Pytanie: Jak człowiek widzi, że jego kelim obdarzania nie są jeszcze naprawione? W czym to się wyraża?
Odpowiedź: Wyraża się to w tym, że człowiek prosi Stwórcę o naprawę. Stwórca rozumie, że jest to Jego część naprawy całego stworzenia i dlatego ją naprawia. Wtedy człowiek wznosi się już na stopień wyżej. Tak to się odbywa.
Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025
Pytanie: Czy cud jest możliwy, jeśli kroczymy wiarą ponad wiedzą?
Odpowiedź: Tego ja nie wiem.
Jeśli będziesz miał kli, i będzie w nim twoja energia, twoje światło, to całkiem możliwe, że na to światło zejdzie wyższe światło i je zapali.
A w jaki sposób możemy przyciągnąć wyższe światło, aby zapaliło w nas światło, tego się uczymy. Tego musimy szukać w sobie, ponieważ wyższe światło powinno być światłem obdarzania, światłem miłości, które nie oczekują reakcji, zwrotu. Wtedy zaczniemy rozumieć, jak to działa.
Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025
Pytanie: Cud Chanuki jest cudem obdarzania. Jednak zatrzymanie się na duchowej drodze, bardziej przypomina decyzję, że chcemy otrzymywać. W którym momencie rozumiemy, że to właśnie dziesiątka zdecydowała, zatrzymać się i wybrać właściwy kierunek?
Odpowiedź: Kiedy jednoczymy się razem w naszym pragnieniu, to tworzymy bardzo silne kli. I tutaj pojawia się możliwość wyboru, manewru. Co to znaczy manewrować, mieć możliwość wyboru? W jaki sposób chcę otrzymywać, co chcę otrzymać i jak?
Musimy tylko zebrać się razem i spróbować określić dla siebie, dla każdego z nas, co jest najważniejsze w naszym ruchu naprzód. O co prosimy Stwórcę? W jaki sposób chcielibyśmy otrzymywać od Niego to, co pragniemy otrzymać? To jest właśnie nasz podstawowy wybór.
Myślę, że dzisiaj jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek rozwiązania tego problemu – zjednoczyć się jak jedna całość, kobiety i mężczyźni ze wszystkich zakątków świata, i być zdolnymi przyjąć od wyższego światła tę Jego część, która nas napełni.
Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025
Rozum nie zobowiązuje nas do pracy w imię obdarzania. Odkrywamy, że nie jesteśmy gotowi na to, by prosić o obdarzanie i połączenie. To dążenie trzeba dopiero rozwinąć w sobie, ponieważ początkowo jesteśmy tylko egoistami i pod tym względem niczym nie różnimy się od zwierząt.
Jeśli jednak chcemy odkryć w sobie punkt w sercu – cząstkę boskości z góry, zalążek obdarzania, musimy włożyć w to wiele wysiłków i wspierać się wzajemnie w grupie. Pielęgnujemy w sobie siłę obdarzania, jak w założonej w nas kropli nasienia, aż do pełni jej rozwoju, którą nazywa się „dusza”.
Stwórca nie odkrywa się tak, jakby był gdzieś daleko, a ja w końcu Go odnajduję. Muszę poczuć Stwórcę wewnątrz siebie, poczuć tę właściwość w sobie. Teraz chcę otrzymywać dla siebie, a potem będę chciał obdarzać, te właściwosci odkrywają się w człowieku.
„Blisko”, czy „daleko” od Stwórcy, oznacza, czy pragnę być jak On czy nie, czy chcę, by zarządzała mną właściwość obdarzania.
Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”
Pytanie: Podstawą wszystkich religii jest wiara, a nie wiedza. Wszystkie wyznania w pewnym stopniu ograniczają i zakazują zrozumienia praw Wszechświata. Dlaczego?
Odpowiedź: Ponieważ religie nie zajmują się poznawaniem wyższej siły, nie mają takiej możliwości. Istnieją w ciemności. Gdyby człowiek odkrył prawdziwą rzeczywistość, religii by nie było, zostałaby jedynie Kabała. Dlatego religie zainteresowane są ślepą wiarą. W ten sposób tłumią w ludziach pytania o sens życia. Religijny człowiek patrzy do przodu fanatycznie, bez żadnego skupienia i krytycznego spojrzenia.
Pytanie: Ale to z religii pochodzi pojęcie wiary.
Odpowiedź: Nie, to nazywa się religijna wiara, kiedy człowiek bezkrytycznie akceptuje wszystkie postanowienia nie odczuwając ich i nie rozumiejąc.
Pytanie: Czy to przynajmniej jest stopień człowieka, skoro trudno go pominąć i przejść do wiary ponad rozum?
Odpowiedź: To nie jest stopień, a iluzja, złudzenie i krok wstecz. Istnieją trzy parametry wiary: wiara poniżej wiedzy, na poziomie wiedzy i powyżej wiedzy. Wiara na poziomie wiedzy – wierzę w to, co widzę. Wiara poniżej wiedzy, kiedy nie potrzebuję żadnych dowodów. Po prostu przyjmuję to, co mi się mówi i tak postępuję, jak małe dziecko. To jest religia – mówią mi a ja wierzę, niczego nie sprawdzając.
Istnieje też wiara powyżej wiedzy – kiedy wznoszę się ponad swój egoizm i zaczynam rozumieć, co się dzieje. Tym zajmuje się nauka Kabały. Stąd wynika przeciwieństwo wiary poniżej wiedzy, czyli religii i wiary powyżej wiedzy, czyli Kabały.
W Kabale trzeba dążyć do poznania, a nie do samej wiary. Trzeba osiągnąć, dotknąć, powąchać, jak małe dziecko, które wkłada wszystko do buzi, ponieważ jest to najpewniejszy sposób poznania – my też powinniśmy wszystkiego spróbować.
Dlatego poznanie wyższego świata nazywane jest „taamim”, to znaczy „smaki”, co pochodzi od instynktu przenoszenia wszystkiego do ust, jako najbardziej wiarygodnego, prawdziwego, bliskiego nam odczucia. Przecież nie mogę wziąć czegoś słodkiego do ust i poczuć gorycz tylko dlatego, że ktoś twierdzi że jest gorzkie. Tak więc nie ma tutaj miejsca na wiarę bez odczuwania.
Z lekcji w języku rosyjskim