Artykuły z kategorii Wspólna dusza „Adam”

Odsunąć cień Katastrofy, część 4

каббалист Михаэль Лайтман Zrobić tak, żeby to się nigdy nie powtórzyło

Pytanie: Co to znaczy zachować wysokiego ludzkiego ducha nawet w czasie takich cierpień, jak podczas Holocaustu?

Odpowiedź: Wysoki duch ludzki oznacza bycie jak jeden człowiek – Adam, w całkowitej jedności. Adam Riszon – jest to system, który łączy ze sobą wszystkich ludzi na świecie tak, że czujemy się od siebie zależni i związani wzajemnym poręczeniem.

Zgodnie z tym zdobywamy wykształcenie, rozwijamy nasze wzajemne relacje dopóki nie odkryjemy, że nasz świat napełniony jest dobrą siłą, a nie siłą zła.

Ale to pod warunkiem, że staramy się istnieć wewnątrz tej siły. Jeśli tak zrobimy, to czeka na nas dobra przyszłość. Jeśli tego nie zrobimy, to obawiam się, że czeka nas okres nie mniej trudny niż Holokaust, który przeżyliśmy. Musimy zrozumieć, że tutaj działają prawa przyrody, które nie robią ustępstw.
Baal HaSulam pisze, że nazizm – to nie jest niemiecki wynalazek a zgodna z prawami natury forma egoistycznego rozwoju społeczeństwa.

Po socjalizmie przychodzi nazizm. Dziś cała Europa jest socjalistyczna i Ameryka zaczyna się robić coraz bardziej socjalistyczna, dlatego z niewielkim opóźnieniem po Europie ona także dojdzie do nazizmu. Stanie się to bardzo szybko.

Ludzkość dochodzi do szczytu nienawiści do siebie nawzajem, dlatego że Żydzi dysponujący metodą zjednoczenia nie realizują jej i nie przekazują jej światu. Z tego powodu cały świat tonie w rażącej, otwartej nienawiści, jednocząc się przeciwko Żydom.

Jeśli kiedyś tylko Niemcy występowały przeciwko Żydom a reszta krajów pozostawała neutralna, to dziś taka postawa pojawi się na całym świecie. Nie pozostanie ani jednego narodu, ani jednego człowieka na świecie, który nie nienawidziłby Żydów, Izraela, narodu izraelskiego.

Pytanie: Dlaczego tylko w Żydach jest siła dobrego połączenia?

Odpowiedź: Żydzi nabyli tę siłę w przeciągu swojej historii, począwszy od otrzymania nauki Kabały, i realizowali to na sobie w czasach pierwszej i drugiej Świątyni. Jest napisane, że tę siłę połączenia musimy przekazać całej ludzkości, kiedy będzie jej potrzebowała.

A ludzkość już od dawna jej potrzebuje a my zobowiązani jesteśmy nad tym pracować. Ale naród Izraela na razie jest głuchy na swoją misję i zajmuje się różnego rodzaju materialnymi grami i wartościami, które w ogóle nie są w duchu naszego narodu, powołanego do bycia duchowym przywódcą ludzkości i niesienia światła innym narodom. Jest to bardzo niebezpieczna sytuacja i nie mamy czasu na zastanawianie się.

Oczywiście, imponują nam przykłady odwagi i przezwyciężania się wykazane przez Żydów w czasie Holokaustu. Ale dziś musimy mówić nie o tym, jak udało nam się przejść przez taką próbę i zachować ludzką godność nawet w obozach koncentracyjnych. Musimy myśleć o tym, jak zrobić tak, żeby to nigdy się nie powtórzyło! Przecież jest to najbardziej paląca sprawa naszych czasów.

Z rozmów o nowym życiu, 28.04.2016


My wszyscy – to jedna dusza, cz.2

каббалист Михаэль Лайтман Przyroda jako jednolity organizm

Rozwój określa się dwoma faktorami: z jednej strony pojawia się coraz więcej specyficznych szczegółów. Z drugiej strony są one połączone między sobą, ich połączenie staje się coraz bardziej złożone, współzależne.

To samo dzieje się w ludzkim społeczeństwie. Im bardziej rozwijamy się na przestrzeni historii, tym bardziej jednoczymy się. W miejsce jednej rodziny pojawia się kilka rodzin, połączonych w jedną wioskę. Następnie kilka wiosek łączy się i przekształca w miasto. Kilka miast jednoczy się w jedno państwo.

W naszych czasach państwa jednoczą się i stają się jednym globalnym światem. Niezależnie od naszych pragnień, granice między państwami zacierają się, otwierają się i ludzie  swobodnie przemieszczają się po całym świecie. Nikt nie chce siedzieć na miejscu, czując potrzebę poznania całego świata. Dziś nie ma człowieka, który nie byłby za granicą.

Ponadto środki masowego przekazu dostarczają nam informacji z całego świata. Wydawałoby się, że nie muszę się martwić, co dzieje się po drugiej stronie świata – w Ameryce Południowej czy Afryce. Jednak czuję swoją zależność od tego. To mówi nam o naszym postępie.

A jeszcze większy postęp jest w naszym wewnętrznym połączeniu, a nie tylko w fizycznym połączeniu naszego świata. Zaczynamy odkrywać, że jesteśmy zależni od siebie duchowo: nasze myśli wędrują po całym świecie. Ja sam nie rozumiem, dlaczego nagle przychodzą mi do głowy takie myśli, przecież wcześniej tak nie myślałem.

Dzisiaj mam siedemdziesiąt lat i widzę, że 40-50 lat temu myślałem zupełnie inaczej. Dlaczego tak się stało, po prostu ze względu na wiek? Nie, dlatego że przez cały czas żyłem w środowisku, które zmieniało się i zmieniało mnie razem ze sobą.

Oznacza to, że jesteśmy od siebie zależni i połączeni razem, jak jeden organizm. Ludzkość jest podobna do jednego człowieka, którego wszystkie organy są ze sobą połączone. I nie tylko ludzie, ale w ogóle wszystkie części natury są połączone ze sobą. Cała nieożywiona, roślinna i zwierzęca przyroda zależy od człowieka, a człowiek – od niej. Wszystko to dotyczy jednej symbiozy, która  nazywa się planeta Ziemia.

A Ziemia jest zależna od całej reszty Wszechświata, życie na Ziemi zależy od stanu Słońca i Księżyca. Jeśli na Słońcu mają miejsce wybuchy i emisje, to one wnoszą  zakłócenia do elektronicznych systemów na całej ziemi. Ludzie, którzy mają problemy z sercem czy płucami, natychmiast odczuwają to oddziaływanie.

Księżyc ma wpływ na wewnętrzne stany człowieka, co potwierdzają lekarze, psycholodzy,  psychiatrzy. Oznacza to, że jesteśmy w pełni związani z naturą, która stanowi jeden organizm.

Z programu radiowego103FM, 18.11.2015


Jak otworzyć mapę naszego życia?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Mówi Pan, że wszyscy stanowimy jedną duszę. Ale jak to jest powiązane z moim życiem? Nawet jeśli to prawda, to nie rozumiem, jak mogę to wykorzystać w praktyczny sposób?

Odpowiedź: W naszym życiu wykonujemy wiele działań. Zaczynam to życie, kończę je, ale czy wiem po co żyję? Nie. Czy wiem już dzisiaj, co zrobię w moim życiu jutro? – Nie bardzo.

Przypuśćmy, że wchodzę przez maleńkie drzwi, jak w ogromnym budynku, gubię się tam i nie wiem, kiedy uda mi się wyjść z wszystkich tych pokoi, wszedłem do nich przez pomyłkę lub nie. My nie wiemy, w jaki sposób określić dobry los dla siebie.

Nauka kabały daje nam mapę życia. Odkrywasz ją przed sobą, jak geograficzny atlas.

Na przykład pojechałeś na wakacje do jakiegoś kraju. Otwierasz mapę tego kraju, mapę miasta, w którym mieszkasz i jest dla ciebie jasne, gdzie co się znajduje, jak z maksymalną korzyścią i przyjemnością spędzić ten wolny tydzień, żeby nic nie przegapić – obejrzeć nowe piękne miejsca, skosztować pysznych dań lokalnej kuchni, itd. Szkoda mi stracić na próżno nawet ten tydzień.

A tu przed nami całe życie, weszliśmy w jakieś miejsce zwane „ten świat” – i nas jakby nie obchodzi, jak spędzamy w nim czas.

Nauka kabały daje Ci mapę, na której możesz zobaczyć, gdzie się znajdujesz i wiedzieć z góry, gdzie znajduje się wszystko co piękne i dobre. Dlaczego po prostu masz wędrować po ulicach, znajdować się w niebezpiecznych, brudnych miejscach?!

Możesz wybrać dobrą drogę i osiągnąć same najlepsze stany. Zawsze jest wybór – mniej czy więcej. Każdy może wybrać to, co mu odpowiada zgodnie z korzeniem jego duszy. Właśnie na to pozwala nauka kabały.

Do naszego pokolenia rozwijaliśmy się w bardzo prostej formie: każdy zdobywał jakiś zawód, aby zarobić, stworzyć rodzinę, odnieść sukces. Dzisiaj już przerośliśmy ten rozwój. Nie chcemy po prostu rodziny, profesji. Chcemy poznać coś bardziejwewnętrznego. I dlatego potrzebna jest nam nauka kabały, żeby ona prawidłowo pokierowała nas  w poszukiwaniu sensu naszego życia.

Z programu radiowego na 103FM, 18.11.2015


My wszyscy – to jedna dusza, cz.1

каббалист Михаэль ЛайтманŻycie – to rezultat połączenia

Pytanie: Mówi Pan, że wszyscy jesteśmy połączeni w jedną sieć – jak jedna wielka dusza. Obecnie na świecie ten temat niepokoi bardzo wielu ludzi: w Internecie jest wiele informacji na temat takich badań, wiele utworów, artykułów. Ludzie mają poczucie, że wszyscy jesteśmy częścią jednego wielkiego systemu. Czy rzeczywiście wszyscy jesteśmy częścią jednej duszy?

Odpowiedź: Wszyscy jesteśmy – jedną duszą. Dusza – jest to ogromne pragnienie, by żyć, istnieć,  właściwe dla wszystkich poziomów natury. W nieożywionej naturze każdy atom i każda molekuła chcą istnieć, utrzymać swoje połączenie. Dlatego, aby zniszczyć jakieś połączenie, jest konieczne zastosowanie energii, ciepła lub ciśnienie.

Ponieważ każda część natury stara się chronić siebie. Ten instynkt samozachowawczy nazywa się pragnieniem otrzymywać, rozkoszować się, zachować siebie. W miarę rozwoju, różne substancje łączą się między sobą coraz bardziej, zwiększając ilość części włączających się w połączenie, a co za tym idzie ich jakość i w taki sposób na kuli ziemskiej rozwija się życie.

Stopniowo, od ameby i prymitywnych organizmów ewoluowały coraz bardziej złożone stworzenia, które żyły najpierw w wodzie, a potem wyszły na ląd. Widzimy, że całe życie pochodzi z połączenia części, że właśnie ich połączenie rodzi ilościowy i jakościowy rozwój na coraz wyższym poziomie, dopóki dzieło nie dochodzi do człowieka. Budowa fizjologicznego ciała człowieka jest niezwykle złożona, składa się z ogromnej liczby elementów.

Ale oprócz tego, istnieje w nim absolutnie wyjątkowa zdolność umysłowego i zmysłowego postrzegania świata – to, co my nazywamy ludzkim umysłem i sercem. Rozumem i sercem człowiek wychodzi na zewnątrz swojego ciała, pragnąc osiągnąć to, co nie odnosi się do naszej trójwymiarowej przestrzeni i zwyczajnego życia, dąży do tego, aby przemierzać ogromne odległości, wyjść w kosmos, zrobić skok w czasie i przestrzeni.

I wszystko to dzięki wewnętrznemu ludzkiemu duchowi, złożoność którego określana jest już nie przez atomy i molekuły, a złożonością naszych odczuć ponad materią. Cały ten materialny i tak zwany „duchowy” rozwój zachodzi dzięki bardziej złożonej organizacji większego połączenia, pojawienia się nowych zwiazków. Rozwój ten jest podobny do ewolucji komputerów. Pierwsze kalkulatory były czysto mechaniczne. Potem rozwinęły się, stały się najpierw elektryczne, a nastepnie elektroniczne.

Ale wszystko pochodzi z prostych operacji z zerem i jedynką. Tak jak w naszym życiu jest albo plus, albo minus. Duży plus – to dużo jednostek, a duży minus – dużo zer. Ale jest to jedyny środek pomiaru, bo wszystko inne pochodzi z połączenia, oprócz którego nie ma nic.

Cała złożoność i wieczność wszechświata, cała wielkość ludzkiego umysłu określana jest tym, że w mózgu istnieje miliardy komórek, z których każda jest albo minusem albo plusem – zero lub jeden. Ale łącząc się ze sobą, dają nam możliwość zapisu bezmiaru informacji i porównania ich między sobą. W wyniku porównania zmysłowej i intelektualnej informacji powstaje jeszcze bardziej rozwinięte ludzkie postrzeganie świata.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu radiowego na 103FM, 18.11.2015


Świat fizyczny i duchowy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jaki wpływ ma świat fizyczny na duchowy?

Odpowiedź: W żaden sposób. Wszystko schodzi z góry na dół: wyższy świat wpływa na niższy.  Ale w pewnych warunkach my możemy wpływać na wyższy świat i przez niego – na świat materialny.

Na miarę naprawy swoich egoistycznych pragnień mamy wpływ na te właściwości, które opanowaliśmy – na właściwości obdarzania i miłości. Łącząc się za ich pomocą z całą siecią altruistycznych właściwości wspólnej duszy,  przez nią wpływamy już na nasz świat.

Pytanie: Czy istnieje niebezpieczeństwo, że przybliżając się do Stwórcy, opanowując system zarządzania, kabaliści mogą nadużywać swojej wiedzy?

Odpowiedź: Jest to niemożliwe, ponieważ kiedy upadasz z właściwości obdarzania i miłości, natychmiast tracisz związek z wyższym światem zgodnie z jego wpływem na nasz świat.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.10.2015


Światło przyszłości lub „rodzynki w kaszy“

каббалист Михаэль ЛайтманJedyne stworzenie – pragnienie, aby napełnić się Stwórcą, podzielilo się na miliardy części –  niezależne, poszczególne dusze. Kabaliści przeszłości swoimi naprawionymi duszami stworzyli system, z którego możemy otrzymać światło naprawy. W tym celu musimy:

– połączeniem między sobą próbować wznieść się nad egoizmem,

– studiując ich księgi, starać się otrzymać światło naprawy.

Wśród siedmiu miliardów dusz istnieją specjalne dusze, które tworzą połączenie między sobą – dusze kabalistów. Znajdując się w ogólnym systemie dusz, niby rodzynki w kaszy, tworzą między sobą więź, dzięki czemu między nimi jest światło.

Chcąc przylepić się do tych wysokich dusz, my czytając napisane przez nich, chcemy upodobnić się do nich – w ten sposób ich światło wpływa na nas. W przeciwnym razie światło nie może się w nas odkryć. Tutaj działa proste prawo fizyki: nie połączył się – nie otrzymał.

Ale ze względu na fakt, że w tym systemie już istnieją takie dusze, które są połączone ze sobą i ty też pragniesz połączyć się z nimi, oraz posiadasz do tego zewnętrzne narzędzia – książki, połączenie z grupą – korzystasz z tego światła, które już znajduje się między nimi i może świecić tobie.

Podobnie jak dorośli opiekujący się dziećmi – tworzą wcześniej dla nich wszystkie warunki i środki dla opanowania naszego świata. A dziecko ciągnie do dorosłych, chce przylgnąć do nich, nauczyć się od nich – i tak rośnie.


Jak zacząć żyć ludzkim życiem

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co to znaczy połączyć się z innymi ludźmi, co nie pozwala mi tego zrobić i jaka siła może naprawić we mnie to zło?

Odpowiedź: Kabała mówi, że nasze biologiczne ciała pozostaną zwierzęcymi i będą nadal żyć, jak wszystkie inne zwierzęta. Ale w człowieku istnieje jeszcze jego ludzka istota – początek duszy. W każdym z nas istnieje maleńka część tej duszy.

Ludzka część w nas – jest to nasz wewnętrzny świat, psychologia, pragnienia, myśli nie odnoszące się do cielesnej egzystencji a wznoszące się ponad nią.

Jest to nasze pragnienie, by dowiedzieć się czym jest życie, co jest jego celem i dlaczego przyszliśmy na ten świat, to jest odpowiedzieć na te wszystkie „dziecięce“ pytania. Jeśli zaczniemy  wyodrębniać te ludzkie części w sobie i łączyć je ze sobą, to utworzymy system, który nazywany jest „pierwszy człowiek”, Adam.

Taki w pełni złączony system już istniał. Ale potem rozbił się na wiele części, co nazywa się grzechem związanym z drzewem poznania. A teraz musimy połączyć go z powrotem.

Jeśli razem odbudujemy ten system, to zaczniemy studiować go, rozumieć jego działanie. Widząc złożone sieci relacji między nami, zrozumiemy program stworzenia, jego cel. Wzniesiemy się ponad nasze ciała w naszym odczuciu, zrozumieniu i świadomości, zaczynając bardziej troszczyć się nie o cielesną egzystencję, a o swoje dusze.

W ten sposób zbudujemy naszą wspólną duszę i odczujemy w niej nową rzeczywistość – wyższy świat, rajski ogród. Taki jest cel – zamiast życia wewnątrz ciała odnoszącego się do zwierzęcego poziomu, żyjącego tak, jak zwierzę, podnieść się na poziom pierwszego człowieka, Adama.

Jeśli zbierzemy wszystkie nasze ludzkie części między sobą, to poczujemy ludzkie życie. Ono diametralnie różni się od poprzedniego. Ponieważ żyjąc ludzkim życiem, przestajemy zależeć od swoich ciał. Ciało może umrzeć, a człowiek będzie żył na swoim nowym poziomie.

Celem naszego istnienia jest wznieść się ze zwierzęcego poziomu na ludzki, w tym znajduje się różnica między tym światem a przyszłym.

Z programu radiowego 103FM, 30.08.2015


Obiektywne spojrzenie na świat

каббалист Михаэль Лайтман 0-природа Są takie działania, które człowiek powinien wykonywać zmieniając swoją egoistyczną naturę. Przecież ona zmusza nas do kochania tylko siebie i pragnienia wygrywania za wszelką cenę, bez względu na cierpienie bliźniego, a nawet ciesząc się nim.

Podobnie, jak nie liczymy się ze Stwórcą. Gdyby nie strach przed wyższą siłą, w ogóle nie myślelibyśmy o niej. Ale istnieje ukrycie, z powodu którego nie wiem, co będzie z moim życiem, moimi dziećmi, bliskimi ludźmi, ze mną samym. Czy będę jeszcze żył w następnej chwili? Co przyniesie mi następny dzień? Dlatego dokonuję kalkulacji i dochodzę do wniosku, że warto zachowywać się dobrze.

Wierzymy, że Stwórca ma pewne zobowiązania w stosunku do człowieka, gdy on wypełnia swoje zobowiązania w stosunku do Stwórcy. Oznacza to, że jeśli człowiek zachowuje się poprawnie, to Stwórca traktuje go dobrze.

Ale jest jeszcze jeden warunek zmuszający nas prawidłowo odnosić się nie tylko do Stwórcy, ale także do całego świata: natury nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej i do ludzi. Powinienem odnościć się do otaczającego mnie świata tak, jak do samego siebie, dlatego powiedziano: „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego. “Bliźni – to wszystko, co znajduje się wokół mnie.

Wyobraź sobie, że odnoszę się do wszystkiego co jest poza mną, z taką samą wrażliwością, troską i miłością, jak do samego siebie. Wtedy przestaję czuć różnicę między sobą i tym, co jest poza mną. Cały świat nieożywiony, roślinny, zwierzęta i ludzie są jakby mną samym.

Czuję, że ja i otaczający mnie świat, cały wszechświat – to jeden tort, w którym się znajduję. Nie ma żadnej różnicy pomiędzy tym, co jest u mnie wewnątrz, a tym, co na zewnątrz.

Jeśli osiągamy taki stan, to anulujemy wszelkie granice i zdobywamy dodatkowy zmysł, pozwalający nam czuć to, co znajduje się poza nami. Zawsze czułem świat zewnętrzny poprzez siebie, oceniając, jak to jest korzystne dla mnie. A teraz anuluję swój egoizm, stronnicze nastawienie i po prostu czuję zewnętrzny świat.

I nagle okazuje się, że ja i świat zewnętrzny jesteśmy połączeni w jedną całość, który nazywany jest wyższym światem albo rajem. Świat pełen energii, światła, życia i rozkoszy. Jest tylko wyższy świat, który znajduje się w absolutnym pokoju i spokoju.

Nie ma granic, nie ma ograniczeń, nie istnieje czas.

Opuszczam ograniczenia tego egoistycznego świata i nasze egoistyczne postrzeganie i odkrywam nową, prawdziwą rzeczywistość, nie ograniczoną przez ramy mojego egoizmu.

Gdybym osiągnął takie postrzeganie, kiedy czuję cały świat, jako całość, w którym wyższy świat łączy się z niższym i czuję całe napełniające je światło, jedyną siłę Stwórcy, to odkrył bym prawdę, dla której istnieję na tym świecie.

Z programu TV „Nowe życie“, 17.09.2015


Pokolenie żyjące tysiące lat

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co dzieje się z duszą człowieka, gdy on umiera?

Odpowiedź: Kiedyś zadałem to samo pytanie swojemu nauczycielowi, Baruch’owi Aszlag’owi. On odpowiedział, że to tak samo, jakbyś wieczorem zdejmował brudną koszulę i rzucał ją do prania, tak też pod koniec życia zdejmujesz ciało z duszy i je wyrzucasz.ciało gnije, a dusza kontynuuje życie.

Przecież kontynuujesz życie zdjąwszy z siebie starą koszulę – i również kontynuujesz życie po tym, jak zdjąłeś z siebie ciało i wyrzuciłeś je.

Pytanie: W jaki sposób dusza istnieje poza ciałem?

Odpowiedź: Dusza i teraz istnieje poza ciałem. Ona tylko mu towarzyszy, lecz go nie dotyka. Dusza istnieje w innym wymiarze, którego ty nie czujesz.

Baal HaSulam pisze w artykule „Świat“,że „nie ma w naszym świecie żadnych nowych dusz, i dlatego wszystkie pokolenia od początku Stworzenia określa się jako jedno pokolenie, kontynuujące życie przez kilka tysięcy lat.

Okres rozwoju duszy na tym świecie – to 6000 lat. Ten rozwój rozpoczął się od Adama Riszon, który żył 5775 lat temu i potrwa do czasu upływu 6000 lat. To znaczy, że nam zostało 225 lat. Przez ten czas wszyscy mamy obowiązek rozwinąć swoją duszę, to znaczy swoją część w ogólnej duszy i połączyć się wszyscy razem w jedną duszę.

Nauka kabały wyjaśnia cały proces rozwoju. 14 miliardów lat temu rozpoczął się materialny rozwój naszego wszechświata, od jednej iskry, stającej się początkiem Wielkiego Wybuchu. Tak zaczęła rozwijać się nieożywiona przyroda.

Dwa miliardy lat temu na kuli ziemskiej pojawiły się pierwsze rośliny, potem zwierzęta, a potem człowiek.

Rasa ludzka ewoulowała do momentu, w którym pojawiła się chęć zrozumienia źródła życia, wyższego świata, ostatniego stopnia.

Rozwój zachodzi w nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i następnie w człowieku. Człowiek zobowiązany jest do osiągnięcia wyższego poziomu, co znaczy, rozwinąć się i podnieść swoją duszę na następny stopień, w wyższy świat.

W wyższym świecie również jest nieożywiony, roślinny, zwierzęcy i człowiek – już duchowe stopnie, po których powinniśmy rozwinąć się i podnieść w jeszcze wyższy świat. Tak przechodzimy przez pięć światów.

Pytanie: Wynika z tego, że 5775 lat temu żył pierwszy człowiek, który rozwinął w sobie duszę?

Odpowiedź: Tak i dlatego pierwszy człowiek nazywa się Adam Riszon.

Pytanie: Znaczy, że przez 225 lat wszyscy powinni rozwinąć w sobie duszę?

Odpowiedź: Tak, absolutnie wszyscy – przez 225 lat lub wcześniej. Dlatego widzimy, jak rozwój prześpiesza, czas staje się bardziej nasycony i jakby kompresujesię. Jeśli sami nie rozwniemy w sobie duszy, nie będziemy dążyć do rozwoju, to znajdziemy się pod straszną presją sił natury, które będą naciskać na nas różnymi nieszczęściami i problemami, popychając nas do rozwoju duszy.

Rozwój duszy może, po pierwsze, tylko odbywać się na tym świecie, a po drugie tylko w wyniku połączenia między ludźmi. Swoim połączeniem tworzymy jedną wspólną duszę, dla wszystkich.

Z programu radiowego 103FM, 01.02.2015


Krótkie opowiadania: 7. Niełatwa droga Abrahama

каббалист Михаэль ЛайтманNiełatwo było Abrahamowi rozpowszechniać swoje poglądy, ponieważ większość Babilończyków było przeciwnych jego metodyki.

On uważał, że wszystko pochodzi od jednej siły, pomimo faktu, że ona następnie dzieli się na mnóstwo przeciwstawnych sił, pozbawionych swobody działania.

Babilończycy natomiast twierdzili, że istnieje kilka kierujących sił, które są ze sobą w różnego rodzaju relacjach. Na tej podstawie pojawiły się różne mity na temat bogów, którzy walczą ze sobą, strącają, obalają i pożerają się, rodzą potomków…, itp.

Abraham odrzucał wszystkie te domysły, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę, że nie będzie mógł prowadzić za sobą całego Babilonu, i w tym był dramat jego sytuacji. Przecież według jego metodyki, tylko wtedy będzie można osiągnąć cel stworzenia, kiedy każdy człowiek na świecie uświadomi sobie fakt, że istnieje tylko jedna droga do osiągnięcia jednego wspólnego obrazu, który stworzymy między nami, gdy połączymy się w jedną całość. Najważniejsze – to wewnętrzne zjednoczenie nas pomimo różnorodności naszych ciał fizycznych.

Musimy dbać o nasze ciało fizyczne, zaopatrzyć je w to, co niezbędne, i utrzymywać jego istnienie, aby, wznosząc się nad nim, zrealizować nasze zjednoczenie i dążyć do celu. To właśnie nazywa się rozwojem człowieka w nas. Przy czym „człowiek” – to nasz łączny obraz.

Łącząc się ze sobą wewnętrznie, otrzymamy tylko jeden wspólny obraz, który nazywamy „Adam” (podobny do Stwórcy) – tak samo, jak nazywał się pierwszy badacz świata duchowego.

Abraham przeszedł niełatwą drogę, zanim odkrył metodykę duchowego połączenia. Jego pierwszym nauczycielem był jego ojciec Terach, który uczył go według systemu Noego. Terach uważał, że wielobóstwo jest uzasadnione i Abraham starał się przejąć jego poglądy, dopóki nie zbuntował się przeciwko swojemu nauczycielowi. To był dramatyczny punkt przełomu, niezgody z nauczycielem, kiedy uczeń przerasta go, wznosząc się o stopień wyżej.

Ale z drugiej strony Terach, starając się narzucać Abrahamowi swoją naukę, pokazał mu wszystkie wady i zło wielobóstwa, po czym Abrahamowi udało się znaleźć właściwą drogę.

On pojął, że świat kierowany jest tylko przez jedną siłę dobroci i miłości. Jednak ona łączy w sobie także siłę zła tylko po to, abyśmy z jej pomocą mogli wznieść się ponad zło.

Dzięki temu odkryciu Abraham stał się wielkim reorganizatorem – rewolucjonistą, który gwałtownie zmienił bieg historii i wskazał właściwą drogę dla całej ludzkości.

Z programu TV „Krótkie opowiadania”, 15.10.2014