Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026