poznaję swój zły początek.

Ze świadomości zła, w stopniu odczuwania go jako zła, podczas studiowania w grupie Kabały, domagam się naprawy poprzez światło, które powraca do źródła, do podobieństwa Stwórcy. Wszystko to dzieje się, kiedy jeszcze nie mam związku z bliźnim.

Kiedy podejmuję decyzję, że muszę osiągnąć połączenie z bliźnim, to tak jakby nawiązuję kontakt z grupą z zewnątrz. Wtedy z pomocą światła, które powraca do źródła – otaczającego światła, które świeci na mnie od wewnątrz, z centrum Malchut Nieskończoności – zaczynam jednoczyć się z grupą.

Wszystkie etapy mojego połączenia z grupą, stopnie połączenia między nami, to jest właśnie 125 stopni lub pięć światów – Asija, Jecira, Brija, Acilut, Adam Kadmon. Kiedy rzeczywiście osiągnę bliską, nierozerwalną więź, będąc w centrum tego „bliźniego”, całkowicie się z nim łącząc, ten stan nazywa się dla mnie „Światem Nieskończoności”.

OM – Or makif, otaczające światło, A – Asija, J – Jecira, B – Brija, A – Acilut, AK – Adam Kadmon, ŚN – Świat Nieskończoności.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Czy człowiek może od razu przyjść do Kabały w Liszma?

Odpowiedź: Nigdy.

Pytanie: Jak mogę przeważyć siebie i cały świat na czaszę zasług?

Odpowiedź: To wielka praca. Nie mogę ci nic pomóc, musisz sam sobie z tym poradzić.

Pytanie: Czy właściwości Abrahama, Izaaka i Jakuba istnieją w każdym naszym pragnieniu?

Odpowiedź: Nie w każdym pragnieniu, a w każdym człowieku.

Pytanie: Jak właściwości trzech przodków mogą nam pomóc rozpoznać, od czego rozpocząć naszą pracę?

Odpowiedź: Zaczynamy od tego, że łączymy się w jedną grupę, kobiety osobno, mężczyźni osobno. I wszyscy jednoczymy się wokół tygodniowego planu.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 24.11.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Ten którego pragnienie skierowane jest bezpośrednio do Stwórcy, uświadamia sobie, że Stwórca odkrywa się w prawdziwym wzajemnym połączeniu między duszami. To połączenie rozwija się w grupie w dwóch etapach:

1. Wzniesienie się na stopień Biny, Chafec Chesed, gdzie człowiek czuje się jak posłaniec działający ponad wiedzą. Najpierw odkrywa, że znajduje się we władzy egoizmu. Jak wydostać się z tej pułapki? – Za pomocą przykładu, który człowiek może zaczerpnąć tylko od otoczenia.

Jeżeli człowiek zaakceptuje ten przykład ponad rozum i uczucia, co nazywa się „ponad wiedzą”, jeżeli postępuje a) w zgodzie z grupą i b) wbrew sobie – jest to właściwe działanie, skierowane, aby rozpoznać i naprawić rozbicie i tym dokonać duchowego wzniesienia.  Stosując się do wartości otoczenia, a nie do swoich własnych wartości, myśli i kalkulacji, wywołuję na siebie wpływ światła.

Wtedy moje działania odpowiadają właściwościom światła, dlatego też przywołuję światło poprzez otoczenie – poprzez system, w którym przywracamy jedność. W ten sposób we mnie stopniowo kształtuje się naczynie, które nazywa się „Chafec Chesed” lub „ponad wiedzą”. W rezultacie wykorzystuję tylko właściwości obdarzania, siły obdarzania, naczynia obdarzania.

Co to znaczy? Rozum i uczucia nie są moje, zamieniłem swoje na grupowe, jestem posłańcem przyjaciół do Stwórcy. To co cenią przyjaciele, akceptuję i wypełniam. Zupełnie nieważne jest, co jest w przesyłce ani dlaczego została wysłana. Istnieje tylko jedna kalkulacja – zrezygnować z siebie i wypełnić pragnienie przyjaciół. Tak podnoszę się na pierwszy stopień poręczenia.

2. A potem chcę odgrywać bardziej aktywną rolę, nie ograniczając się do funkcji posłannika. Odkrywam, że mogę stać się przejściowym ogniwem: nie tylko wysyłać dalej to, co mi dano, a samodzielnie przyciągać i przekazywać światło.

Taki jest drugi etap – powrót w miłości, ponad Biną. Tutaj odkrywam świecenie Chochma i przekazuję je innym w tej samej sieci, którą zbudowałem na stopniu Biny. Napełniam innych wszystkim, czym tylko mogę dla nich uzyskać, i wtedy zaczynam odczuwać cel stworzenia.

W tej pracy właśnie poznaje Stwórcę, poznaję, że nie ma nikogo oprócz Niego. W rezultacie zdobywam aspiracje „prosto do Stwórcy” i staję się poręczycielem dla innych.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie