Komentarz: Dla mnie to wciąż jest zagadką, kiedy Pan mówi: „Cechy fizyczne przyjaciela nie są dla mnie ważne, ale ważne jest jego wewnętrzne dążenie do Stwórcy”.

Odpowiedź: A co jeszcze jest w człowieku?! Wszystko inne jest zwierzęce!

Nasze zwierzę zawiera w sobie szczególny „punkt w sercu” – dążenie do Stwórcy. Ten punkt jest cząstką z następnego, wyższego poziomu. Jeśli się nim zajmuję, staram się stworzyć z nim kontakt, gromadzę na naszym fizycznym poziomie jakby grupę z tych punktów, pewien rodzaj wspólnego pragnienia.

Kiedy anulując wszystkie nasze zwierzęce elementy, dążymy do połączenia tylko duchowych pragnień, odkrywamy, że wznosimy się na następny poziom, to znaczy odkrywamy w tym wspólnym pragnieniu kolejny stopień.

A jeśli nie zwracamy uwagi na nasz wewnętrzny punkt i pozostajemy na ziemskim poziomie, wtedy jesteśmy po prostu przyjaciółmi w materialnych interesach, organizujemy nasz klub i po prostu żyjemy na tym świecie. Albo jedno, albo drugie!

Dlaczego się razem zebraliśmy?! Aby wznieść się na następny poziom! Dlatego musimy odkryć nasze duchowe punkty i połączyć je ze sobą dla stworzenia jednego duchowego naczynia. W nim doświadczymy następnego stanu, kolejnego poziomu, Wyższego świata!

A jeśli będziemy zwracać uwagę na nasze cechy zwierzęce, czyli cechy fizyczne lub charakter, wówczas pozostaniemy na poziomie naszego świata i nigdy z niego nie wyjdziemy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Cały problem – we mnie”.

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy poręczenie można nazwać podstawową formą komunikacji?

Odpowiedź: Poręczenie jest ostateczną formą prawidłowej komunikacji, kiedy osiągamy między sobą połączenie „jeden za wszystkich i wszyscy za jednego”.

Komentarz: Ale mówił Pan, że ostateczną formą jest miłość.

Odpowiedź: Wtedy właśnie można to nazwać miłością. Przecież bycie ze sobą nawzajem połączonymi w taki sposób, aby poczuć, czego brakuje drugiemu i tym samym mu to zapewnić, jest miłością.

Komentarz: W jednej ze swoich książek napisał Pan, że uniwersalne poręczenie uwalnia każdego człowieka od wszelkich trosk.

Odpowiedź: Poręczenie jest konieczne aby troszczyć się o innych. Każdy powinien mieć pewność, że inni się o niego troszczą. W przeciwnym razie będzie zmuszony oderwać się od troski o innych i myśleć o sobie.

Dlatego społeczeństwo powinno być zbudowane w taki sposób, aby wszyscy myśleli o sobie nawzajem. To jest właśnie odwrotna forma absolutnego egoizmu.

Pytanie: Ale czy mimo to człowiek powinien dbać o siebie w niezbędnym zakresie?

Odpowiedź: Nie. Dlaczego? Znajduje się przecież w takim społeczeństwie, które myśli o wszystkich i o każdym. On również troszczy się o wszystkich i o każdego, ale w żadnym wypadku nie o sobie.

W odniesieniu do siebie dokonuje tzw. skrócenia (cimcum): niech inni myślą o mnie, a ja będę myślał o innych. W takim stanie jesteśmy całkowicie połączeni ze sobą nawzajem, włączeni jeden w drugiego i osiągamy absolutny integralny stan.

Pytanie: Czy chce Pan powiedzieć, że tak jak kilka milionów lat temu natura połączyła komórki w złożony organizm, tak i nas siłą połączy w taki idealny stan? Trudno sobie wyobrazić, o czym Pan teraz mówi. To nawet nie jest utopia…

Odpowiedź: Jest to absolutnie realny, prawidłowy stan poszczególnych żywych organizmów.

Z programu telewizyjnego „Umiejętności komunikacyjne”

Kategorie: Umiejętności zarządzania i komunikacji, Wzajemne poręczenie