Nasz duchowy rozwój powinien odbywać się zgodnie z prawem duchowego świata, zgodnie z którym dziesiąta część jest oddawana na zewnątrz i nie jest przeznaczana na siebie. W Torze powiedziano bardzo prosto: każdy człowiek, nawet biedny, bez względu na to, kim jest, powinien oddzielać maaser – dziesiątą część swojego dochodu netto, ani więcej, ani mniej. Nie można od tego uciec. Jest to zasada wyższego świata.

Dlatego dziesiątą część naszych dochodów powinniśmy przeznaczyć na rozpowszechnianie Kabały, co nazywa się, na Stwórcę. Ta część należy bowiem do Niego, dlatego że On naprawia naszą Malchut, a nie my sami. Sami naprawiamy pierwsze dziewięć sfirot, dlatego w naszym świecie pozostawiamy sobie z nich 90%. Zgodnie z zasadą podobieństwa korzenia i gałęzi mogę 90% swoich środków właściwie wykorzystać dla celów duchowych.

Natomiast dziesiątej części w duchowym świecie nie mogę sam naprawić, naprawia ją Stwórca. Odpowiednio, w tym świecie, jeśli nie wykorzystuję tej dziesiątej części dla siebie, lecz przeznaczam ją na rozpowszechnienie Kabały, naprawia ją Stwórca.

Co więcej, człowiek, który nie wykonuje pracy duchowej, ale odprowadza maaser, jest włączony w pracę duchową, ponieważ jest to rzeczywiście jego wkład w duchowość, zgodnie z zasadą korzeni i gałęzi. I odwrotnie, ten, kto gdzieś w jakiejś sytuacji nie odda tej dziesiątej części na rozpowszechnienie Kabały, duchowo okrada samego siebie.

Z lekcji na święto Sukkot, 01.10.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa