Człowiek musi przyciągnąć wyższe światło również do zewnętrznych myśli wszystkich ludzi na świecie jako całości, ponieważ włącza je w siebie, i musi je skłonić na czaszę zasług.

I to właśnie, jak powiedziano wyżej, poprzez przyciąganie wyższego światła na te sądy całego społeczeństwa jako całości. (Baal HaSulam, Szamati 33, „O losach w Jom Kipur i u Hamana”)

Pytanie: Jak przyciągnąć światło do społeczeństwa? Jak wnieść radość w kelim grupy?

Odpowiedź: Kiedy twoi przyjaciele zaczynają właściwie wybierać swoje działania, to pracują w połączeniu z nimi, wzajemnie zadajecie pytania, wyjaśniacie sobie nawzajem, sprzeczacie się między sobą, zastanawiacie, co jest świętością, a co nie.

Pytanie: I jak to sprowadza światło do grupy?

Odpowiedź: Chodzi o to, że staracie się postępować, myśleć, rozumować jak światło.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 13.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Szczęście jest to napełnienie najbardziej głębokich pragnień człowieka. Z reguły występuje ono w kontraście z uczuciem niezadowolenia.

Na przykład, głód daje uczucie przyjemności z jedzenia, rozłąka uczucie radości ze spotkania z bliskim człowiekiem, itd. Innymi słowy, jesteśmy zbudowani tak, że możemy poczuć pozytywne tylko z negatywnego.

Wtedy pojawia się pytanie: czy powinniśmy w ogóle szukać szczęścia, jeśli najpierw musimy pogrążyć  się w cierpieniu, aby następnie czuć się szczęśliwym?

Rzecz w tym, że kabalistyczna metoda pozwala człowiekowi przeżyć szczęście jednocześnie z odczuciem braku napełniania. To znaczy w tym momencie, kiedy coś spożywam, czuję zarówno tęsknotę za tym smakiem, jak i jego napełnienie.

Nie muszę dzielić tego w czasie: teraz cierpię, a następnie otrzymuję. Dlatego dla ludzi, zajmujących się duchową praktyką, nie istnieje kwestia czasu. Oni istnieją poza nim, i przechodzą stany cierpienia i napełnienia, głodu i sytości jednocześnie.

To jest nauka Kabały – nauka otrzymywania! Naucza ona człowieka otrzymywać pożądane nie za miesiąc lub rok, a dosłownie w tym samym momencie, kiedy zapragnie. Przy tym jednocześnie w parze idą dwie potencjalnie przeciwstawne do siebie znaczenia, minus i plus.

W naszym świecie tego nie ma. Tutaj istnienie jeden wielki minus, do którego praktycznie nie otrzymujemy plusa. A otrzymywanie przyjemności według kabalistycznej metody samo wywołuje w nas pragnienie do niej i napełnienie.

Pytanie: Ale jak to zrobić? Jak w takim razie być szczęśliwym w tym świecie?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko wtedy, gdy napełniam się nie sam, a przez innych. W tym znajduje się patent szczęścia, ponieważ samego siebie nigdy nie jestem w stanie napełnić. Ale jeśli czuję i absorbuję pragnienia innych, to napełniając ich, napełniam siebie, ponieważ ich pragnienia stają się moimi. Okazuje się, że napełniam sobie istnieniem w innych.

Sekret tkwi w tym, że wychodzę z siebie, odkrywam poza sobą pragnienia, przyjmuję je jak swoje własne i napełniam je. Czyli zarówno pragnienie, jak i napełnienie znajdują się poza mną, i to jest właśnie moją duszą.

Pytanie: Czy przy tym napełniamy także materialne pragnienia człowieka?

Odpowiedź: Zaspakajamy dowolne jego pragnienia, ale tylko do pewnego stopnia. Materialne pragnienia człowieka są napełniane tylko do stopnia, dostatecznego dla jego istnienia, i nie więcej. A duchowe pragnienia do tego stopnia, w jakim razem pragniemy wznieść się, ponieważ moje i jego wzniesienie są wzajemnie połączone i wzajemnie się uzupełniają.

W taki sposób napełnienie pragnień innych daje nam poczucie szczęścia.

Z programu TV, „Krótkie opowiadania”, Cz. 2

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Jak bardzo człowiek ogranicza w czymś swoje pragnienia dla obdarzania, w taki sposób podnosi się. Czy istnieje jakaś klasyfikacja pragnień, czy każdy ma własne?

Odpowiedź: Każdy ma własne pragnienia, i nie wiadomo, na jakie pragnienia człowiek natknie się.

Pytanie: Jaki powinien być główny punkt moich wysiłków? Starać się trzymać Stwórcy i jednocześnie wszystkich przyjaciół, modlić się za nich? Czy po prostu próbować anulować się i zanurzyć we wszystkich?

Odpowiedź: To jest najlepsze.

Pytanie: Jak rozbić „ścianę”, która nie pozwala otworzyć serca i prosić o większe światło?

Odpowiedź: Poprzez własną wytrwałość.

Pytanie: Czy zazdrość zależy od tego, jak wielki jest dla mnie Stwórca? Skąd bierze się to uczucie zazdrości? Tylko z wielkości Stwórcy?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Co zrobić z uczuciem wstydu i żalu z powodu różnicy w wysiłku włożonym przeze mnie i przyjaciół ze światowego kli? Przyjaciele otrzymali od Stwórcy możliwość obdarzania i korzystają z niej. Stwórca mnie nie dał jeszcze tej możliwości.

Odpowiedź: To nie jest ani gorzej, ani lepiej. To co Stwórca daje, to daje. Dlatego nie należy patrzeć na innych, trzeba starać się podnosić.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy Liszma”, 15.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pracujemy w dziesiątce, staramy się osiągnąć odkrycie Stwórcy. W jaki sposób następuje zmiana intencji, że czynimy to dla Niego, a nie dlatego, że chcemy mieć z tego przyjemność, a pragniemy Go obdarzać?

Odpowiedź: Chcemy odkryć, że Stwórca oświetla wszystko wokół nas i oprócz tego nie potrzebujemy niczego więcej. Jeśli Stwórca działa swoim światłem na całe stworzenie i jest z tego zadowolony, to nie potrzebujemy niczego więcej. Tak właśnie powinniśmy starać się myśleć i działać.

Pytanie: Jak cały czas zachować w sercu potrzebę abyśmy nie tylko czuli się dobrze, ale żeby Stwórca był zadowolony z nas?

Odpowiedź: Zależy to od wielkości odkrycia się Stwórcy, nam. Wtedy będziemy zadowoleni z Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie