Moja praca z przyjaciółmi polega na tym, aby otrzymać od nich przebudzenie, wzniesienie, poczucie ważności celu, wielkości Stwórcy, wysławiania Stwórcy. W takim stopniu, w jakim przyjaciel może mi to dać, ja podnoszę ważność więzi z Nim. Oznacza to, że nadaję wielkość połączeniu w grupie, a wtedy jedno wywołuje drugie.

Jednak wszystko, co sprawdzam, analizuję, oceniam w przyjacielu, cały mój stosunek do niego, musi być zgodny z jego relacją ze Stwórcą. Niezależnie od tego, czy może mi się wydawać inaczej, to jednak tak jest.

Nie powinienem przy tym wnikać w jego duszę i zmuszać go, aby opowiadał mi o swojej relacji ze Stwórcą. Ale ta zewnętrzna forma, w jakiej przyjaciel przejawia swoje dążenie do Stwórcy, daje mi zrozumienie, że przyjaciel gorąco pragnie Stwórcy.

Jestem zobowiązany być pod wpływem przyjaciół, zobowiązany jestem powiększać swoje pragnienia dzięki więzi z nimi i przebywać z nimi w interakcji, która odbywa się w dwóch kierunkach: ode mnie do nich i odwrotnie.

Jeśli widzisz, że przyjaciele są tutaj i rzeczywiście są na to gotowi, to nazywa się, że Stwórca przyprowadził ich do ciebie i zgodnie z tym powinieneś odnosić się do nich w szczególny sposób. Nie masz wyboru, ale On ma wybór, i wybrał właśnie ich. Na tej podstawie zacznij rozwijać swoje podejście do całej grupy.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie