Kabaliści w poetycki, przyjazny sposób, w formie narracji, opowiadają nam o świecie duchowym. Ale ta historia oparta jest na wiedzy o wyższej naturze – doskonałej i wiecznej. Najważniejszym jej prawem jest prawo związku pomiędzy Stwórcą a stworzeniem – prawo wzajemnego poręczenia.

Ale nie ma w niej mowy o Stwórcy, o tym, że jest dobry i czyni dobro, o tym, że nie ma nikogo oprócz Niego. Nie mówi się też o Jego stosunku do stworzeń i związku między Nim a stworzeniami. Prawo to jest określone jako prawo scalania, z którego wynikają wszelkie relacje między stworzeniami, manifestując się w bardzo surowej i wymuszającej formie wzajemnego poręczenia.

To wielkie Prawo, które odnosi się do wszystkich powiązań w systemie dusz, bardzo precyzyjnie stworzonym przez Stwórcę, jest nam odkrywane stopniowo, podobnie jak dorośli stopniowo odsłaniają świat dzieciom – łagodnie i czule odnoszą się do nich, dopóki dzieci nie wejdą w samodzielne życie.

Tak natura, Stwórca, odnosi się do każdego człowieka i do całej ludzkości – tak jak zgodnie z Programem Natury musimy „dorosnąć” i zrealizować na sobie to prawo poręczenia.

Realizacja prawa odbywa się etapami, od wewnątrz do zewnątrz: najpierw w bardziej wewnętrznej grupie, a następnie rozprzestrzenia się w głąb i wszerz, aż wzajemne poręczenie, jako prawo jednego systemu, zapanuje nad całą rzeczywistością. To będzie Koniec Naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", Wzajemne poręczenie

W rzeczywistości wszystkie światy znajdują się wewnątrz „bliźniego”. Ten bliźni (albo grupa) – to Malchut Nieskończoności. Ja jestem poza nim. Na początku, przez wiele pokoleń, rozwija się we mnie ziemskie pragnienie otrzymywania przyjemności.

Następnie w naszych czasach (w naszej reinkarnacji duszy) zaczyna się we mnie rozwijać „punkt”, pragnienie duchowe a gdy próbuję zbliżyć się do grupy, odczuwam swoją naturę jako egoizm i zło, osiągam świadomość zła – poznaję swój zły początek.

Ze świadomości zła, w stopniu odczuwania go jako zła, podczas studiowania w grupie Kabały, domagam się naprawy poprzez światło, które powraca do źródła, do podobieństwa Stwórcy. Wszystko to dzieje się, kiedy jeszcze nie mam związku z bliźnim.

Kiedy podejmuję decyzję, że muszę osiągnąć połączenie z bliźnim, to tak jakby nawiązuję kontakt z grupą z zewnątrz. Wtedy z pomocą światła, które powraca do źródła – otaczającego światła, które świeci na mnie od wewnątrz, z centrum Malchut Nieskończoności – zaczynam jednoczyć się z grupą.

Wszystkie etapy mojego połączenia z grupą, stopnie połączenia między nami, to jest właśnie 125 stopni lub pięć światów – Asija, Jecira, Brija, Acilut, Adam Kadmon. Kiedy rzeczywiście osiągnę bliską, nierozerwalną więź, będąc w centrum tego „bliźniego”, całkowicie się z nim łącząc, ten stan nazywa się dla mnie „Światem Nieskończoności”.

OM – Or makif, otaczające światło, A – Asija, J – Jecira, B – Brija, A – Acilut, AK – Adam Kadmon, ŚN – Świat Nieskończoności.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Czy człowiek może od razu przyjść do Kabały w Liszma?

Odpowiedź: Nigdy.

Pytanie: Jak mogę przeważyć siebie i cały świat na czaszę zasług?

Odpowiedź: To wielka praca. Nie mogę ci nic pomóc, musisz sam sobie z tym poradzić.

Pytanie: Czy właściwości Abrahama, Izaaka i Jakuba istnieją w każdym naszym pragnieniu?

Odpowiedź: Nie w każdym pragnieniu, a w każdym człowieku.

Pytanie: Jak właściwości trzech przodków mogą nam pomóc rozpoznać, od czego rozpocząć naszą pracę?

Odpowiedź: Zaczynamy od tego, że łączymy się w jedną grupę, kobiety osobno, mężczyźni osobno. I wszyscy jednoczymy się wokół tygodniowego planu.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 24.11.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa