Poręczenie realizuje się wtedy, kiedy każdy bardzo pragnie powrócić do naprawionego stanu. Oznacza to, bycie zjednoczonymi z innymi „jak jeden człowiek z jednym sercem”.

Kabaliści radzą nam, abyśmy zajmowali się studiowaniem, rozpowszechnianiem i pracą w grupie, z intencją przyciągnięcia otaczającego światła, rozwijania się i przybliżenia do Stwórcy. Wszystko tylko po to, aby otrzymać siły, osobiste naprawy z zamiarem włączenia się w innych i utworzenia jednego kli.

Nie musimy myśleć o niczym innym, jak tylko o naprawieniu kli. A jego naprawa oznacza połączenie z innymi jego częściami. Światło znajduje się w absolutnym spokoju, i tylko kli musi zostać naprawione.

Rezultatem naszej osobistej pracy powinno być włączenie we wspólne kli, aby stać się jego integralną częścią, gdy wszyscy są włączeni w każdego i każdy we wszystkich. Kiedy osiągam konieczność realizacji dokładnie tego, wtedy nazywa się to „moim osobistym postępem”.

A ogólna naprawa jest realizowana poprzez połączenie wszystkich. Musimy się na to zgodzić, ponieważ realizując poręczenie w praktyce, stajemy się naczyniem w którym przebywa światło. Światło zaczyna się w nas odkrywać – to nazywa się, że przekraczamy machsom i w stopniu poręczenia między nami, odkrywamy duchowe stopnie.

Im bardziej zjednoczone staje się kli, tym więcej części się w nim zbiera, tym większe wznosi się w nim pragnienie, egoizm, a wraz z nim wzrasta wzajemne poręczenie, zjednoczenie jednego z drugim, oddanie jednego drugiemu, tym skuteczniejsze staje się kli, silniejsze w intencji dla obdarzania. Wtedy w nim odkrywa się większe światło, co określa się jako wzniesienie po stopniach.

Co oznacza wzniesienie? Nie ma ruchu w górę-w dół! Kiedy coraz bardziej odkrywamy między nami pragnienie otrzymywania, i na jego tle odkrywamy jedność, poręczenie – z tego tworzy się kli.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie