Pytanie: O ile dobrze rozumiem, istnieje pragnienie i istnieje przyjemność, a sama przyjemność gasi pragnienie. Kabała – to metoda, która zaleca umieszczenie między przyjemnością a pragnieniem, pewnego rodzaju rezystora (opór), tak aby jedno nie gasiło drugiego. Czym jest ten rezystor?

Odpowiedź: Intencją działania dla obdarzania, a nie dla siebie. Kiedy otrzymuję przyjemność dlatego, że sprawiam przyjemność innym. A inni – to nieskończone, wielkie pragnienie, które jest poza mną. I wtedy, kiedy przepuszczam przez siebie przyjemność, którą ich napełniam, to ta przyjemność przepływa przeze mnie, napełnia mnie, ale nie gaśnie, dlatego że musi przejść na nich.

Można więc powiedzieć, że w taki sposób między mną i przyjemnością, jest inny człowiek. Ja, jako wyższy parcuf, biorę przyjemność i przekazuję mu ją. Jeśli wszyscy jesteśmy razem w jednej sieci i otrzymujemy od siebie nawzajem po to, aby przekazać sobie nawzajem, to jednocześnie wszyscy otrzymujemy i wszyscy obdarzamy, i w taki sposób znajdujemy się w nieskończonej, wiecznej cyrkulacji absolutnej przyjemności.

To jest właśnie recepta na wieczną przyjemność – otrzymywać przyjemność dla kogoś innego. Przepis ten jest absolutnie logiczny, można go zrozumieć rozumem. Tylko trzeba to realizować.

Pytanie: Czy są na to jakieś podobne przykłady w naszym świecie?

Odpowiedź: Niemożliwe jest zobaczenie przykładów, ponieważ w tym celu należy zobaczyć właściwości obdarzania i właściwości otrzymywania. A te właściwości możemy zobaczyć tylko w sobie. To nie jest ukryte.

Ale w procesie rozwoju, ludzie w naszym świecie nie osiągnęli jeszcze takiego stanu, kiedy mają prawdziwą potrzebę do tego, to znaczy, kiedy naprawdę pragną uzyskać wieczną, doskonałą przyjemność poprzez obdarzanie i są na to gotowi. Jest bardzo mało ludzi, którzy chcą się tego nauczyć. Ponieważ trzeba nauczyć się obdarzać, a wtedy pojawi się możliwość otrzymania wielkiej przyjemności.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa