Pytanie: Co oznacza prawo poręczenia? Co to znaczy – poręczyć jeden za drugiego? Dlaczego?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że na najniższym poziomie, jeśli chcemy opanowywać duchową właściwość – właściwość obdarzania i miłości, musimy ją urzeczywistnić w sobie w formie wzajemnego poręczenia.

Dzieje się to w grupie ludzi, kiedy zbierają się razem i próbują odtworzyć między sobą właściwość wzajemnej troski, miłości, wzajemnej pomocy i całym sercem być jeden za wszystkich – wszyscy za jednego.

Pytanie: A jeśli spojrzymy na to w jednym człowieku?

Odpowiedź: Jeden człowiek nie może tego zrobić. Musi czuć się częścią społeczeństwa. Wszystko to realizuje się właśnie w społeczeństwie.

Pytanie: A więc człowiek realizuje to prawo, ale w stosunku do innych ludzi?

Odpowiedź: Tak.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Jak to się dzieje, że w dziesiątce dochodzimy do wspólnego zdania i wszystkie nasze duchowe nagromadzenia stają się jednym nagromadzeniem?

Odpowiedź: Chociaż nasze wysiłki w dziesiątce są różnie odczuwane i różnie wyglądają, ale ostatecznie wszystkie one łączą się w jeden wysiłek: zrozumienie Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy „być gotowym umrzeć za dziesiątkę” w duchowym?

Odpowiedź: „Umrzeć za dziesiątkę” oznacza całkowitą rezygnację dla niej ze swoich egoistycznych celów.

Pytanie: W czym powinno wyrażać się poczucie wielkości Stwórcy, z pomocą którego będziemy mogli wypełniać zasady obdarzania?

Odpowiedź: Wszystko to wyraża się w człowieku. Człowiek powinien odczuwać, jak bardzo Stwórca otworzył się na niego i chce pomóc w jego duchowym rozwoju.

Pytanie: Jak w dziesiątce stać się godnym siły Stwórcy, aby pracować na rzecz obdarzania?

Odpowiedź: Musicie pokazywać sobie nawzajem, że pracujecie w ten sposób, i wtedy zarazicie się od siebie takim samym pragnieniem.

Pytanie: Czym jest świątynia ludzkiej duszy i gdzie się znajduje? Dlaczego nie mamy z nią połączenia?

Odpowiedź: Świątynia ludzkiej duszy znajduje się w Stwórcy. Kiedy dążymy do Stwórcy, jednocześnie dążymy do tej Świątyni.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 04.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Przybywamy na kongres po to, aby to ogólne zebranie ludzi wpłynęło na mnie, egoistę, i abym zrozumiał, że to właśnie ten wpływ społeczeństwa wyprowadzi mnie z mojego tępego, egoistycznego, indywidualistycznego stanu, by przekonano mnie, że muszę wznieść się ponad mój egoizm. Na tym polega sens kongresu.

A w przeciwnym razie, po co? Coś usłyszeć? Mogę też dowiedzieć się z internetu. W rzeczywistości wszystko jest tylko po to, aby poczuć ogromną siłę przyjaciół. Dlatego spróbujmy się zebrać tak, aby ta siła zadziałała na nas.

Powiem otwarcie, przybywam właśnie po to na kongres. Możecie powiedzieć: „To czysto egoistyczna, samolubna myśl?!” Tak, egoistyczna myśl! Mam nadzieję, że otrzymam od was więcej, niż wy otrzymacie ode mnie. Dlatego jest powiedziane: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. To powiedział wielki kabalista dwa i pół tysiąca lat temu. Taki jest wpływ grupy!

Często wracamy do przykładu rabina Josi Ben Kisma. Wielkiego kabalisty! Czy mogę równać się z nim! Każdy z jego uczniów był o wiele, wiele mądrzejszy od nas. Ale to nie ma znaczenia, ponieważ uczył się od nich.

Zatem cała praca polega tylko i wyłącznie na jednoczeniu się. Dlatego postarajcie się na kongresie maksymalnie zanurzyć się w tym, co się dzieje. Maksymalnie zanurzyć! Zapomnijcie o sobie! Poczujcie innych tak, jakby istnieli w was, w świadomości i w sercu. To już jest początek duchowego stopnia.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy człowiek jest w dobrym stanie, zapomina o Stwórcy. Kiedy jest w złym stanie, to jakby działa prawo, że nie może odnieść tego do Stwórcy. Gdzie jest przewodnik, który powinien i jest w stanie pomóc odnieść wszystko do Stwórcy pomiędzy tymi stanami?

Odpowiedź: Z reguły takim przewodnikiem jest grupa, która pomaga mu zająć pozycję, z której może zacząć usprawiedliwiać Stwórcę. Albo Sam Stwórca, wzbudzając w człowieku pragnienie czegoś nieduchowego, jednocześnie daje mu zrozumienie, że to działanie pochodzi od Niego Samego.

Albo można powiedzieć inaczej: dążenie do nieduchowego zostaje mu dane po to, aby rozumiejąc, że pochodzi ono od Stwórcy, mógł poprzez własne wysiłki prawidłowo kierować sobą.

Pytanie: Czyli Stwórca, wraz z każdym doznaniem, cały czas daje człowiekowi możliwość zwrócenia się do Niego, usprawiedliwienia Go?

Odpowiedź: Nie mogę powiedzieć, że zawsze, ponieważ zdarza się również podwójne ukrycie. Pojedyncze ukrycie ma miejsce wtedy, gdy człowiek rozumie, że ukrycie, w którym się teraz znajduje, pochodzi od Stwórcy, tj. istnieje wyższa przyczyna. A podwójne ukrycie ma miejsce wtedy, gdy przyczyna znika.

Z lekcji na temat „Praca w ukryciu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

„Poręczenie” jest najważniejszym artykułem ze wszystkich artykułów Baal HaSulama. Ponieważ dotyczy podstawowych, korzeni naszej pracy.

Wyjaśnia, dlaczego został stworzony naród Izraela – w historii i w ogólnym procesie rozwoju – dlaczego konieczne jest przejściowe ogniwo w przekazaniu metody naprawy od Stwórcy do stworzeń, dlaczego ta metoda powinna przejść przez szczególną grupę, oddzieloną od reszty ludzkości jeszcze w starożytnym Babilonie, w czasach upadku, który symbolizuje.

To stamtąd wywodzi się ta grupa, która po długim czasie wymaganym do przygotowania ludzkości i własnego przygotowania, przekazuje metodę naprawy, całemu światu. Baal HaSulam wyjaśnia również, jakie są wzajemne relacje tej grupy ze światem, jakie procesy powinny przejść obie strony – to w istocie jest cała nasza historia.

Najważniejsza w tej historii jest obecna sytuacja. Doszliśmy, jak to nazywają, do początku końcowego etapu, do ostatniej sceny, i powinniśmy teraz wprowadzić w życie metodę naprawy. Co więcej, nie wystarczy realizować jej na sobie, przezwyciężając odrzucenie, podnosząc się ponad egoizmem, jednocząc się między sobą a w tym połączeniu odkrywać wyższe światło, Stwórcę.

Konieczne jest również przeprowadzenie światła do wszystkich narodów świata – to właśnie dlatego realizujemy tę metodę. Trzeba wznieść ludzi na stopień, o którym jest powiedziane: „Wszyscy poznają Mnie, od małego do wielkiego”. Wtedy wszyscy odkryją i poznają Stwórcę, każdy zgodnie ze swoimi pragnieniami-naczyniami a wszyscy razem, jednocząc się i objawiając jedyne światło, – wówczas Stwórca zostanie odkryty w ogólnym naczyniu.

O tym jest napisane w artykule „Poręczenie”. Na jego podstawie można czerpać różne wzorce i poradzić sobie z tym, co nam powierzono – w odzwierciedleniu historii, edukacji, kultury, wydarzeń światowych. Stąd rozumiemy, dlaczego świat musiał przejść przez wszelkiego rodzaju epoki i procesy, dążąc do wolności, bogactwa, władzy, sławy, nauki…

Rozumiemy, dlaczego w wyniku tego egoistycznego rozwoju, świat musi pogrążyć się w kryzysie, co dzieje się na obecnym etapie i co jeszcze się nam odkryje, zanim świat naprawdę zrozumie, że potrzebuje fundamentalnej, a nie zewnętrznej naprawy.

Nie chodzi bowiem o środowisko naturalne, nie o systemy zewnętrznego porządku, ale o nas samych – we wzajemnym powiązaniach między nami, musimy ustanowić nowy system, łączący ludzi. W tym celu należy zmienić własną istotę. Egoiści nie mogą, tak jak wcześniej, zapewnić nam jakiegoś rozwiązania bieżącej sytuacji.

Zmieni się ona tylko wtedy, gdy zmienimy siebie. Wtedy przekształcimy sieć naszych wzajemnych relacji – a tym samym zmieni się świat. Wszystko to jako całość jest konsekwencją podstawy, którą Baal HaSulam opisuje w artykule „Poręczenie”.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Prawdziwa praca duchowa jest wtedy, gdy jestem w odpowiednim środowisku, które docenia właściwość obdarzania, właściwość wzajemnego włączania, które, w efekcie może tak na mnie wpłynąć, że mogę odczuwać, jak ono coś we mnie zmienia.

Wreszcie po wielu, wielu latach zaczynam odczuwać, że radykalnie środowisko zmienia podstawę mojego światopoglądu, odczucie świata, mojego odczucia siebie, rozumienia zarówno siebie, jak i Stwórcy.

Wszystko to jest konsekwencją współdziałania w dziesiątkach. Bez tego nie możemy właściwie przekształcić naszych egoistycznych właściwości pod wpływem wyższego światła w duchowe, altruistyczne właściwości. Nie możemy.

Ale kiedy znajdziemy się w dziesiątce, to zaczynamy stopniowo odczuwać, że dziesiątka daje każdemu z nas duchowy przykład.

Dlaczego nie dzieje się to od razu? Dlatego że każdy widzi dziesiątkę w stopniu swojego zepsucia. Czyli, jak bardzo chcemy postrzegać dziesiątkę naprawioną, i widzimy to, w taki sposób otrzymujemy przykłady od przyjaciół.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Rabasz. 354. „I oddał Abraham wszystko, co miał”: Dzięki umocnieniu w Torze i pracy, stał się godny odpowiedzi z miłości, gdy okrucieństwa stają się zasługami.

Aby umocnić się w Torze i w pracy, każdy z dziesiątki, mimo że ma mnóstwo różnego rodzaju przeszkód, powinien spróbować przebić się przez nie i połączyć się ze Stwórcą tak, żeby wszystkie przeszkody jeszcze bardziej wzmocniły jego połączenie ze Stwórcą i przywiązały go do Niego.

I kiedy okrucieństwa stają się zasługami, czujesz, jak zmienia się stosunek Stwórcy do ciebie i zaczynasz rozumieć, że wszystko, co w przeszłości oceniałeś jako złe, tak naprawdę było dla ciebie korzystne.

Pytanie: Co to znaczy stać się „godnym odpowiedzi z miłości”?

Odpowiedź: Jest to stan, w którym człowiek prosi Stwórcę, aby dał mu siłę, aby odnosił się do Stwórcy z miłością.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 18.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jest powiedziane, że cały Izrael jest poręczycielem dla siebie nawzajem. Było to oczywiste już od czasów Abrahama, który odkrył metodę naprawy i zaczął gromadzić ludzi, którzy rozumieli, że tylko zmieniając człowieka można zmienić świat. Co więcej, zmieniając siebie, zmieniamy nie tylko ten świat, a zmieniamy obraz rzeczywistości w naszym postrzeganiu a wtedy zamiast tego świata odczuwamy wyższy świat.

Takich ludzi Abraham nauczał, jak jednoczyć się ze sobą nawzajem, aby w połączeniu między nami, tworzyć właściwość wzajemnego obdarzania – naczynie dla odkrycia wyższego świata, wyższego stanu. Stan egoistycznego połączenia między nami nazywany jest „tym światem”. Nowy stan jedności i wzajemnej miłości nazywany jest „wyższym światem”.

A poza tym, w tym nowym stanie, w naszym wzajemnym połączeniu odczuwamy wspólną Siłę, panującą w naturze. To nie my sami ukształtowaliśmy się we wzajemnym obdarzaniu – ponad nami jest Siła emanująca z Natury, podobna do nas pod względem właściwości, a teraz odkrywa się nam. Jest to „odkrycie Stwórcy stworzeniu”.

Odpowiednio, „stworzenie” to ludzie, którzy potrafią połączyć się jak jeden człowiek z jednym sercem, we wzajemnym obdarzaniu. W taki sposób podobieństwo właściwości wynosi nas do wyższego stanu. Dlatego zasadę „cały Izrael – jest poręczycielem za siebie nawzajem” można zrozumieć w dwóch aspektach:

– Jeśli należysz do kategorii Izrael, to jesteś poręczycielem dla wszystkich.
– Jeśli ludzie jednoczą się, chcąc wejść do kategorii Izrael, to muszą stać się dla siebie wzajemnymi poręczycielami.

Z lekcji według artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Zapytano Pana: „Jaki cud chciałby Pan zobaczyć?”

A Pan odpowiedział: „Aby cały naród Izraela osiągnął połączenie ze Stwórcą”. Kogo miał Pan na myśli pod pojęciem naród Izraela?

Odpowiedź: Wszystkich, którzy mogą zjednoczyć się w jednym sercu, którzy nazywani są narodem Izraela, niezależnie od tego, kim lub czym są.

Z lekcji w Dzień Jedności „Cuda się zdarzają, kiedy się jednoczymy”, 29.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza duchowa miłość w grupie?

Odpowiedź: Miłość duchowa w grupie to nasze połączenie między sobą, kiedy każdy odczuwa swoją zależność od innych i potrzebę bycia z nimi w takiej jedności, aby w tym związku stopniowo odkrywać Stwórcę i cały duchowy świat.

Pytanie: Jak rozumieć nasze przeznaczenie, zarówno w materialnym, jak i w duchowości?

Odpowiedź: Twoje przeznaczenie polega na tym, byś mógł, będąc na tym świecie, wznieść się do Stwórcy i być z Nim połączonym.

Pytanie: Jaka jest rola grupy we wzmacnianiu duchowej drogi i ochronie przed wpływem egoistycznego środowiska?

Odpowiedź: Stu procentowa wzajemna pomoc. Bez tego nie ma żadnej możliwości osiągnięcia nawet najmniejszego duchowego stopnia.

Pytanie: Jak z jednej strony odważnie wyrażać siebie w grupie, a z drugiej strony uważać żeby nie wnosić do niej swoich egoistycznych oczekiwań?

Odpowiedź: Wkrótce poczujesz, jak bardzo udział w studiach podnosi cię i oczyszcza z wszelkich egoistycznych pragnień.

Z lekcji dla absolwentów MAK na temat „Zebraliśmy się tutaj”, 03.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie