Pytanie: Czym jest jednoczesny stan zjednoczenia, miłości do przyjaciół i miłości do Stwórcy oraz właściwa realizacja tego stanu?

Odpowiedź: Właściwa realizacja jest wtedy, gdy naprawdę jednoczymy się ze sobą nawzajem, aby osiągnąć miłość do Stwórcy i połączenie z Nim. Nie jest to jednak możliwe bez uprzedniego zjednoczenia między nami.

Pytanie: Co to znaczy, że każdy przyjaciel ma w potencjale miłość do Stwórcy?

Odpowiedź: Przyjaciele wiedzą, że muszą osiągnąć miłość do Stwórcy, a jest to możliwe tylko poprzez miłość do przyjaciół. Dlatego przyszli po to, aby nauczyć się, jak to osiągnąć.

Pytanie: Gdy odkryła się moja niezdolność miłości do przyjaciół, ale nie zdążyłam wylać swojego serca przed Stwórcą, czuję wstyd i oburzenie z powodu moich czynów, czy to nie wystarczy?

Czy muszę żałować i naprawić wszystko w modlitwie? Czy wystarczy zrozumieć na podstawie naszych źródeł, co napisał Rabasz, że jestem temu winna?

Odpowiedź: To nie wystarczy, musisz zrozumieć swoje przeciwieństwo do Stwórcy. Tylko wtedy możesz prosić Go, aby cię naprawił. Potem wykonasz wysiłki, aby stopniowo zamanifestowały się w tobie właściwości Stwórcy.

Pytanie: Kiedy jesteśmy praktycznie w wielkości Stwórcy, gdzie kierujemy tę siłę – do osobistej pracy, naprawy siebie, większej miłości do przyjaciół, większej miłości do świata?

Odpowiedź: Tam gdzie kieruje serce.

Z lekcji na temat „Dziesiątka jako środowisko dla duchowego rozwoju każdego”, 10.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie