Pytanie: Kiedy wiara zamienia się w zrozumienie?

Odpowiedź: Jeśli jest to wiara ponad wiedzę, to staje się ona naczyniem/kli dla zrozumienia. Ponieważ wiarą nazywa się światło Chasadim. Wiara ponad wiedzę – to właściwość obdarzania, która panuje nad pragnieniem otrzymywania przyjemności. Pragnienie otrzymywania przyjemności z intencją obdarzania staje się naczyniem/kli dla światła Chochma.

Wtedy światło Chochma, obleczone w światło Chasadim, panuje w pragnieniu otrzymywania przyjemności, a to jest zrozumienie. Napełnianie światła Chasadim światłem Chochma nazywane jest „całkowitą albo doskonałą wiarą” (emuna szlema).

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Jeśli Stwórca stworzył pragnienie i chce je napełnić, to nie do końca zrozumiałe jest, czego jeszcze od nas się wymaga? Mógłby odkryć nasze pragnienie i je napełnić?

Ale rzecz w tym, że do stworzonego przez Niego pragnienia otrzymywania przyjemności, założonego w nas z natury, musimy dodać własne dążenie, głód, apetyt. Samo ogólne pragnienie napełnienia nie daje nam poczucia istnienia. Podobnie jak nie odczuwają swojego istnienia poziomy nieożywione, roślinne i zwierzęce, włącznie z człowiekiem prowadzącym nieświadomą, zwierzęcą egzystencję.

Ale dążenie odczuwania Stwórcy, czyli odkrycie w sobie właściwości obdarzania, jest naczyniem, odwrotną stroną światła, w którym ta właściwość się ujawnia. I wtedy to naczynie napełnia się światłem. Dlatego nie wierz, że możliwe jest „dokładać wysiłków i nie znaleźć”! Przecież wszystko znajduje się przed tobą – proszę bardzo, możesz wszystko odkryć, nic nie jest przed tobą ukryte!

Jedynie brak twojego własnego dążenia ukrywa przed tobą światło. Brakuje nam tylko naczynia – własnego pragnienia, odczucia głodu, żądzy, braku napełnienia, cierpienia. Ale to musi być cierpienie z powodu braku właśnie tej właściwości, zjawiska, które musi się odkryć. Czyli brakuje nam tylko jednego – dążenia do obdarzania!

Dlatego samo pragnienie, stworzone przez Stwórcę, nie wystarczy. Przecież jest to natura, ogólna właściwość. I nie wystarczy po prostu, rozwijać to pragnienie. Widzimy, że pragnienie rozwija się od nieożywionego poziomu i rodzi naturę roślinną i zwierzęcą – ale to nie daje im odczuć istoty życia, ponieważ każdy istnieje wewnątrz samego siebie.

Tak samo żyje ludzkość przez cały swój tysiącletni rozwój, bowiem jest to rozwój prostego pragnienia otrzymywania przyjemności, i nic więcej. W ten sposób nie wykracza się poza granicę własnej egzystencji, poza życie zwierzęce. Tylko tak podtrzymujemy w sobie życie, ale nie poznajemy jego źródła, przyczyny, celu – które znajdują się ponad prostym pragnieniem napełnienia.

Wszystko to zawiera się w Tym, kto daje nam pragnienie, kto je rodzi – w jego Stworzycielu. Dlatego w swoim zwierzęcym stanie, musimy znaleźć sposób, jak wyposażyć się w dążenie do Niego, naczynie do odkrycia Stwórcy – przyczyny życia, samego prawdziwego życia na poziomie człowieka i jego celu.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Przed nami odkrywają się teraz szczególne możliwości rozwoju duchowego. Odkrywają się drzwi, można nawet powiedzieć, że są prawie otwarte, pozostaje tylko, abyśmy wszyscy weszli do duchowego świata. Zaczynamy już stopniowo rozumieć, jak działa duchowy świat. Jeszcze nie przekroczyliśmy tego progu, ale znajdujemy się tuż przed otwartymi drzwiami do duchowości. Od początku epidemii nastąpił już znaczący przełom.

Należy skoncentrować uwagę na swoich myślach, intencjach, odczuciach, a nie na mechanicznych działaniach. Tym Kabała różni się od religii, mówiąc o intencji człowieka, którą powinien poprzez grupę otrzymać od wyższej siły i z nią pracować. Natomiast religia mówi jedynie o czynach fizycznych i słowach.

Każdy człowiek, pragnący poznać Stwórcę, ma możliwość by to uczynić bez względu na rasę, płeć, kolor skóry. Kabała jest przeznaczona dla wszystkich, różnica dotyczy tylko naszych pragnień, ponieważ pochodzimy z jednej duszy Adama Riszon. Początkowo był on jednym człowiekiem, a potem został podzielony na mężczyznę i kobietę.

Musimy powrócić do tego zjednoczenia w jednego człowieka, który w całości znajduje się w intencji obdarzania, dotyczącej wszystkich jego pragnień. Dlatego koniec naprawy jest taki sam dla wszystkich, zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. A ogólna naprawa polega na tym, żeby ​​wszystkie pragnienia na świecie, nieożywionej natury, roślin i zwierząt – otrzymały od nas ludzi intencję obdarzania. Wtedy cały świat wzniesie się na poziom obdarzania i jedności.

Dlatego wszystkie religie będą sprzeciwiać się metodzie zjednoczenia całej ludzkości, ponieważ każda z nich dąży do podziału ludzi i udowodnienia swojej racji. Każda religia uważa się za jedyną prawdziwą i lepszą od innych.

Natomiast nauka Kabały wywodzi się z integralnej natury i wyjaśnia, że wszyscy należymy do jednego systemu. Dlatego Baal HaSulam nauczał, że człowiek może pozostać w swojej religii, w swoim porządku rodzinnym, tradycjach, pod warunkiem że nie szkodzi to powszechnemu zjednoczeniu i jedności.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie z Facebooka: Czym jest doskonałość?

Odpowiedź: Doskonałość to absolutna harmonia między stworzeniem a Stwórcą, gdy uzupełniają się wzajemnie w taki sposób, że nie pozostaje między nimi żadna niedoskonałość. Doskonałość to Stwórca. Ale nie On sam, ale to, jak możemy Go określić w naszych odczuciach.

Pytanie: Co to znaczy doskonały człowiek?

Odpowiedź: Doskonały człowiek to ten, który jest całkowicie podobny do Stwórcy. A Stwórca jest absolutną doskonałością natury. Ogólny stan całego wszechświata, który znajduje się w absolutnym połączeniu we wszystkich jego przejawach, to jest właśnie doskonałość. I w tej doskonałości poznawane jest źródło, zwane „Stwórcą”.

Pytanie: Czy to oznacza, że w naszym świecie nie ma doskonałości?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie! W naszym świecie ogólnie wszystko jest przeciwieństwem doskonałości, ponieważ jedno działa kosztem drugiego. Nasz świat jest najniższym, najgorszym ze światów. Tylko ponad nim możliwe jest wzniesienie. Nie ma gorszego świata niż ten.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Stwórca