I teraz możemy zrozumieć, w jaki sposób Światło Nieskończoności wyszło z kategorii „Acmuto”, w odniesieniu do której nie mamy ani dźwięku, ani słowa, i zostało nazwane imieniem „Światło Nieskończoności”. (Nauka Dziesięciu Sefirot, cz. 1, „Redukcja i linia”, Wewnętrzna kontemplacja, rozdz. 2, p. 12)

Acmuto jest bezpośrednio wewnętrzną częścią Stwórcy, która odnosi się tylko do Niego i której nie jesteśmy w stanie pojąć. To jest właśnie istota Stwórcy. A dla nas Stwórcą jest to, co objawia się w odniesieniu do nas. Dlatego w języku hebrajskim Stwórca nazywany jest „Bore”, od dwóch słów „bo-u-re” – „przyjdź, odkryj, zobacz”.

Okazuje się, że istnieje Acmuto, którego nie pojmujemy – odnosi się to do istoty Stwórcy, i istnieje Bore, Stwórca, tj. Jego zamysł w stosunku do nas, który poznajemy.

Zamysł Stwórcy w stosunku do stworzeń to sprawianie im przyjemności. A otrzymać przyjemność można tylko poprzez zbieżność właściwości z Nim. Stwórca to obdarzanie, miłość, emanacja i my też musimy nabyć takie same właściwości. Nauka Kabały mówi tylko o tym.

Pytanie: Czy dlatego zostało stworzonych tak wielu ludzi, na których powinno się trenować obdarzanie?

Odpowiedź: Należy starać się wspólnie osiągnąć właściwości Stwórcy.

Pytanie: Ale jeśli jest to tak ważne, dlaczego ta informacja jest ukryta?

Odpowiedź: Nie jest ukryta, nikt nie chce jej znać, ponieważ należy obdarzać, rozwijać w sobie właściwość obdarzania i miłości do bliźniego.

Pytanie: Ale dlaczego Stwórca uczynił tak, że nikt tego nie chce? Przecież mógł to zrobić inaczej?

Odpowiedź: Nie można tego wyjaśnić na początku studiów Kabały, ale do tego dojdziemy.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata, Stwórca

Pytanie: Jeśli wszyscy przyjaciele są również włączeni w moją duszę, to czego powinienem się nauczyć w moim stosunku do nich z każdego obrazu pokazywanego mi przez Stwórcę?

Odpowiedź: Poprzez przyjaciół Stwórca daje nam narzędzia, z pomocą których możemy ustanowić kontakt z Nim. A następnie należy to uczynić w odniesieniu do całego świata, co jest wymagane aby osiągnąć stopień „nie ma nikogo oprócz Stwórcy”.

Pytanie: Dlaczego tak trudno jest myśleć o tym, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy? Chciałoby się porzucić tę myśl, jest taka ciężka.

Odpowiedź: Na początku ekran jest bardzo gruby i bardzo trudno jest nam przebić się przez niego, aby utrzymać myśl, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy.

Ale potem ekran staje się stopniowo coraz cieńszy i coraz łatwiej przezwyciężać go. A w końcu rozumiemy że nawet lepiej, żeby ten ekran pozostał. Ponieważ daje nam znaki pracy, doznania, możliwość uchwycenia się Stwórcy.

Jeśli ekran całkowicie zniknie, to naturalnie powiemy, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy – ale to wszystko. A obraz świata pokazuje człowiekowi, jak uchwycić Stwórcę.

Z lekcji według artykułu „Bezpośredni i pośredni wpływ”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kiedy otwieramy Księgę Zohar raz za razem, po pewnym czasie pierwsze podekscytowanie mija. Ta inspiracja jest nam dana z góry, tak jak i punkt w sercu, z którego człowiek przychodzi do nauki Kabały. To przebudzenie z góry (itaruta de-leila) daje nam wyższa siła.

Oczywiście, z tym „paliwem”, z pragnieniem Wyższego, człowiek podąża naprzód, z oczami pełnymi entuzjazmu, chcąc coraz mocniej odczuwać, co kryje się tam, wewnątrz księgi, co dokładnie jest powiedziane o nim. Ponieważ z góry budzi się w człowieku połączenie między nim a księgą.

A potem ta inspiracja mija. Mija, bo do człowieka przychodzą nowe pragnienia, na które nie ma przebudzenia z góry, przez Stwórcę. Człowiek jest zobowiązany dodać do nich przebudzenie z dołu, od siebie, i tak za każdym razem posuwać się naprzód – poprzez własne poszukiwanie odpowiedzi na pytania „Po co mi ta praca? Dlaczego?”

Stwórca pragnie, aby człowiek za każdym razem odkrywał znaczenie Wyższego, pilną potrzebę połączenia się z Nim, znaczenie wszelkich środków służących do osiągnięcia tego połączenia – księgi Zohar – aby wciąż na nowo szukał w sobie wszystkich tych wewnętrznych definicji.

I tutaj człowiek dochodzi do stanu, w którym musi zrozumieć, że zajmując się „pracą Becalela”, buduje w sobie duchowe naczynie, Świątynię, ze wszystkim, co się w niej znajduje. To ogromna, powolna praca, wymagająca wielkich wstępnych przygotowań.

Prawdę mówiąc, sam człowiek niczego nie dokonuje, od niego wymagana jest tylko gotowość, pragnienie i intencja. Wszystko zostało dokonane siłą Biny z góry, ale dzięki przebudzeniu z dołu. Właśnie na tym polega praca człowieka. To oznacza, że człowiek ją wypełnia.

Dlatego nasza praca, z jednej strony polega na tym, aby podejmować wysiłki, przeprowadzać wyjaśnienia na każdym kroku. Z drugiej jednak strony, ta praca nazywa się „pracą Stwórcy”, ponieważ dokonuje ją Stwórca, a nie człowiek.

Przecież człowiek powinien tylko osiągnąć pragnienie, prośby, modlitwy – resztę robi Stwórca (pół szekla, Stwórca zakończy za mnie).

Z lekcji według księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Powiedziano: „Kupuj, ale nie sprzedawaj”. Ale z drugiej strony muszę rozpowszechniać, obdarzać. Jak połączyć jedno z drugim? Jak to należy zrozumieć?

Odpowiedź: Oznacza to, że trzeba cały czas troszczyć się o więź ze Stwórcą, ale nie zastępować jej, a tylko rozszerzać.

Pytanie: Uczymy się, że istnieje hierarchia pragnień: jedzenie, seks, rodzina, pieniądze, zaszczyty, wiedza. Czy muszę rozróżniać, z której siły pragnienia, z jakiej linii połączenia można powrócić do Stwórcy?

Odpowiedź: To zostanie ci pokazane. Przybliżyć się do Stwórcy możesz albo poprzez połączenie z prawej strony, albo poprzez połączenie z lewej strony.

Pytanie: W naszym świecie są takie przykłady, kiedy rodzice dają swoim dzieciom wszystko, a potem dzieci ich nienawidzą. Albo na przykład, jakiś bogaty krewny pomaga wszystkim, a wszyscy potajemnie go nienawidzą. Czy może człowiek, nie daj Boże, zamiast pokochać Stwórcę, nienawidzić Go, ponieważ daje mu wszystko?

Odpowiedź: Nie. Ze Stwórcą jest to niemożliwe.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”, 13.01.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa