Pytanie: Powiedział Pan kiedyś, że istnieje wiele dusz, które rozwijają się bez oblekania w ciała tego świata. Ciało jest pomocą w interakcji między duszami. Są jednak takie formy dusz, które nie są w stanie zrozumieć, gdzie się znajdują. Czyli, że są dusze, które postrzegają ten świat, a nie odczuwają tej rzeczywistości?

Odpowiedź: Początkowo zostało stworzone pragnienie, zobowiązane osiągnąć samo dno, całkowite odłączenie od światła. Dopiero z tego najniższego stanu, stojąc na nim nogami, zaczyna prawidłowo poznawać siebie – ale nie tam, gdzie jesteśmy w ciałach, ponieważ za najniższy stan uważa się ten, w którym zaczynamy odczuwać Stwórcę.

Nasz obecny stan jest ogólnie odłączony od prawdziwej rzeczywistości. Przebywamy jakby w stanie nieświadomości. Kierują, obracają nami, a sami w zasadzie nic nie robimy. Nad nami odbywają się wszelkiego rodzaju działania, które musimy przejść, aby wykształcić w sobie początkowe odczucie światła, czyli właściwość przeciwną do naszej.

Gdy tylko będziemy w stanie choć trochę to poczuć, uświadomić sobie, zrozumieć, to od razu znajdziemy się na realnie istniejącym minimalnym duchowym poziomie. A nasz wstępny stan, jak zarodek w łonie matki, o którym nie można mówić jako o istniejącym, bo wszystko za niego robi matka, jest jedynie przygotowawczym procesem do narodzin organizmu.

Chociaż mówimy o nim jako o czymś istniejącym, którego nie można zniszczyć, ale w każdym razie to nic nie znaczy i jest nikim. Obecnie znajdujemy się właśnie w takim stanie. Ale gdy tylko wzniesiemy się do pierwszego duchowego stanu, to nastąpi jego wzrost. To znaczy, będziemy cały czas wzrastać głową w górę, w górę, w górę, aż do Świata Nieskończoności, przechodząc przez 125 stopni, tak jak, przykładowo, człowiek rośnie od zera do 125 centymetrów.

Z rozmowy: „Zadzwonił mój telefon. Dusza bez ciała”.

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W jaki sposób stajemy się godni podążać wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Przede wszystkim poprzez zwrócenie się do Stwórcy, poprzez modlitwę.

Pytanie: Czy możemy pomóc przyjaciołom w dziesiątce podążać wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Oczywiście, jeśli się jednoczycie, to pomagacie sobie nawzajem.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Powiedziane jest: „Człowiek powinien wierzyć wiarą ponad wiedzę, że Stwórca chciał dać dobro swoim stworzeniom”. Czym różni się to od powszechnego zrozumienia, że ​​„wszystko jest robione dla dobra”, „nadzieja na lepsze”, „wszystko będzie dobrze”?

Odpowiedź: Możliwe, że jest to bardzo podobne. Ale chodzi o to, że wiara ponad wiedzę zobowiązuje nas do traktowania wszystkiego, co dzieje się na świecie, jak do działania Stwórcy i zawsze pozytywnego.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że część ludzkości mimo wszystko żyje zgodnie z tą zasadą?

Odpowiedź: Tak, ale przyjmują ją w wiedzy, a nie w wierze ponad wiedzą. Różnica polega na tym, że jeśli podążasz wiarą ponad wiedzę, jesteś połączony ze Stwórcą. A jeśli w wiedzy, to do niczego cię to nie zobowiązuje.

Pytanie: Co to znaczy być połączonym ze Stwórcą w wierze ponad wiedzą?

Odpowiedź: Oznacza to podłączenie się do Niego i doświadczanie Go we wszystkich swoich pragnieniach i myślach.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy, że siła wiary ponad wiedzą anuluje wszystkie siły, istniejące na świecie?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzę to szczególna siła, która wznosi człowieka ponad jego wiedzę. Można ją zwiększyć tylko z pomocą działań ponad wiedzę. Jeśli człowiek znajduje się w takiej wierze, to rzeczywiście anuluje wszystkie siły istniejące na świecie, które mogłyby wpływać na niego i zupełnie zmienić go. Wznosząc się za pomocą tej siły, osiągamy poziom Biny.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy w istocie, wszystko, co robimy w okresie przygotowania, jest skierowane na to, żeby rozczarować się własnymi siłami?

Odpowiedź: Oczywiście! Pierwszy etap jest konieczny po to, by przekonać się, że cały jestem jednym wielkim egoizmem we wszystkich swoich myślach, działaniach, pragnieniach.

Ten egoizm odłącza mnie od Stwórcy – to najważniejsze. Nie chodzi o to że jestem po prostu egoistą – nie. Egoizm oddziela mnie od Stwórcy tak bardzo, że zaczynam się złościć na siebie, na innych, na Niego, na to, dlaczego tak się dzieje. Zmagam się w walce między Nim a mną, nie wiem, czy usprawiedliwiać Go czy nie za to, co się ze mną dzieje.

A dzieją się ze mną bardzo nieprzyjemne, straszne rzeczy: takie wewnętrzne wyjaśnienia, analizy, których nie ma zwykły człowiek. Dlatego, żeby pokazać mi nicość egoizmu, dostaję stany, w których czuję straszny wstyd wobec otoczenia i bardzo boję się „zdemaskowania” swoich nieładnych myśli, pragnień, tego że inni mogą mnie osądzać, i lekceważyć.

Takie doznania specjalnie są wysyłane z góry w celu, by wstrząsnąć człowiekiem tak, żeby podniósł się ponad swoje stany, nie odnosił się do nich z ignorancją i zobaczył, że wszystkie są wytworem jego egoizmu. To znaczy, że aby być we właściwości obdarzania, należy nie myśleć o sobie, lecz być ponad sobą, nie po to, by uciec przed wstydem, lecz naprawdę odkryć, że właściwość obdarzania jest warta tego, by zapłacić za nią wszystkim co możliwe i co jest konieczne.

W ten sposób zachodzą tu takie wewnętrzne wyjaśnienia, których nie da się opisać. Chociaż myślę, że w przyszłości pojawią się dzieła literackie, które przedstawią to, o czym kabaliści mówią w swoich artykułach, ale w bardziej artystycznej, psychologicznie rozwiniętej formie.

Z rozmowy: „Zadzwonił mój telefon. Za machsomem”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „obraz Stwórcy”?

Odpowiedź: Gdy mówimy o czyimś stosunku do kogoś lub do czegoś, to taki stosunek jednego do drugiego może doprowadzić do jakiegoś obrazu, zachowania itd.

Obraz Stwórcy staramy się przedstawić w Jego relacji do stworzeń. Oczywiście można to zrobić także w odniesieniu do nieożywionej, roślinnej i zwierzęcej natury, ale głównie – do człowieka.

Stwórca – to ogólna siła natury, absolutnie niezmaterializowana, nieożywiona, znajdująca się ponad wszystkim, co możemy sobie wyobrazić. A w jaki sposób ta właściwość wciąż objawia się człowiekowi i czego od nas pragnie, studiuje nauka Kabały.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Realizacja warunku „wiary ponad wiedzę” musi rozwijać się w każdym z nas za pomocą działania które nazywa się „wzajemne poręczenie”. Nie możemy sami siebie podnieść i naprawić, ale jeśli znajdujemy się w grupie, to każdy może poręczyć za drugiego.

Poręczamy za to, że będziemy inspirować przyjaciół, dawać im przykład, wspierać się nawzajem, żeby każdy zrozumiał, jak bardzo jest odpowiedzialny za innych, a między innymi tym także pomaga sobie.

Nasza praca, chociaż polega na naprawieniu samych siebie, to w rzeczywistości prowadzi do naprawy całego świata i nie ma różnicy między mną a światem, ja powinienem zatroszczyć się o wszystkich. Dlatego wzajemne poręczenie – to prawo połączenia między wszystkimi indywidualnymi duszami w jedną duszę „Adam”.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Rabasz napisał, że człowiek musi wierzyć. W jakim znaczeniu używa słowa „wiara”?

Odpowiedź: Słowa, które czytamy w tekstach kabalistycznych, automatycznie odbieramy w ogólnie przyjętym, znanym nam znaczeniu. Z jednej strony bardzo nas to dezorientuje. A z drugiej strony musimy zrozumieć, że to wszystko nie jest przypadkowe, teraz musimy wyjaśnić duchowe znaczenie tych słów.

A cała sprzeczność i zamieszanie między, powiedzmy, ziemskim rozumieniem słowa „wiara”, przyjętym w tym świecie, i jego duchowym znaczeniem wynika z tego, że wciąż jeszcze brakuje nam wewnętrznego odczucia. Ponieważ w tej samej chwili, gdy pojawia się we mnie duchowe odczucie, słowo to przestaje mnie mylić.

Na przykład, mogę słyszeć tysiąc razy słowo „słony”, ale dopóki sam nie spróbuję, nie będę wiedział, co naprawdę oznacza. Moja wiedza pochodzi z odczucia. Pragnienie otrzymywania przyjemności musi poczuć smak napełnienia, a dopóki tego w nim nie ma, zawsze będzie pojawiać się zamieszanie.

Pytanie: Dlaczego są ludzie, którzy potrafią od razu uwierzyć w to, co im mówią?

Odpowiedź: Taki jest poziom rozwoju człowieka na nieożywionym, roślinnym lub zwierzęcym poziomie. Kiedy jednak człowiek osiąga ludzki poziom, wtedy musi już rozwijać się samodzielnieCały jego wcześniejszy stan zostaje anulowany. Jeśli wcześniej wierzył różnym opowieściom, wierzeniom, religiom, to teraz jest dosłownie jakby pusty. Kiedy znajduje sobie nauczyciela, nawet i jemu nie wierzy. Grupie, księgom też nie wierzy. Mówią mu, że zostały napisane przez mędrców – i co z tego?

Człowiek przestaje wierzyć ślepo, jak robił to dawniej. I co ma z tym zrobić? Powinien postępować wiarą w mędrców – ponad wiedzą. Oznacza to, że człowiek nie przyjmuje niczego na wiarę automatycznie, lecz jest zobowiązany sprawdzać to, co napisali kabaliści.

Aby to zrobić, musi spełnić pewne warunki: otworzyć księgi, włączyć się w grupę, sprawdzić jej zasady, ustalić na ile są realne, czy bazują na siłach, właściwościach, prawach Natury. Całą weryfikację człowiek wykonuje po to, by uzyskać drugą naturę, która na razie jest przed nim ukryta.

Pytanie: Ale w tym przypadku człowiek rozwija się poprzez wiedzę. Gdzie tu jest „ponad wiedzą”?

Odpowiedź: Zgadza się. A ponad wiedzą jest to wtedy, kiedy człowiek przyjmuje wszystkie te warunki i realizuje je na sobie. Innymi słowy, postrzega wszystkie swoje wątpliwości, niepewność, przeszkody jako środek, jako podstawę do swojego duchowego rozwoju. Cała duchowa praca człowieka odbywa się ponad wiedzą, ale za każdym razem wyjaśnia wszystkie te warunki wewnątrz wiedzy. A inaczej, co miałoby być nazywane postępem?

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to za uczucie, gdy po lekcji zaczynam tęsknić za przyjaciółmi, czuć, że są częścią mojego ciała i nie mogę bez nich żyć, to znaczy nieustannie chcę być z nimi jedną całością?

Odpowiedź: To prawdziwe uczucie. Kontynuuj naukę, wykonuj wszystkie zadania, które są dawane grupom, a zobaczysz, jak wznosisz się z tego stanu ku górze.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 02.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Chociaż jeszcze nie odkryłem świata duchowego, ale już cieszę się tym, że nie żyję jak zwykły mieszkaniec tego świata, lecz pracuję w kabalistycznej grupie. Stwórca przyprowadził mnie do grupy i powiedział: „Wybierz ten dobry los!”.

To znaczy przygotował dla mnie i odkrył moje miejsce w wiecznym systemie, w którym wszyscy się znajdujemy. Stałem się tego godny, że Stwórca celowo zajmuje się mną i trzyma mnie za rękę, przyprowadzając mnie do grupy każdego dnia, tak jak kiedyś mama zaprowadziła mnie do przedszkola po raz pierwszy.

Stwórca prowadzi mnie i mówi: „Oto twoja grupa, połącz się z nimi, a wewnątrz tego połączenia zaczniesz Mnie poznawać. Nie mogę zrobić dla ciebie więcej, jak tylko przyprowadzić cię do grupy. Wszystko inne musisz zrobić wewnątrz grupy: spotkamy się razem w tej grupie. Będę przejawiał się w niej w różnych formach: jako nauczyciel, jako przyjaciele, ale jeśli połączysz się z tą grupą, zaczniesz odkrywać Mnie i wzrastać duchowo”.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa