Komentarz: Pytanie od Wiktora. „Drogi Michaelu Laitman! Mówi Pan tak: „Wszystkie nasze grzechy pokryje miłość”. Czy nie sądzi Pan, że jest to niemożliwe?”

Odpowiedź: Widzę, że generalnie, jest to możliwe. Możliwe! I tak się w rezultacie wszystko wydarzy. Chociaż będzie to przechodziło po nas jakby odzieranie grabiami… Będą zdzierać z nas egoizm grabiami, pozostawiając rozdarte mięso, rany! Ale za to, będzie przebijało się trochę altruizmu. W taki sposób stopniowo się go pozbędziemy.

Niedobrze. Ale nie mamy innego wyjścia. W przeciwnym razie nie docenimy siły egoizmu i siły altruizmu oraz relacji między nimi, kiedy to właśnie na sprzeczności i na połączeniu między nimi powstaje miłość, która jest ostatnim etapem odkrycia zamysłu Stwórcy.

Komentarz: Mówi Pan że jest nienawiść i że jesteśmy zobowiązani pokryć ją miłością, i muszą istnieć razem – nienawiść i miłość. To jest najbardziej niezrozumiałe.

Odpowiedź: Jest to niezrozumiale, dlatego że kiedy nienawidzisz, trzęsiesz się, nie wiesz jak cię to rozrywa. A kiedy rozpiera cię miłość, rozprzestrzeniasz to na cały świat, nie wiesz, gdzie się podziać. Te dwie części muszą się ze sobą połączyć razem, uzupełniać siebie nawzajem, wtedy poczujesz doskonałość stworzenia. Właśnie w taki sposób. Teraz nie czujemy ani jednej, ani drugiej części. A kiedy zaczną się w nas odkrywać, wtedy to poczujemy.

Komentarz: To jest wysoka mądrość.

Odpowiedź: To nie ma znaczenia, będziemy mieli na to siłę, mózg, wszystko.

Pytanie: Jak zwykły człowiek może pojąć tę wysokość?

Odpowiedź: Musimy zacząć od małych rzeczy, jak każdy z nas może. Zacząć od małych rzeczy, co powinniśmy po prostu zrozumieć, formalnie studiując, że nie mamy innego wyjścia. My, stworzenia, jesteśmy zobowiązani wzrosnąć do poziomu Stwórcy, a to może nastąpić tylko wtedy, gdy będziemy wznosić się po stopniach duchowej drabiny. Od małej nienawiści do małej miłości, od większej nienawiści do większej miłości, od najstraszniejszej nienawiści do największej miłości. Łącząc je cały czas razem i nie niszcząc, krok po kroku osiągniemy to.

Zobaczysz, że tak będzie, i to bardzo szybko.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 03.03.2022

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Nauka Kabały mówi o tym, że nie czujemy, ale chcemy poczuć i mamy taką możliwość. Kabała istnieje po to, aby wprowadzić nas zmysłowo w odczucie wyższego świata. Ten świat, w którym panuje właściwość emanacji, połączenia, wzajemności, jest przeciwieństwem naszego świata, w którym istnieje tylko właściwość odrzucenia, otrzymywania dla siebie, zabierania drugiemu tego, co jest dla mnie dobre albo mi się podoba. Przy czym, wszystko to jest założone w każdym obiekcie naszego świata i dzieje się to automatycznie, instynktownie.

W taki sposób, wszystkie pragnienia naszego świata są egoistyczne; wszystkie pragnienia wyższego świata są altruistyczne. Musimy zrozumieć, jak można wyrwać się z naszej natury. Jest to podobne do tego, jak statek kosmiczny wznosi się, przedzierając przez ziemską grawitację z pierwszą, drugą, a nawet trzecią prędkością kosmiczną, odlatuje do gwiazd.

Dlatego musimy dowiedzieć się, w jaki sposób można to zrobić z samym sobą, jak możemy wznieść się wyżej, ponad pole przyciągania naszego egoizmu. Ale to nie jest Ziemia. Egoizm ciągnie nas ze wszystkich stron w straszliwej wszechwiedzy, wszechwidzeniu, na wszystkich poziomach naszego zrozumienia, odczuwania, świadomości. Egoizm całkowicie działa w nas. My – w nim. Jak wydostać się z tego gorzkiego owocu? Dużym problemem jest wyjście z egoizmu, choćby zrozumienie tego, przynajmniej teoretycznie zgodzenie się z tym, co należy zrobić, a następnie dowiedzieć się, jak możemy to praktycznie zrealizować.

Znam drogę. Ale jednocześnie nie mogę pomóc drugiemu w żaden sposób, z wyjątkiem słów. Dlatego że każdy ma wolną wolę i powinien ją realizować. Tylko w taki sposób człowiek może podnieść się nad sobą i przylgnąć do Stwórcy. Możemy to zrobić za pomocą nauki, wywołując na siebie, przez pewne działania przyciągnie do wyższego świata. Możemy sobie nawzajem pomagać. Ale to wszystko jest pomoc zewnętrzna. Jest też wewnętrzna, ale jednak bardziej zewnętrzna. Dlatego że wejść w wyższy świat muszę swoją siłą, swoim przekonaniem, swoja wytrwałością, swoim porywem!

Bez względu na to, co byśmy nie robili, nawet tworząc wokół siebie pewne środowisko z sobie podobnych ludzi i organizując wszystko jak należy, mimo wszystko, kiedy człowiek wykracza poza granice swojego egoizmu, odrywa się od niego, jak rakieta z naszej planety w kierunku innego kosmicznego ciała – jest to za każdym razem jakby cud.

To jest cel naszego życia. A co jeszcze może być? Polecieć jak Munchausen, siedząc na filarze, gdzieś tam, na inne podobne ziemskie ciało? I co z tego będzie? Chcemy przejść w inną przestrzeń, w inny wymiar. Nie da się tego wyjaśnić. Ale jednak należy zachęcać ludzi do czytania, do nauki, do pracy nad sobą, dlatego że tym pobudzamy wyższą siłę, która może nas wyciągnąć z egoizmu i popchnąć nas do odczucia nowej natury.

Z proramu telewizyjnego „Tajemnice wiecznej Księgi”, 13.09.2021

Kategorie: KABAŁA, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Co i jak zamierza Pan naprawić?

Odpowiedź: Kiedy mówię „my”, mam na myśli wielu ludzi, którzy tworzą światową grupę Bnei Baruch. Nasza organizacja zajmuje się tym, pokazuje człowiekowi, jak bardzo jego egoizm niszczy go samego i wszystko wokół niego. Jeśli będziemy naprawiać ego, zaczniemy wznosić się ponad siebie, zaczniemy czuć następny świat: wyższy, wieczny, doskonały.

Jest to szczególny świat, w którym możemy istnieć, jeśli tylko przejdziemy od egoistycznych wzajemnych relacji do altruistycznych, Do osiągnięcia tego pogania nas natura.  Nauka Kabały wyjaśnia, jak to zrealizować jeszcze do czasu, jak będą popędzać nas różne wirusy. Sami możemy uczynić to przejście lekkim, wygodnym i przyjemnym.

W tym celu została nam dana nauka Kabały. Zrealizujmy to i wejdziemy na następny poziom rozwoju ludzkości. Powinniśmy do niego dojść i tak, ale na razie zmierzamy tylko złą droga, a można dobrą.

Z lekcji w języku rosyjskim, 22.03.2020

Kategorie: Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Różnica między tym, w czym żyjemy, i światem duchowym, jest to różnica w postrzeganiu Stwórcy. Świat duchowy – to życie w odczuciu wyższej siły, kiedy człowiek czuje, że znajduje się w niej, tak jak teraz znajdujemy się w jakiejś przestrzeni, wypełnionej określonymi przedmiotami, podporządkowanymi pewnym prawom itd. Cała natura świata duchowego nazywana jest „Stwórcą”.

Człowiek, odczuwający Wyższy Świat, czuje, że znajduje się we władzy jego praw i jest zobowiązany te prawa dostrzec. Zgodnie z tym, jak z nimi koreluje, dysponuje zarządzaniem Wyższego Świata, a Wyższy Świat zarządza człowiekiem. Innymi słowy, poczucie duchowości zbudowane jest na zgodności człowieka z tym światem. Na miarę postrzegania duchowych właściwości, sił, praw, połączeń, człowiek go odczuwa. A tego, co na razie nie dostaje się do jego organów zmysłów, nie odczuwa.

Jak dziecko w naszym świecie, czuje swoją matkę, ma swój kącik, swoje łóżeczko, swoje zabawki, a wszystko inne wydaje się, że dla niego nie istnieje. Tak też my odczuwamy w odniesieniu do wyższego świata. Jest powiedziane: „Skosztujcie Stwórcy”. Smak – to nasze najbliższe uczucie. Spójrzcie, jak dzieci wkładają wszystko do ust, nie rozróżniają, czy jest to jadalne, czy nie. Dzieci wszystko odczuwają poprzez smak. Dlatego skosztowanie w Kabale jest najbliższym, najbardziej wewnętrznym, najbardziej zrozumiałym odczuciem każdej właściwości lub zjawiska.

Zasadniczo, w tym uczestniczą wszystkie nasze zmysły, pięć organów, ale najważniejszy jest – smak. Smak zależy od właściwości człowieka i stale się zmienia. Podobnie jak w naszym świecie, człowiek czasami ma ochotę na słone, czasem gorzkie, słodkie, kwaśne itd., ale wszystko to w jednym receptorze smakowym. A jeśli mówimy o dźwiękach, kolorach, formach, to istnieje jeszcze bardzo dużo różnych poziomów i możliwości oddziaływania. Podobnie w świecie duchowym mamy pięć duchowych organów zmysłów, i każdy z nich ma bardzo szeroki zakres percepcji.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 12.11.2018

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Na czym polega prawidłowa droga ludzkości?

Odpowiedź: Na tym, aby osiągnąć między sobą absolutną interakcję, aż do miłości. O tym mówi nauka Kabały. Właśnie tego chciał nauczyć ludzi Abraham. Stąd wywodzą się wszystkie religie, które skutecznie nadszarpnęły reputację, w wyniku czego wszystkie postulaty pozostały tylko na papierze.

Gdzie jest ONZ, UNESCO i inne wielkie organizacje, które powołane zostały, by w jakiś sposób zatroszczyć się o ludzi na świecie? Przecież dopóki nie naprawimy egoizmu, nic dobrego nie stanie się. Żeby naprawić egoizm, potrzebujemy ostrej interwencji chirurgicznej.

Pytanie: Jakie praktyczne kroki widzi Pan na tej skomplikowanej drodze? Czy każdy kraj powinien pracować nad tym oddzielnie, czy też powinno się odbyć jakieś światowe spotkanie, na którym wszystkie państwa podejmą wspólną decyzję?

Oczywiście ludzie się z tobą zgodzą. Myślę, że nie znajdzie się wielu przeciwnych, którzy sprzeciwiają się temu, aby żyć w miłości jak jedna rodzina. Ale jak to zrobić w praktyce? Jakie kroki powinny podjąć wszystkie państwa?

Odpowiedź: Pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie potrzeby edukacji człowieka. Dlatego, trzeba stworzyć system reedukacji, mamy już odpowiednią bazę. Obecnie wszystko odbywa się przez Internet i bez problemu dociera do każdego człowieka. Musimy dokładnie wyjaśnić, które przedsiębiorstwa są naprawdę niezbędne dla naszego normalnego istnienia. Każda rodzina powinna mieć mieszkanie, jedzenie, odzież, ochronę, lekarstwa. To znaczy wszystko co jest niezbędne do życia. Ale nic ponad to. Tak mówi nauka Kabały.

Wszystko inne powinno być przeznaczone na naszą reedukację. Na przykład z ośmiu miliardów ludzi, połowa może być uwolniona od wszelkiej pracy albo mogą pracować na zmianę. Będą zajmować się nauką i praktycznym połączeniem między sobą. Stanie się to obowiązkowym zajęciem, za które ludzie będą otrzymywać stypendium lub zasiłek na poziomie innych pracowników. Musimy zacząć to wdrażać, dlatego ze bez tego nie przetrwamy na Ziemi.

Pytanie: Co powinno zmusić ludzi do zjednoczenia?

Odpowiedź: Uświadomienie albo cierpienie.

Pytanie: A kto w takim razie musi podejmować decyzje? Obecni liderzy? Czy może państwa wyznaczą nowych ludzi, którzy rozumieją ważność i konieczność takich poważnych zmian?

Odpowiedź: Nikt z nich nie będzie w stanie reedukować społeczeństwa, dlatego że od egoistów nie można oczekiwać niczego nowego. Mimo wszystko będą wpychać swój system – to, co jest w ich głowach i w duszy. Decyzje muszą być podejmowane kompleksowo, wspólnie ze wszystkimi, z bogatymi i z biednymi, bo inaczej świat nie przetrwa. W takiej formie, jak dzisiaj, świat nie ma prawa na istnienie w ramach ogólnej natury, ponieważ natura teraz pokazuje nam swoją absolutną integralność.

Z programu TV „Rozmowy. Leonid Makaron i dr Michael Laitman o sytuacji międzynarodowej”, 18.06.2020

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Pytania&Odpowiedzi

„Los” z punktu widzenia Kabały

Pytanie: Z punktu widzenia Kabały istnieje takie pojecie, jak los. Czy można go zmienić?

Odpowiedź: Los od początku założony jest w każdym z nas – jaki stan musimy osiągnąć. Od nas zależy tylko styl dążenia do tego celu, do naszego końcowego stanu. Poza tym nic. Niemniej jednak dojdę do tego stanu z pewnością, jest dla mnie zaplanowany, teraz w nim istnieję. W rzeczywistości jestem tam, ale dla realizacji swojej wolnej woli znajduję się tutaj.

Pytanie: Zwykle mówimy że losu nie można zmienić. Co to znaczy ostateczny cel: stać się podobnym do Stwórcy, dojść do całkowitej naprawy? Czy jest to los każdego człowieka?

Odpowiedź: Jest to wolna wola, w której wyraża się zrozumienie programu Stwórcy, zgodę z nim, oddanie, wysiłki, gdy chcesz usprawiedliwiać ten program, kiedy się z nim zgadzasz, chociaż dążenie do tego celu jest zwykle przeciwne z twoim egoizmem.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 04.02.2019

Kategorie: Wolna wola

Pytanie: Dzisiaj wszyscy mówią o sprawiedliwości, wszyscy jej szukają: sprawiedliwe wojny, sprawiedliwy sąd. Czym jest sprawiedliwość w praktyce?

Odpowiedź: Sprawiedliwość jest wtedy, kiedy wszystkim jest dobrze. Absolutnie wszystkim!

Oznacza to, że człowiek nie powinien zwracać na siebie uwagi, ale brać pod uwagę innych. Stworzyć takie warunki, aby były zaakceptowane przez wszystkich.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 07.03.2022

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Wiadomości

Pytanie: Czy istnieją reinkarnacje dusz?

Odpowiedź: Istnieją, tylko należy zrozumieć, co to jest. Niedawno pojawiła się wiadomość, że naukowcy odkryli, gdzie znajduje się dusza człowieka i ile waży. Są tacy amatorzy, którzy cały czas szukają. Chciałbym też, żeby ludzie w końcu odnaleźli swoją duszę, tylko nie w taki sposób – nie za pomocą ważenia czy jakiegoś badania medycznego.

Czym jest reinkarnacja? Do czego ona służy? Kogo reinkarnuje? Co jest przekazywane z życia w życie, poprzez śmierć? Co umiera, co pozostaje, co po prostu przepływa nad naszymi egzystencjami? Jeśli to zdefiniujemy, nie będziemy zdezorientowani. Przez reinkarnację w Kabale rozumiemy reinkarnację dusz, podczas gdy dla ludzkości jest to coś takiego, co przechodzi z naszego życia do następnego życia, niby człowiek teraz umiera a potem rodzi się na nowo i ponownie.

Zgadza się, rodzi się na nowo. Ale czy to ten sam człowiek? Co pozostaje w nim od przeszłego życia? Co przechodzi przez etap śmierci, czego nie obserwujemy w naszym świecie, do nowej egzystencji, którą ponownie obserwujemy w naszym życiu? To należy ustalić. Istnieją szczególne dane informacyjne, tak zwane „reszimo” (od słowa „roszem” – „zapis”), które rzeczywiście przechodzą z życia w życie. Dlatego w każdym pokoleniu rozwijamy się, stajemy się bardziej egoistyczni, mądrzy, zręczni. To jest nasz rozwój w przeciwieństwie do zwierząt.

Zwierzęta rozwijają się znacznie wolniej, a człowiek – nieustannie, dosłownie przez całe swoje życie. Zwierzę w ciągu kilku tygodni, maksymalnie miesięcy po urodzeniu osiąga szczyt swojego rozwoju. Po tym żyje, rozwija się tylko fizycznie, w zwierzęcy sposób. Człowiek rozwija się zarówno w sposób zwierzęcy, to znaczy rośnie w swojej masie, jak i jednocześnie wzrasta w intelekcie, w umyśle, w gromadzeniu informacji, w posiadaniu komunikacji z tym światem. Dlatego w porównaniu ze zwierzętami, w nas jest ogromna ilość dodatkowych informacji, które przekazywane są z pokolenia na pokolenie.

Widzimy, jak następne pokolenie rodzi się z pewnymi umiejętnościami, których my nie posiadamy, gdyż bierze swoje dane informacyjne z poprzedniego pokolenia, z poprzedniej reinkarnacji i przenosi je w następną. Człowiek rozstaje się z przeszłością i przeistacza się w następny życiowy poziom, nawet jeśli to ten sam ziemski egoistyczny poziom bez żadnych dodatków duchowych, ale już inaczej się zachowuje, inaczej odnosi się do świata, postrzega ten świat zupełnie inaczej.

Zobaczcie, jak nasze dzieci, a tym bardziej wnuki, postrzegają komputery, telefony komórkowe, wszystkie nowinki. Absolutnie jest to naturalne! Rodzą się już z tymi danymi informacyjnymi. Ale to nie jest dusza. W tym miejscu nie zgadzamy się ze zwykłym człowiekiem, który nie zajmuje się celowo Kabałą, rozwojem duszy. Taki człowiek po prostu jej nie ma. Ma tzw. geny informacyjne, które towarzyszą mu przez całe życie, rozwijają się, przechodzą z życia w życie.

Jego witalna siła ponownie pobudza ciało, rodzi się w nowej powłoce, w niej kontynuuje dalej rozwijanie swoich danych informacyjnych (umysł i uczucia – to, co my określamy jako egoizm), aż w jednej z materialnych reinkarnacji jego egoizm rozwinie się do takiego stadium, w którym zacznie pytać: „Po co żyję?”

To znaczy, już pyta nie tylko w ramach tego świata: „Dlaczego istnieję? Jak mogę lepiej żyć?”, ale według wektora w górę: „Po co jest moje życie? Dlaczego to wszystko istnieje?“ Jakby chce wznieść się i spojrzeć na całą metamorfozę, która się z nim dzieje, z góry w dół, jakby z boku. Wtedy pojawia się w nim potrzeba w rozwoju duszy. Taki człowiek przychodzi do nauki Kabały, nie ma innego miejsca, gdzie mógłby rozwinąć swoją duszę. Zaczyna ją rozwijać od początkowego genu informacyjnego, który pyta go o sens życia, ale o sens istnienia już nie w tym życiu, a ponad nim, aby rzeczywiście poznać jego sens.

Człowiek nie zatrzymuje się już na żadnych uspokajających, medytacyjnych metodach, ale chce bezpośrednio, rozumnie odkryć w sobie Wyższy Świat.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Reinkarnacja”

Kategorie: Dusza i ciało, Sens życia

Wybrać lepsze środowisko

Ten kto przykłada wysiłki w swoim życiu i za każdym razem wybiera lepsze środowisko, staje się godny sukcesu nie z powodu dobrych uczynków i myśli, które powstają w nim bez jakiegokolwiek wyboru z jego strony, ale za staranie, aby za każdym razem wybrać dobre środowisko, doprowadzające go do takich myśli.

Człowiek, który za każdym razem wybiera lepsze środowisko, osiąga nagrodę – swój następny, lepszy, bardziej zaawansowany stan. (Baal HaSulam, „Wolna wola”)

Pytanie: Pojawienie się we mnie dobrych lub złych myśli, także nie pochodzi ode mnie?

Odpowiedź: Nie. Ale co z nimi zrobić, to już zależy od ciebie. Możesz jak gdyby programować siebie na przyszłość. Jak gdyby! Ponieważ po to aby rozwinąć w tobie jeszcze większą wolną wolę, będą cię mylić w postanowieniach, dając możliwość coraz dokładniejszego nakierowania na cel. Jak okręt który wychodzi w morze w koryto rzeki, mającej wiele odgałęzień, cały czas jest sterowany, tak też musisz iść dalej.

Pytanie: To znaczy, że być dobrym lub złym, postępować dobrze lub źle, nie zależy od człowieka?

Odpowiedź: Nie. Tylko wybierając swoje środowisko, jako konsekwencje tego popełniasz dobre lub złe uczynki. Przy czym należy zawsze starać się, abyś w odniesieniu do poprzedniego poziomu, w teraźniejszym czasie robił dobry uczynek, a w odniesieniu do przyszłego poziomu zły, wtedy następny stopień będzie lepszy. Nie trzeba rozpaczać, jeśli pokazują ci następny stopień: „A-a, widzisz?! A ty nie jesteś taki”. Jest to dlatego, aby popchnąć cię do przodu.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 04.02.2019

Kategorie: Wolna wola