Artykuły z kategorii Pytania&Odpowiedzi

Błyskawiczne odpowiedzi kabalisty, 29.11.2015

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak wziąć odpowiedzialność za swoje działania w tym świecie i nie spychać ich na Stwórcę?

Odpowiedź: Odpowiedzialność polega na tym, że powinienem dołożyć wszelkich starań: fizycznych, moralnych, duchowych, mentalnych, cokolwiek – aby upewnić się, że grupa, w której się znajduję, będzie jak jedna całość.

Pytanie: Czy to możliwe, aby dojść do swojej pełnej realizacji duchowej w ciągu jednego życia?

Odpowiedź: Oczywiście. Po co by dano nam to życie i jeszcze w takiej krótkiej formie? Pierwsze dwadzieścia lat w ogóle nie wiemy co robić, ostatnie dziesięć lat jesteśmy jak dzieci, a w środku – same problemy.

Należy dołożyć starań, powiedzmy przez kilka lat naszego życia i to już jest wystarczające. Jeśli dobrze zorientować się w życiu, to na nasz duchowy rozwój tracimy tylko trzy do pięciu lat.

Pytanie: Czy to możliwe, aby uniknąć trzeciej wojny światowej, przecież Stwórca kocha człowieka?

Odpowiedź: Czegoś takiego nigdzie nie zauważyłem! Jednak uniknięcie katastrofy jest w pełni możliwe. Dlatego Stwórca jednocześnie z metodą naszego rozwoju dał nam ostateczny cel i siłę, aby go osiągnąć. On kocha tych, którzy dążą do celu.

Pytanie: Co to są cierpienia, z punktu widzenia Kabały?

Odpowiedź: Cierpienia z punktu widzenia Kabały – to odczucia, które wynikają z odłączenia się od innych.

Pytanie: Celem życia – jest ocalić wszystkich?

Odpowiedź: Cel – to doprowadzić ludzkość do pełnego, wiecznego, doskonałego stanu.

Pytanie: Kto przeżyje w przypadku wojny?

Odpowiedź: Przeżyją tylko ci ludzie, którzy są najbardziej zdolni do duchowego rozwoju. Nie znaczy, że oni już znajdują się w nim lub są go bliscy. Ale zgodnie ze swoim wewnętrznym stanem są bliscy realizacji Kabały.

A upadek świata odbywa się zupełnie według innych praw a nie w taki sposób, jak to się nam wydaje: bliscy do duchowego pozostaną a reszta doświadczy klęskę. Wręcz przeciwnie, sprawiedliwi odchodzą pierwsi.

Pytanie: Znajdując się w grupie, moje zwierzęce pragnienia znikają same z siebie, czy muszę z nich zrezygnować?

Odpowiedź: Nie należy z niczego rezygnować. Przyjdź do grupy taki, jaki jesteś: ze wszystkimi twoimi zwierzęcymi pragnieniami.

Pytanie: Czy jest Pan gospodarzem swoich pragnień? Jak to Panu pomaga?

Odpowiedź: Nie jestem gospodarzem swoich pragnień! W każdej chwili pojawiają się we mnie nowe pragnienia. Ja ich nie wybieram a tylko kontroluję i staram się skierować na prawidłową realizację. Ale w żaden sposób nie zarządzam nimi!

Wręcz przeciwnie, te tak zwane reszimot (informacyjne zapisy) pojawiają się w nas spontanicznie. Ale są one spontaniczne tylko dla człowieka a w rzeczywistości pojawiają się według konkretnego programu. Istnieje „licznik”, który wyrzuca nam w każdej chwili nowe reszimo.

Z lekcji w języku rosyjskim, 29.11.2015


Jak z Kabały pojawiły się religie?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli na początku była tylko Kabała, to jak z niej pojawiły się religie?

Odpowiedź: Właśnie tym, że pozostawili stałą prace w połączeniu (w grupie, w narodzie) i pozwolili aby ujawnił się egoizm w relacjach między ludźmi, pojawił się z Kabały jej zewnętrzny odcisk – judaizm. Określa on działania zewnętrzne, które wykonuje człowiek swoim ciałem (dlatego nazywa się „Zewnętrzna Tora” – „Hiconijut aTora”), podczas gdy Kabała odnosi się tylko do działań wewnętrznych (dlatego nazywa się „Wewnętrzna część Tory“ – „Pnimijut aTora”).

To jest Kabała, pokazuje, jak przez połączenie w grupie osiągnąć wzniesienie nad swoim egoizmem i w tym wzajemnym anulowaniu egoizmu odkryć Stwórcę. Różnica pomiędzy Kabałą a religią leży nie tylko w działaniu (w religii – fizyczne, w Kabale – w intencji), ale również w rezultacie tego działania (w religii – nadzieja na wynagrodzenie po śmierci, w Kabale – odkrycie Stwórcy w tym życiu).


Jak uniknąć ciosów od losu?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli wszystko jest zaprogramowane z góry, to może należy pozostawać biernym?

Odpowiedź: Jeżeli człowiek będzie siedział biernie i czekał, to wszystkie możliwe ciosy losu i tak zmuszą go do poszukiwania.

My cały czas znajdujemy się w poszukiwaniu. Przecież czego szukamy poprzez naukę, sztukę, rodzenie dzieci i wszystko inne? Drogi do rozwiązania problemu, jak polepszyć swój stan, dopóki nie okaże się, że najlepsze i jedyne rozwiązanie – to więź między nami, dlatego że w niej przejawia się wyższa siła i my łączymy się ze swoim korzeniem.

Tylko wyjście do naszego korzenia, skąd przyszliśmy i do którego powinniśmy powrócić jest w stanie dać nam pełne zadowolenie.

Pytanie: Jeśli będę studiować Kabałę, nie będzie ciosów od losu?

Odpowiedź: Jeśli będziesz realizować Kabałę a nie tylko studiować ją, to nie tylko nie będzie ciosów od losu, a z „nieba” będą spadać same prezenty. Mówię absolutnie poważnie! Człowiek poczuje nagle, jak wszystko spada mu prosto w ręce.

A dlaczego takiego stanu nie ma mieć każdy?! Natura w rzeczywistości jest przychylna, tylko my musimy wejść z nią równowagę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 15.11.2015


Wszyscy zdążycie w tym życiu!

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak w przeciągu tak krótkiego życia człowiek może dorosnąć do tego, żeby zajmować się Kabałą, zrozumieć, o czym ona mówi, przyjąć ją i dostać się na poziom zjednoczenia?

Odpowiedź: Do nas przychodzą ludzie w różnym wieku. Życie nie jest tak krótkie, jak się to wydaje. Jest ono ściśle zbudowane na prawach, dających człowiekowi możliwość w przeciągu swojego istnienia prawidłowo zrealizować siebie.

Jak tylko zaczynacie zajmować się Kabałą, powstaje w was uczucie, że z niczym nie nadążacie, ale w rzeczywistości jest wręcz przeciwnie, czas się kompresuje i nagle odkrywacie, że nadążacie ze wszystkim. W ten sposób jest to zorganizowane z góry przez wyższe zarządzanie.

Nie znajdujecie się w świecie, który istnieje nie wiadomo według jakich praw. Jak tylko zaczynacie działać w kierunku celu wszechświata, to natychmiast podłączacie się pod wpływ zupełnie innych sił.

Człowiek może zacząć studiować Kabałę w wieku 70 lat i ze wszystkim zdąży. Nie ma ograniczeń. I w ogóle nie należy myśleć o tym – to nie jest nasz problem, a praca systemu zarządzania, która dopiero teraz zasugerowała człowiekowi, że powinien zająć się integralnym zadaniem całej ludzkości, w którym on może brać czynny udział i bez niego ono nie zostanie rozwiązane.

Z wykładu w Moskwie w Żydowskim centrum kulturowym, 24.11.2015


Wierny ruch

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak mogę zrozumieć, czy poruszam się w prawidłowym kierunku?

Odpowiedź: Zajmując się swoim duchowym rozwojem, może być, że na początku nie będziesz odczuwać rezultatów twoich prawidłowych działań.

Ale jeśli one zmierzają w tym kierunku, aby doprowadzić człowieka do metody jedności, to jest do kabały, i on będzie uczył się, że wszystko musi sprowadzać się do zjednoczenia ludzkości i do realizacji głównego prawa wszechświata „kochaj bliźniego swego, jak siebie samego” – to wtedy on w bezpośredni, jawny sposób działa w pozytywnym kierunku.

Wykonując te działania, zaczniesz czuć, w jaki sposób pozytywnie wpływasz na świat, ponieważ przez Ciebie zaczną przechodzić pozytywne siły wyższego zarządzania.

Z lekcji w języku rosyjskim, 08.11.2015


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 3

каббалист Михаэль Лайтман Świeccy ludzie i Kabała

Pytanie: Dlaczego istnieje przekonanie, że Kabałę można studiować tylko po tym, jak przestudiowało się całą Torę i Talmud?

Odpowiedź: Wielki kabalista ARI i jego uczeń Chaim Vital objaśniają w swoich książkach, że należy studiować wszystkie księgi Tory i Talmudu, ale już po tym, jak człowiek odkrył Stwórcę. Po odkryciu on może wypełnić się światłem poprzez studiowanie Talmudu.

Talmud studiowano jeszcze do zniszczenia Świątyni, w celu odkrycia Stwórcy. Ponieważ cała Tora mówi o prawie miłości do bliźniego jak siebie samego. A jeśli człowiek zaczyna kochać innych, on włącza w siebie i czuje cały duchowy świat, znajdujący się poza jego egoizmem.

Nabywając właściwość obdarzania, studiuje Talmud prawidłowo postrzegając wszystko, co jest tam napisane. Oznacza to, że widzi, że mówimy o duchowych pojęciach a nie o ich materialnych gałęziach w tym świecie.

Oznacza to, że Kabałę możne studiować każdy kto chce, od razu przystępując do Kabały jeszcze zanim wyuczył się Gmary, Miszny i Tory. Mogę tylko dodać, że przyprowadziłem do swojego nauczyciela Rabasza czterdziestu uczniów z Tel Awiwu – całkowicie świeckich ludzi.

Podejrzewam, że większość z nich nie znało Tory nawet w ramach szkolnego programu. Mimo to Rabasz przyjął ich i oni natychmiast zaczęli studiować Kabałę.

Zakaz studiowania Kabały został spowodowany faktem, że Żydzi udali się na wygnanie, podczas którego było zakazane zajmować się Kabałą. Musieliśmy czekać na zakończenie wygnania, co wydarzyło się pod koniec 20 wieku – około dwadzieścia lat temu.

Od tego czasu Kabała jest otwarta dla wszystkich. Jak pisze Baal HaSulam, w 1995 roku okres wygnania ostatecznie zakończył się i od tego momentu mądrość ta stała się dostępna dla wszystkich.

Pytanie: Niektórzy uważają, że wygnanie zakończyło się wraz z utworzeniem państwa Izrael?

Odpowiedź: Podaję definicję przyjętą w nauce Kabały, przez kabalistów.

Z programu radiowego 103FM, 28.02.2016


Dokąd zmierza Europa?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego właśnie Europa znajduje się w tak poważnym stanie?

Odpowiedź: Stwórca w każdy sposób chce doprowadzić swoje stworzenie do jednej formy, w pełni zintegrowanego połączenia wszystkich ze wszystkimi na wszystkich poziomach, a następnie odpowiedniej dla połączenia z Nim samym.

To jest celem naszego rozwoju, celem rozwoju Wszechświata, planety Ziemi, nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej, a przede wszystkim – człowieka. Cel ten z pewnością zostanie osiągnięty drogą natury, to jest siłą jej surowego rozwoju, albo drogą świadomości celu stworzenia i jego rozsądnej realizacji przez człowieka.

Znajdujemy się już na ostatnim etapie rozwoju, kiedy społeczeństwo powinno osiągnąć połączenie: albo ono zjednoczy się pomimo oddzielającego nas całego egoizmu, albo egoistyczny rozwój sam doprowadzi społeczeństwo do takiego cierpienia, że ​​”wybierze” zjednoczenie, aby uniknąć wielkich cierpień.

Europę jako najbardziej rozwinięty, a zatem najbardziej egoistyczny kontynent, najbardziej rozproszony i najbardziej wzajemnie zależny, program stworzenia wiedzie ku zjednoczeniu  przed wszystkimi innymi państwami, jest to albo droga cierpienia, albo jeśli zechcą, droga świadomości i dobrowolnego zjednoczenia.

Ale pod zjednoczeniem rozumie się nie zjednoczenie banków itd., lecz wychowanie ludzi do zbliżenia ich między sobą w jeden naród! Taki proces obserwujemy. Od połowy ubiegłego stulecia cały świat wszedł w realizację programu zjednoczenia! Możliwe jest, że przejdzie jeszcze wiele lat cierpienia, nawet światowa wojna, ale zjednoczenie całej ludzkości zostanie osiągnięte tak, jak i  wszystkie cele Stwórcy.


Dusza – w ciele, czy poza nim?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy człowiek – jest to chodzące ciało, pewien rodzaj zbioru atomów, zdolne na przestrzeni tysiącleci przenosić wszechogarniającą siłę pod nazwą dusza?

Odpowiedź: Nie. Ciało nie ma związku z duszą. Początkowo nikt nie ma duszy.

Duszą nazywa się uzyskanie właściwości obdarzania i miłości. Jeśli nabywam tę właściwość, ona istnieje we mnie, ale nie w ciele. Nie ma fizycznego miejsca, gdzie by się ona znajdowała. Ta  właściwość odczuwana jest jak coś istniejącego poza koordynatami naszego świata.

Nie można określić, gdzie ona się znajduje: tu czy tam, daleko czy blisko. Ten szczególny komponent – właściwość obdarzania i miłości, który nagle pojawia się we mnie, nazywa się właśnie duszą. Wtedy ona istnieje, nie mając żadnego odniesienia do naszego ciała.

Zaczynam powoli kojarzyć się z tym stanem – z duszą, istnieć w niej, identyfikować się z nią, odczuwać przez nią światy, siebie, połączenie z innymi tak, że odnoszę się do swojego ciała, jak żyjącego razem ze mną domowego zwierzęcia.

A kiedy ono umiera, ja nawet nie czuję, że coś straciłem. Ciało jest nam dane tylko po to, żeby za jego pomocą  nabyć duszę, a potem staje się niepotrzebne.

Do tej pory, dopóki nie nabyłem swojej duszy, nie włączyłem się w nią w pełni sił, moje ciało jest mi konieczne. Przez nie łączę się z obiektami naszego świata. A kiedy mogę już działać poprzez duszę, wtedy przez nią wpływam na pozostałych.

Pytanie: Jeśli w nas pierwotnie nie ma duszy, to co przechodzi reinkarnacje?

Odpowiedź: Reszimo – informacyjne dane, moje duchowe „ja”. Ale ono nie istnieje w tym systemie koordynatów, w którym znajduje się ciało. Ciało istnieje w sześciu kierunkach: północ, południe, zachód, wschód, góra, dół. Lecz w tym systemie nie ma duszy. Ona istnieje w innym wymiarze.

Z lekcji w języku rosyjskim, 08.11.2015


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 4

каббалист Михаэль Лайтман Historia o wznoszeniu się po stopniach miłości

Pytanie: O czym, zgodnie z nauką Kabały pisze Tora? Czy są w niej opisane rzeczywiste wydarzenia historyczne?

Odpowiedź: Tora opowiada o wyższym systemie, zarządzającym całym światem, w tym i mną. Wyjaśnia, jak mogę odkryć ten system i ustalić bezpośrednie, „zwięzłe” relacje z moim Stwórcą.

Taką możliwość daje człowiekowi Tora, prowadząc go przez miłość do bliźniego jak do siebie samego – do miłości do Stwórcy. Miłością nazywa się najgłębszą i najbardziej wewnętrzną i intymną relację. Tora prowadzi człowieka do takich stosunków z całą ludzkością i ze Stwórcą. Jest to nie tylko duchowa, ale całkowicie pełna instrukcja.

Pytanie: Czy wszystkie te wydarzenia, o których mówi Tora, miały miejsce w rzeczywistości?

Odpowiedź: Te stany występowały we wnętrzu człowieku postrzegającego Stwórcę, naprawiającego swoje właściwości do takiego stopnia, dopóki one nie zrównają się z właściwościami wyższej siły, i podnoszącego się po stopniach obdarzenia i miłości.

Pytanie: Czy istnieli tacy ludzie jak Mojżesz, Abraham?

Odpowiedź: Oczywiście, że istnieli. Wszystkie stany duchowe opisane w Torze także realizowały się w materialnych gałęziach w tym świecie. Każdy duchowy korzeń zobowiązany jest dotknąć swojej materialnej gałęzi i zmaterializować się w niej.

Pytanie: Kim był pierwszy człowiek, Adam Riszon, według nauki Kabały?

Odpowiedź: 5777 lat temu, żył człowiek, którego zwali Adam. Uważany jest za „pierwszego człowieka”, ponieważ pierwszy odkrył Stwórcę, wyższą siłę i napisał o tym książkę „Anioł Raziel”.

Był on takim samym człowiekiem, jak my. Na jego cześć my nazywamy się ludźmi, „ synami Adama“(bnei Adam), ponieważ wszyscy pochodzimy od niego.

To nie dlatego, że był pierwszą człekokształtną istotą na tym świecie, po małpach. On także urodził się z ojca i matki. Ale Adam nazywa się pierwszym człowiekiem, ponieważ pierwszy odkrył wyższy system i znajdującą się w nim siłę wyższą, która nami kieruje.

Pytanie: Ile istnieje świat zgodnie z nauką Kabały: 5777 lat czy 14 miliardów?

Odpowiedź: Oczywiście, że świat istnieje14 miliardów lat. W kabalistycznych księgach napisano o Wielkim Wybuchu i rozwoju świata. Baal HaSulam pisze o tym, jak kula ziemska przechodziła okresy ocieplania i ochładzania na przełomie trzydziestu milionów lat. Ludzie po prostu nie rozumieją, co jest faktycznie napisane w Torze, a więc się mylą.

Jeszcze pięćset lat przed Darwinem wielki kabalista Ari napisał, że człowiek wyewoluował z małpy, a rozwój ten zajął dziesiątki tysięcy lat. Wszystkie dowody uzyskane z wykopalisk – są prawdziwe. Kabała to nauka, a nie ślepa wiara. Jest ona oparta na badaniach rzeczywistości przez kabalistów, dając im zrozumienie świata.

Pytanie: Nie wszystko napisane w Torze wydaje się być prawdziwymi wydarzeniami. Na przykład, nigdy nie spotkałem w swoim życiu rozmawiających węży lub rozstępującego się morza.

Odpowiedź: Tora mówi nie o tym, ale o wyższym świecie, ale wszystkie duchowe korzenie dotykają naszego świata i zarządzają nim. Na przykład pierwotny wąż – to nasz egoizm, który znajduje się wewnątrz i cały czas kusi nas.

Wąż, Adam i Ewa, o których opowiada Tora – to wewnętrzne, duchowe obrazy znajdujące się w każdym z nas. Tora opowiada o wewnętrznych, duchowych właściwościach człowieka. Kiedy człowiek rozwija się poprzez studiowanie Kabały, poznaje siły znajdujące się wewnątrz niego, znajdujące się ze sobą w takich relacjach, jak Adam, Ewa, Wąż, drzewo poznania dobra i zła. To dialog wewnątrz człowieka.

Mojżesz i Aaron istnieją w każdym z nas. Każdy otwiera księgę Tory i odnajduje ją wewnątrz siebie. Naród Izraela i narody świata, Nabuchodonozor i Machabejczycy – wszystko to różne siły naszej duszy.

Wewnątrz nas, cały czas zachodzi walka między dobrymi i złymi siłami, z których jesteśmy stworzeni, jak powiedziano: „Stworzyłem zły początek i jako dodatek do niego, Torę jako środek do jego naprawy”

Siła zła stopniowo w nas rośnie, objawiając się coraz bardziej, a siłę dobra, światło Tory, powracające do źródła, trzeba przyciagnać poprzez studiowanie Kabały. W ten sposób zawsze będziemy równoważyć rosnącą siłę egoizmu siłą dobra.

Z programu radiowego 103 FM, 28.02.2016


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 2

каббалист Михаэль Лайтман „Czterdziestolecie” w kabale

Pytanie: Czy prawdą są pogłoski, że kabałę można studiować tylko po czterdziestce?

Odpowiedź: Jest to duże nieporozumienie, że Kabałą nie można zajmować się do osiągnięcia czterdziestu lat. W nauce Kabały liczba 40 oznacza stopień Biny.

Człowiek osiągający stopień Biny, uzyskuje absolutną właściwość obdarzania, w której może odkryć całe ogromne światło Hochma, zarządzające całym wszechświatem.

Dlatego w nauce Kabały istnieją dwie części: do stopnia Biny i powyżej niej. Do stopnia Biny mogą uczyć się wszyscy, a powyżej niej – tylko ci, którzy są w stanie kontynuować i podnieść się wyżej.

Stopień Biny jest nazywany „czterdziestolecie”. Dlatego „studiować Kabałę”, to jest otrzymać
światło Hochma może ten, który osiągnął stopień Biny, oznaczony liczbą czterdzieści. Ale to nie ma nic wspólnego z ziemskim wiekiem człowieka.

Jako dowód można przytoczyć przykład znanych kabalistów, którzy zmarli w bardzo młodym wieku, nie osiągając nawet czterdziestu lat: ARI, Rabbi Nachman z Bracławia i inni. I oczywiście, zaczęli studiować Kabałę dużo wcześniej niż w wieku powyżej czterdziestu lat.

Istniał także zakaz studiowania Kabały nieżonatym. Uważano, że człowiek, który ma rodzinę jest bardziej stabilny i zrównoważony i dlatego bardziej przystosowany do nauki. Ale rzecz w tym, że w tych czasach było przyjęte żenić się w wieku 16-17 lat.

Z programu radiowego 103FM, 28.02.2016