Jeśli widzisz, że coś w grupie jakby nie odpowiada celowi lub nie prowadzi do scalenia ze Stwórcą, powinieneś dokładnie punkt po punkcie przeanalizować tę sytuację, przytoczyć cytaty, porozmawiać z przyjaciółmi, przedstawić to wszystko grupie. Jeśli grupa uzna, że dzięki temu można coś ulepszyć, przyjmie tę propozycję.

Należy jasno i logicznie pokazać wszystkim, co i dlaczego wymaga poprawy, koniecznie wiążąc to z potrzebą osiągnięcia zlania ze Stwórcą, ale w sposób zrozumiały i praktyczny. Co to znaczy praktyczny? Rabasz napisał, że abstrakcjami można zniszczyć cały świat. Abstrakcja – to forma, nie odziana w materię. Nie można mówić: „Trzeba być altruistami, a kto nie jest altruistą, tego należy wyrzucić z grupy! Kto jest największym egoistą, dla niego nie ma tutaj miejsca!”.

Należy podążać drogą formy odzianej w materię, tylko zgodnie z rzeczywistością, która może zostać zrealizowana, urzeczywistniona i która wszystko dla nas określa. Powiedziano: jak osłu zawiązuje się oczy, żeby szedł, tak samo i ty musisz zamknąć oczy i iść. Jak można zamknąć oczy i iść? Tylko wtedy jeśli grupa będzie cię ciągnąć. To, że sam nie możesz tak iść, jest to zrozumiałe. Jeszcze nie wiesz, jakie siły duchowe działają na człowieka.

Wiem to z własnego doświadczenia. Miałem stany, kiedy siedziałem w domu, a Rabasz dzwonił i krzyczał: „Przyjdź!”. A ja siedziałem i płakałem do słuchawki: „Nie jestem w stanie przyjść! Czuję siłę, która mnie powstrzymuje”.

Dlatego konieczne jest wcześniejsze określenie, jak należy postępować. Człowiek wchodzi do grupy nie pod warunkiem, że część punktów z zasad grupy akceptuje, a części nie, i pod tym się podpisuje. Wchodzi do grupy i podpisuje wszystko a wśród tych punktów jest jeden, który pozwala mu działać zgodnie z przyjętymi w grupie zasadami po zmianie dowolnych punktów.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 01.06.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie