Pytanie: Z jednej strony powinienem wyobrażać sobie, że moi przyjaciele są doskonali, że przebywa w nich Stwórca, i powinienem chłonąć wszystko, co w nich jest. A z drugiej strony, mamy się za nich modlić.  Jaką prośbę mogę za nich mieć, jeśli wyobrażam sobie, że znajdują się w stanie doskonałości, i wypełnia ich Stwórca?

Odpowiedź: Z jednej strony, powinienem wyobrażać sobie przyjaciół jako doskonałych, włączać się w nich i przebywać w nich, w ich doskonałości. Z drugiej strony, powinienem prosić i modlić się za nich. Jak można pogodzić te dwa stany?

Rzeczywiście, jednoczesne pogodzenie ich nie jest możliwe. Istnieje zarówno jeden, jak i drugi stan, muszę na przemian istnieć w obu. Podobnie na kongresie powinienem obserwować, w którym z tych stanów się znajduję. Ale w zasadzie, na kongresie jest więcej stanów wychwalania grupy, wychwalania Stwórcy, wychwalania drogi naszego zbliżenia.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dlaczego, gdy czuję miłość Stwórcy, wydaje mi się zbyt ciężka i wywołuje pragnienie pozostania w ciemności?

Odpowiedź: Specjalnie są nam dane takie trudności, kłopoty, przeszkody, aby rozwinąć w nas prawdziwe pragnienie Stwórcy.

Pytanie: Jak możemy całą dziesiątką osiągnąć granicę „ponad nasze siły”?

Odpowiedź: Wspólnie. Kiedy zrozumiemy, że nikt z nas nie może wypełnić najprostszego, najmniejszego przykazania Stwórcy – tylko wtedy, gdy będziemy pomagać sobie nawzajem.

Pytanie: Jeśli każdy na miarę swojego wkładu może odczuć Stwórcę w dziesiątce, to jak możemy dojść do jednego odczucia centrum dziesiątki i Stwórcy? Każdy wnosi swój wkład na miarę swoich możliwości.

Odpowiedź: To nie ma znaczenia, kierunek jest wciąż ten sam.

Pytanie: Jak można zapragnąć zadowolić Stwórcę dla Jego przyjemności?

Odpowiedź: Aby to zrobić, należy o Nim myśleć. Aby myśl przyszła właśnie w takiej formie: zrobię coś, aby sprawić Mu przyjemność.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 12.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Skąd pochodzi przebudzenie z dołu?

Odpowiedź: Przebudzenie z dołu pochodzi z kli, z tego samego systemu, który stopniowo budzi się ze swojego rozbitego stanu. Dlatego pojawiają się w nas coraz bardziej rozbite stany – od małych do dużych, po to, abyśmy mogli je naprawić.

Wszystkie przebudzające się stany pokazują nam nasze rozbicie, odrzucenie siebie nawzajem i od Stwórcy. Nad nimi musimy stworzyć połączenie między sobą. Nie po to by zniszczyć te stany, nie po to, by je zniwelować, lecz aby wbrew nim budować mosty połączeń między sobą. To jest właśnie naprawa.

Wtedy będziemy mieli lewą linię – stany pobudzane z góry, prawą linię – korektę pobudzaną przez nas z pomocą wyższego światła, i środkową linię – kiedy te dwie linie się zsumują i dadzą wspólny wynik, czyli nasze połączenie ze Stwórcą.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie