Pytanie: Czy w czasie Chanuki powinniśmy zjednoczyć wszystkie nasze pragnienia skierowane na obdarzanie siebie nawzajem?

Odpowiedź: Tak. Wszystko, co jest w nas, zostało nam dane od Stwórcy. A my chcemy obrócić to na obdarzanie Jego, poprzez nasze właściwości, nasze serca, nasze pragnienia.

Pytanie: Jak my, jako grupa Bnei Baruch, jesteśmy gotowi przyjąć światło Chanuki do naszego wspólnego kli?

Odpowiedź: Jesteśmy gotowi. Wszystko zależy tylko od nas. Mamy materiały, które studiujemy i omawiamy. Ogólnie można powiedzieć, że jesteśmy gotowi.

Przed nami cały tydzień. Wypełnijmy ten tydzień tematem Chanuki, aby jak najlepiej to zrozumieć, aby być blisko tego stanu. I sprawimy że odniesiemy sukces. Przynajmniej będziemy w stanie przejść przez pierwszy etap naprawy egoizmu.

Z lekcji według listu Rabasza, 07.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Wszystkie święta narodu Izraela wywodzą się z Kabały i symbolizują różne etapy naszego rozwoju duchowego. Wznosząc się po drabinie duchowych światów, od całkowitego oddzielenia od Stwórcy do całkowitego zbliżenia i zjednoczenia z Nim, człowiek przechodzi przez wiele określonych stopni. Ale wśród nich są szczególne stopnie, które nazywane są świętami lub dobrymi dniami (po hebrajsku „jom tow”).

Święto Pesach, które w naszym świecie obchodzone jest jako wyzwolenie z niewoli egipskiej, odzwierciedla pierwszy duchowy stopień – wyjście z egoizmu, uwolnienie od niego, wzniesienie się ponad niego.

Następnie następuje stopień darowania Tory, który odzwierciedla święto Szawuot. Rozbicie tablic, czyli tymczasowy powrót do Egiptu (upadek w egoizm) symbolizuje Tisza be-Aw. Obecnie data ta uważana jest za dzień smutku, ale w przyszłości będzie to szczególny, radosny dzień.

Po święcie Tisza be-Aw następuje Rosz ha-Szana (Nowy Rok) – bardzo poważny zwrot w kierunku nowej duchowej naprawy. Dziesięć dni po Nowym Roku przypada Dzień Odkupienia (Jom Kipur), podczas którego sprawdzane są wszystkie stany człowieka, a następnie odkrywane i naprawiane są wszystkie jego grzechy.

Po Jom Kipur człowiek zaczyna otrzymywać szczególne naprawiające światło, tak zwane światło Sukkot – Or Makif (otaczające światło), które przywraca go do Źródła. W ciągu siedmiu dni Sukkot człowiek osiąga stan zwany świętem Simchat Tora – radość Tory, ponieważ to światło, które na niego zstąpiło i dało mu ogólną naprawę, doprowadza do zjednoczenia ze Stwórcą.

Kolejne święto Chanuka, jest świętem światła, które wznosi nas ponad egoizm i uwalnia nas od niego. Wznosząc się ponad egoizm, człowiek odczuwa wyjście na wolność. Ale to nie jest jeszcze pełna naprawa. Całkowita naprawa następuje wtedy, gdy ostatecznie przekształcimy egoizm w stan obdarzania i miłości. Dzieje się to w Purim.

W taki sposób człowiek przechodzi cały cykl świąt, które uosabiają historię narodu Izraela. Mam wielką nadzieję, że w niedalekiej przyszłości osiągniemy Purim – całkowita naprawę i na tym zakończy się nasza ziemska saga – historia pobytu człowieka na tym świecie.

Z programu telewizyjnego „Krótkie historie”

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Czy dobrze zrozumiałem z Pana wyjaśnienia wynika, że oprócz Sukki, którą budujemy na podwórku, musimy jeszcze zbudować ją w swoim sercu?

Odpowiedź: Zgadza się. Najważniejsze jest zbudowanie Sukki w swoim sercu. Przecież zewnętrzne zbudowanie Sukki, szałasu to tylko tradycja. Zbudowanie Sukki w swoim sercu oznacza uporządkowanie swoich pragnień, intencji, myśli, aspiracji, obaw i zmartwień, wdzięczności, modlitw, wszystkiego, co mam w środku, oddzielając to od zwierzęcych, cielesnych pragnień i trosk o swoje materialne istnienie.

Muszę całkowicie oddzielić swoją materialną część od duchowej. Materialna część, troska o jedzenie, spanie, płodzenie potomstwa – wszystkie troski zwykłego człowieka. A duchowa część jest tym, po co żyję, celem mojego istnienia, sensem życia. Aby zrozumieć sens życia, muszę sprawdzić, jakie pragnienia we mnie odnoszą się do tego celu.

Część pragnień poświęcona zrozumieniu sensu życia nazywa się duszą. Cały człowiek – jest pragnieniem. Ale są pragnienia materialne, cielesne, odnoszące się do tego świata, jakie ma każde zwierzę. Są też pragnienia wyższe niż ziemska egzystencja: jaki jest sens życia, kto mną zarządza, co się ze mną stanie, gdy to życie się skończy? Czy moim przeznaczeniem jest przeżyć je po prostu jak zwierzę, czy może jest coś wyższego od tego?

Nauka Kabały wyjaśnia, że człowiek musi wznieść się na inny poziom, ponad egzystencję materialną. Podczas tego życia człowiek zobowiązany jest do wzniesienia się na wyższy poziom i rozpoczęcia życia na wysokości Stwórcy. Nowy stopień osiąga się poprzez nabycie właściwości obdarzania i miłości, co pozwala poczuć rzeczywistość ponad tym światem, zobaczyć świat sił, nieskończony wszechświat, w którym nie ma czasu, ruchu, przestrzeni, życia i śmierci.

Osiągamy nieograniczony rozwój, który nazywa się przyszłym światem. Wszystko to dzieje się jeszcze w tym świecie: tu i teraz. Jak jest powiedziane: „Swój świat zobaczysz za życia”. Żyjemy w epoce, w której każdy człowiek z pragnieniem, ma możliwość osiągnięcia tego.

Rozwijanie w sobie właściwości miłości i obdarzania, czyli rozwijanie swojej duszy, oznacza zbudowanie wewnątrz siebie Sukki. Aby to zrobić, muszę uporządkować pragnienia we mnie, które są ze sobą powiązane i znajdują się na różnych poziomach otrzymywania i obdarzania.

Wszystkie te pragnienia odnoszą się tylko do relacji z innymi ludźmi i są skierowane na zewnątrz mnie. Żadne z nich nie jest skierowane na mnie samego. Porównując te pragnienia: które są bliższe miłosierdziu, które są bliższe przezwyciężeniu, mniej lub bardziej ograniczone, buduję taką otoczkę wokół swojej duszy, która jest analogiczna do Sukki, szałasu.

Pytanie: Czy sprawdzam cały system moich relacji z innymi ludźmi i buduję z nich ściany i dach Sukki w swoim sercu?

Odpowiedź: W pewnym sensie można tak powiedzieć, ale wszystko to nie jest takie proste. Potrzeba dużo czasu, aby odkryć swoje pragnienia i dostrzec, co przedstawiają. Potem, czytając księgi kabalistyczne, zobaczę, że jestem zbudowany wewnątrz i uformowany dokładnie według ich opowieści. A wtedy w moim sercu stopniowo zostanie zbudowana Sukka – jako jej zewnętrzna szata.

Z 440-tej rozmowy o nowym życiu, 02.10.2014

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Sens życia, Święta i specjalne daty

Pytanie: W powszednie dni nasza dziesiątka jest zawsze bardzo zjednoczona i aktywna. Jednak w szczególne dni, w święta i na kongresach stale doświadczamy braku jedności. Co robimy nie tak?

Odpowiedź: Należy zbliżać dni powszednie do szczególnych dni, odpowiednio wcześniej doceniać święta i przygotować się do szczególnej modlitwy do Stwórcy w tych dniach.

Pytanie: Co to znaczy naprawdę służyć Stwórcy?

Odpowiedź: Służenie Stwórcy oznacza wypełnianie Jego pragnień. Stwórca działa w dowolny sposób: w nas, przez nas i poza nami.

Pytanie: Jak możemy poczuć lub zrozumieć, że to właśnie Stwórca działa?

Odpowiedź: Nie można. Musicie wierzyć kabalistom, którzy to przekazują. Nie ma dla was innej drogi.

Z lekcji na temat „Ósmy dzień Sukkot (Szmini Aceret) i Simchat Tora (Radość Tory)”, 24.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Ostatniego dnia święta Sukkot musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk o zbawienie – Hoszana Raba. Jeśli przez wszystkie dni świat rozmawialiśmy o tym, studiowaliśmy i chcieliśmy poczuć, co się w nas dzieje, to z pewnością pod koniec święta będziemy mogli zebrać wszystkie efekty i osiągnąć wielkie zbawienie.

Chcemy, aby wszystkie prośby które wznosiliśmy podczas dni świątecznych, wspólnie połączyły się i sprawiły że poczujemy ogromną potrzebę wielkiego zbawienia.

Prosimy Stwórcę o zbawienie, czyli o warunki, w których światło może się przez nas odkryć. Przygotowywaliśmy się do tego przez wszystkie dni Sukkot, w przeciwnym razie nie mielibyśmy odpowiedniego pragnienia ani odpowiedniego cienia. Krzyk objawia się jako nagroda za wysiłek.

Za pomocą tego cienia Stwórca ukrywa przed nami to, jak blisko jesteśmy zbawienia, jeśli zwrócimy się do Niego z tą wzniosłą i mocną prośbą: „Stwórco, zbaw nas!”

Tak samo jak Stwórca tworzy cień nad swoim światłem i stopniowo nas rozwija, etap po etapie, tak my musimy przyjąć ten cień i spróbować dostrzec w nim środek do wzniesienia się ponad wiedzę, ponad cień, aby osiągnąć światło wiary. Kiedy osiągniemy taką potrzebę, jest to już początek zbawienia.

Stan, kiedy człowiek osiąga pragnienie życia w świetle wiary, nazywany jest nocą Hoszana Raba. Przez wszystkie dni święta człowiek odkrywał coraz silniejsze i wewnętrzne dążenie do zbawienia, ponieważ każdego dnia odkrywało się mu coraz więcej światła naprawy. Cieszy się z tego faktu, że osiągnął zrozumienie i poczucie, że tylko Stwórca może i jest gotowy go zbawić.

Światło wiary odkrywa się w kli, które człowiek przygotowuje poprzez swoją odmowę przyjęcia światła bezpośrednio i pragnienie pozostać w cieniu. Należy osiągnąć takie połączenie ze Stwórcą, kiedy nam świeci, a my nie chcemy przyjąć tego bezpośredniego światła i odpychamy je, pragnąc upodobnić się w odniesieniu Stwórcy do działania światła.

A wtedy nasza właściwa postawa wobec Stwórcy jest również nazywana światłem. W ten sposób zaczynamy odczuwać, jak światło kończące całą naszą pracę. Stwórca daje nam przykład pokazując, jak możemy obdarzać Go w takiej samej formie, w jakiej On obdarza nas.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Święto Sukkot i jego symbole

Pięć dni po Dniu Sądu (Jom Kipur) rozpoczyna się święto Sukkot, czyli człowiek otrzymuje pięć wyższych świateł NaRaNCha’J i osiąga stan, w którym znajduje się pod wpływem otaczającego wyższego światła.

Aby otrzymać otaczające światło, musi wykonać w sobie działanie, zwane budowaniem szałasu, Sukki. Jest to ograniczenie, które jakby zamyka dostęp wyższego światła do niego, ponieważ człowiek nie chce go otrzymać dla swojego napełnienia, a chce je otrzymywać jedynie w celu własnej naprawy. Oznacza to, że kontynuuje tę samą linię: od Nowego Roku przez Jom Kipur do Sukkot.

W taki sposób człowiek buduje ekran, tzw. „schach”, „dach” – symbol tego, że przez ten dach przenika bardzo małe światło. Człowiek siedzi w cieniu szałasu siedem dni, co uosabia naprawę wszystkich jego siedmiu egoistycznych części rozbitej duszy: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut. Dopiero po tym wychodzi z Sukki naprawiony i w ósmym dniu, Szmini Aceret, świętuje Darowanie Tory, czyli zaczyna otrzymywać Wyższe Światło już w formie obdarzania.

Pytanie: Czy dach, czyli „schach” lub „ekran”, jest wykonany z odpadów?

Odpowiedź: Tak, z gałęzi różnych drzew i łodyg wszelkiego rodzaju zbóż.

Pytanie: Odpady symbolizują rzeczy, które nie są dla nas ważne, a my je podnosimy, aby stały się ważne. Co dokładnie jest dla nas ważne?

Odpowiedź: To, co wcześniej uważaliśmy za nie istotne dla nas samych, ignorowaliśmy obdarzanie, miłość, bliskość z innymi ludźmi, „kochaj bliźniego jak siebie samego” – te właściwości, które musimy rozwijać – teraz wręcz przeciwnie, podnosimy je ponad swoją głowę. Czyli koniecznie chcemy je zrealizować.

Pytanie: W święto Sukkot używamy atrybutów czterech rodzajów roślin – wierzby, mirtu, palmowych gałązek i cytrusów. Co one symbolizują?

Odpowiedź: Uosabiają cztery etapy naszego egoizmu, które naprawiamy, jednoczymy się razem i wtedy możemy przyciągnąć na siebie Wyższe Światło.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Ostatni dzień Sukkot poświęcony jest honorowemu gościowi Dawidowi, naprawie sfiry Malchut. Rozumiemy, że wszystkie naprawy koncentrują się i kończą w Malchut. Malchut – to kwintesencja i wynik wszystkich napraw. Dlatego król Dawid, Malchut, oznacza koniec napraw naszej duszy, kiedy wszyscy zbieramy się razem pod dachem Sukki, pod jednym ekranem i otrzymujemy z góry wyższe światło, które odkrywa się w naprawionym kli.

W taki sposób osiągamy stan, w którym całe wyższe światło wchodzi w nasze kli. Potem przychodzi święto radości Tory (Simchat Tora), kiedy otrzymujemy wyższe światło już nie wewnątrz sukki, ale na zewnątrz, nie pod dachem i wyższe światło napełnia całą rzeczywistość.

Dawid symbolizuje całe wspólne kli, wszystkie stworzenia. Z jednej strony jest to stan całkowitego oddalenia od Stwórcy, od wyższego światła. Ale z drugiej strony w tym stanie jest doskonała praca, która prowadzi nas do połączenia z wyższą siłą.

Dlatego król Dawid jest utkany z przeciwstawnych sił, sprzecznych właściwości. I takie było całe jego życie, cały czas walczył, jeśli chodzi o jego pracę duchową. Ale jednocześnie był władcą – królem Izraela. Król Dawid otrzymuje z właściwości obdarzania: Abrahama, Jakuba, Józefa.

A od właściwości otrzymywania, Izaaka, czyli przezwyciężenia, bierze tylko kelim, aby wykorzystać je w takim stopniu, w jakim mogą odcisnąć się właściwości Abrahama, Jakuba i Józefa. Ta kombinacja sił odbywa się w Dawidzie i dlatego nazywany jest królem Izraela. Malchut przecież gromadzi, zbiera w sobie wszystkie siły i łączy je we właściwej formie.

Dlatego Dawid miał takie trudne życie, jak to opisano w Torze. Stale wplątywał się w różne wojny i problemy, zmuszony był ukrywać się przed wrogami i prześladowcami. Jego życie nie było łatwe, ale przez to naprawił całą Malchut. A Mesjasz (Masziach) nazywa się „synem Dawida”, ponieważ wychodzi z tej właściwości.

Dopóki naród Izraela nie ma króla – oznacza to, że nie może zbudować Malchut, czyli nie może w pełni upodobnić się Stwórcy. Król Izraela – jest bowiem tą właściwością podobieństwa do Stwórcy, którą stworzenia tworzą w sobie, w swoim zjednoczeniu.

Z lekcji na temat „Uszpizin Dawid jako sfira Malchut”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Siódmy dzień święta Sukkot, który kończy świąteczne dni, nazywa się Hoszana Raba (wielkie zbawienie). Każdego dnia prosiliśmy Stwórcę o zbawienie, a teraz w ostatni dzień święta musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk: „Zbaw nas!” Przecież prosiliśmy, dużo prosiliśmy, a zbawienia wciąż nie ma.

Ten siódmy dzień poświęcony jest królowi Dawidowi, który czuje, że na razie nie ma wielkiego, ostatecznego zbawienia dla całego narodu Izraela. Jako król Izraela, sfira Malchut, odczuwa to bardziej niż ktokolwiek inny i dlatego krzyczy do Stwórcy, a my musimy włączyć się w ten krzyk.

W noc Hoszana Raba jest przyjęte, żeby każdy sprawdzał siebie, czy ma cień, czyli doskonałą wiarę – szatę, w którą może obłóczyć się światło. Noc, ciemność przychodzi dokładnie w to miejsce, gdzie powinno odkryć się światło. Jeśli modlimy się i prosimy tak, jak powinniśmy, wtedy w tę ciemność wlewa się światło i wydaje się znacznie silniejsze niż zwykle.

Wiara jest warunkiem, w którym światło może świecić i nie ma nic, co mogło by je przyćmić. Nazywamy tę noc Hoszana Raba, ponieważ światło przychodzi do tych kelim, którzy go potrzebują, żądają i proszą, aby światło się przejawiło. Jest to konsekwencją wszystkich dni, przez które przeszliśmy w święto Sukkot, w wyniku których pojawia się światło. W miarę tego światła następuje wielkie zbawienie, Hoszana Raba.

Człowiek sprawdza swój cień, czyli ile wysiłku włożył, pomimo ukrycia i zasłużył na zbawienie, światło. Przez całe święta Sukkot prosił, by być w cieniu, czyli prosił o wiarę. A teraz poprzez swój cień sprawdza, czy podążał prawidłową drogą i jak przygotował się na wielkie światło, które powinno zostać odkryte w Hoszana Raba.

W wyniku tej prośby otrzymujemy wielkie światło Hoszana Raba, prowadzące nas do naprawy. To światło daje nam ogromny cień, wewnątrz którego możemy odkryć ogromne światło wielkiego zbawienia, Hoszana Raba.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Duchowy parcuf zaczyna się budować z Keter. Keter, Chochma, Bina to właściwości, które przychodzą do nas z góry. A my musimy je odtworzyć wewnątrz nas, w związku między nami, to znaczy nie wewnątrz każdego, ale w dziesiątce.

Dlatego budowa parcufa rozpoczyna się z Sefirot Chesed, właściwości Abrahama. Oznacza to, że cała dziesiątka pracuje nad właściwością Abrahama po to, aby połączyć się miedzy sobą poprzez taką jakość. Ona musi panować w nas i zacząć nami zarządzać, abyśmy zrozumieli i poczuli, że siła Abrahama, Chesed (miłosierdzie), obłóczyła się w nas. Abraham, o którym opowiada Tora, jest to siła natury.

Z tego zaczyna się duchowy parcuf, czyli odczuwanie naszej duszy. Podczas tygodnia święta Sukkot postaramy się realizować w sobie właściwości wszystkich Sefirot: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut, i wtedy one zamanifestują się w nas i zaczną żyć. Oznacza to, że poczujemy tę duchową strukturę, łączącą nas szczególną atmosferę i z niej będziemy odkrywać wszystkie nowe elementy i siły duchowego świata.

„Uszpizin” jest zaproszeniem gościa, nowej siły w grupie, gdy podejmujemy wysiłki dla zjednoczenia i chcemy, aby ta siła odkryła się między nami jako początek naszej duszy. Wiadomo, że taka siła, światło Chochma nie może świecić w nas ciągle, ale sączy się kropla po kropli, z przerwami: kap-kap, kap-kap. Kiedy otrzymujemy takie krople światła, oznacza to, że przyszło do nas powodzenie.

Aby otrzymać to światło, musimy przygotować „szerokie miejsce” między nami, czyli połączenie w świetle Chasadim, kiedy każdy będzie gotowy otworzyć się w stosunku do drugiego. Światło Chochma może świecić tylko w obłóczeniu światła Chasadim. A światło Chasadim (miłosierdzia) nazywane jest szerokim, jak mówi się: „szerokie serce” i „szeroka ręka”.

Światło Chochma jest nazwane „uszpizin”, gość, który przychodzi i obleka się w światło Chasadim. A jeśli nie ma światła Chasadim, to światło Chochma nie może przyjść i obłóczyć się w nas.

Rzecz idzie o dziesięciu przyjaciół, którzy chcą doświadczyć duchowości. Dlatego muszą zjednoczyć się ze sobą we wzajemnym obdarzaniu, aby odnosić się do siebie nawzajem „z szerokim sercem i szeroką ręką”, co nazywa się właściwością Abrahama. Jeśli organizują między sobą takie połączenie, to w nie obłóczy się siła „Abrahama” – pierwsze odczucie objawienia się wyższej siły, wyższego świata, Stwórcy.

Nie dopuszczamy żadnej krytyki wobec przyjaciół, żadnej kontroli, i w taki sposób budujemy fundament kli, zwany „Abraham”, Chesed, wewnątrz którego odczuwamy pierwsze duchowe odkrycie. Wewnątrz światła Chasadim, które stworzyliśmy, zaczyna odkrywać się światło Chochma.

Najważniejsze jest, aby nie dokonywać żadnych kalkulacji oprócz naszego dobrego zjednoczenia, starając się z całego serca odnosić się do przyjaciół jak równych sobie i myśleć tylko o tym, jak ich obdarzać. Oznacza to, że staram się organizować dla nich miejsce do odkrycia Stwórcy, aby On objawił się w każdym z nich. Będzie to oznaczać, że czynię dla nich miłosierny uczynek.

We właściwości Chesed, miłosierdzia, nie może być niczego negatywnego – jest ono ponad wszelkimi wyjaśnieniami i krytyką, jak zwykła miłość do bliźniego, tylko życzliwe nastawienie.

Musimy nieustannie podejmować wysiłki, aby zachować taką postawę, Chesed, ponieważ jest to podstawa duchowego kli, warunek przebywania w duchowej przestrzeni. Dlatego Abraham nazywany jest ojcem narodu. Ponieważ cały duchowy naród, czyli każdy, kto chce przybliżyć się do Stwórcy, ma obowiązek nabyć tę właściwość.

Z lekcji na święto Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Jakub – to najważniejsza duchowa właściwość i dlatego nazywa się praojcem. Abraham symbolizuje obdarzanie od Stwórcy, Izaak to odkrycie otrzymywania pragnienia przyjemności w stworzeniu. Jakub – to połączenie dwóch właściwości: obdarzania i otrzymywania, prawej linii i lewej linii dzięki wewnętrznej pracy człowieka. Człowiek łączy te dwie linie przychodzące z góry, aby upodobnić się do Stwórcy.

Człowiek, Adam, oznacza „podobny” (dome) do Stwórcy. Dlatego Jakub jest najważniejszy w tej trójce, ponieważ są to właściwości, które odkrywają się już w człowieku w miarę jego podobieństwa do Stwórcy. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet – wspaniałość, piękno, zaszczyt, czyli właściwości Stwórcy, odkrywające się w stworzeniu.

Właśnie dzięki tej pracy człowiek staje się duchowy. Te dwie właściwości otrzymujemy z góry: dobry początek i zły początek. Dobry początek pochodzi od Stwórcy przez Abrahama. Zły początek, który odkrywa się w stworzeniu, również pochodzi od Stwórcy, który ją stworzył. Ale właściwe połączenie tych dwóch sił realizuje się dzięki pracy człowieka i jesteśmy zobowiązani ją wypełnić.

* * *

Lewa i prawa linia nie anulują się nawzajem, a wręcz przeciwnie, podkreślają. Jeśli jest prawa linia – obdarzanie, to wolno przebudzić lewą linię – otrzymywanie. A właśnie dzięki temu, że lewa linia jest przeciwstawna prawej, zwiększa ją, uwydatnia. Dlatego Jakub łączy w sobie obie linie i zwiększa je. Cud prawidłowej pracy duchowej polega na tym, że przeciwstawne właściwości są jeszcze bardziej uwydatniane i wzmacniane i każda z nich podkreśla drugą.

Właśnie dzięki temu, że przeciwko sile obdarzania jest siła otrzymywania, a przeciwko sile otrzymywania – obdarzanie, każda z nich staje się bardziej wyrazista i ważniejsza. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet (wspaniałość), ponieważ łączy ze sobą dwa przeciwieństwa. Gdy łączą się one we właściwej formie i zwiększają wzajemnie w środkowej linii, to staje się w człowieku nie jako zwykła suma prawej i lewej linii, ale demonstracją każdej z nich jako swojego przeciwieństwa i jego wywyższenie.

W naszym świecie jest tylko ciemność i tylko światło. Ale jeśli zmieszamy ciemność ze światłem, to otrzymujemy wiele różnych form, których nie można zobaczyć ani przy jasnym świetle, ani w ciemności. Całe nasze życie opiera się właśnie na zmieszaniu lewej linii i prawej. Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, to potrzebujemy dwóch sił: obdarzania i otrzymywania. Tworząc wszystkie możliwe kombinacje jednego z drugim we wszystkich formach, ujawnimy właściwość Stwórcy w stosunku do właściwości stworzenia.

* * *

Abraham – to pragnienie obdarzania, Izaak – pragnienie otrzymywania, a Jakub to połączenie jednego z drugim, otrzymującego i obdarzającego pragnienia razem. W wyniku połączenia te dwie właściwości zaczynają wzajemnie wzrastać. W wyniku tego, prawa i lewa linia odkrywają się w Jakubie 620 razy bardziej niż istniały przed ich połączeniem w nim.

Okazuje się, że prawidłowa kombinacja siły otrzymywania i siły obdarzania pozwala nam wyobrazić sobie siłę obdarzania 620 razy większą na tle otrzymywania. To właśnie dzięki środkowej linii zwiększamy stworzone przez Stwórcę stworzenie z maleńkiego kli, jednego czarnego punktu w nieskończonym białym świetle do skali całego światła Nieskończoności.

Jak jest powiedziane – „Ciemność będzie świecić jak światło”. Wówczas ujawnimy Stwórcę w swoim kli i odkryjemy w nim całe światło Nieskończoności. A cały początek rozwoju kli zaczyna się od czarnego punktu, z niewielkiej zmiany w świetle.

Z lekcji na święta Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty