Komentarz: W Rok po masakrze, która miała miejsce w redakcji francuskiego magazynu satyrycznego „Charlie Hebdo”, został wydany numer z okładką, na której przedstawiony jest Bóg z karabinem Kałasznikow i zakrwawionymi rękoma. Watykan natychmiast zaprotestował …

Odpowiedź: A dlaczego Watykan był oburzony? Czy to nie uczynił Bóg?! Przecież to On tworzy wszystkie problemy na świecie?

Przecież Bóg tak twierdzi: „Ja stworzyłem zły początek“. Bo skąd pochodzą wszystkie straszliwe  okrucieństwa i wszystko inne? – Z naszego złego początku, który stworzył w nas Stwórca. Tak więc zwracajcie się do Niego.

Ale On dał nam to dlatego, abyśmy się naprawili, wychowali się na nowo, a my tego nie robimy. Ponieważ druga połowa frazy „Ja stworzyłem zły początek…“ brzmi: „…i dałem Torę do jego naprawy“.  Dlatego należy zastosować ją prawidłowo.

Jest tu mowa o nauce kabały, która wyjaśnia, jak należy zmienić swoją naturę ze złej, egoistycznej na dobrą, altruistyczną. I wtedy odkryje się nam prawidłowy Bóg! Wtedy my, zły i dobry początek skierujemy się prawidłowo i wzniesiemy się do poziomu Stwórcy. Właśnie po to On stworzył zło.

A jeżeli korzystamy tylko z jednej właściwości bez drugiej, to nie możemy nikogo obwiniać, oprócz samego siebie. Ale mimo wszystko i  to też stworzył w tobie Stwórca. Tak więc należy zwracać się do Boga, ale odnośnie drugiej części Jego wypowiedzi.

Z programu TV „Aktualności z Michaelem Laitmanem”, 07.01.2016

Kategorie: Kabała i religia, Kryzys, globalizacja, Stwórca

Wiadomości: W Wiedniu został otwarty międzynarodowy kongres „Przemyślenia Europy bez religii”. W Europie istnieje zbyt wiele rozmaitych nurtów, ideii i religii, aby można było mówić o homogenicznej jedności. Jednorodna Europa nigdy nie istniała.

Wzmianka o Bogu wywołuje konfrontację kultur i integracji. Jedyna „religia”, którą można byłoby umieścić na fundamencie europejskiej identyfikacji – jest to obywatelskie społeczeństwo, w którym „świętym” jest poszanowanie praw i wolności człowieka.

Mój komentarz: To jest to, o czym mówi Kabała. Według definicji Kabały, „Religia – jest to miłość do bliźniego”! Wszystko oprócz tego, wszystkie religie i przekonania wymyślone zostały przez człowieka, aby uchylać się od wypełnienia tego jedynego prawa natury. Jeśli Europa przyjmie tą religie – wówczas przetrwa i będzie kwitnąć a inaczej – umrze!

Kategorie: Aktualności, Kabała i religia, Kryzys, globalizacja

Opinia: Dlaczego wierzymy w Boga lub bogów? Dlaczego ludzie w ogóle mają wyobrażenie o jakimś wyższym rozumie, który istnieje poza czasem i przestrzenią, ale który jakoś dba o to, jak żyjemy, co jemy.

Wielu naukowców przepowiadało, że w miarę naszego poznawania świata religia będzie obumierać. Ale ludzi wierzących na razie jest więcej niż niewierzących.

Dziś socjologowie i psychologowie uważają, że taka już jest nasza natura: wiara jest dla nas czymś niezwykle ważnym, to podstawowa potrzeba zagłuszająca strach przed śmiercią – „W okopach nie ma ateistów”.

Siła religii tkwi także w jej różnorodności i zdolności dawania nam tego, do czego można dążyć. Spełnia 16 naszych podstawowych potrzeb: władza, niezależność, dociekliwość, akceptacja, porządek, oszczędność, honor, idealizm, kontakt, rodzina, pozycja w społeczeństwie, zemsta, relacje miłosne, jedzenie, ćwiczenia fizyczne i spokój. Tych 16 podstawowych potrzeb tworzą naszą osobowość. Ich kombinacje i równowaga tworzą naszą osobowość wyjątkową.

Uniwersalny charakter religii i powód jej stabilności polega na tym, że znajduje ona podejście do wszystkich. Dla ekstrawertyków są to zbiorowe uroczystości i filozofia miłości do bliźniego, dla introwertyków – medytacja, modlitwa w samotności, bycie pustelnikiem.

Rytuały religijne zaspakajają nasze dążenie do porządku. Nauka o zbawieniu i przebaczeniu wiąże się z potrzebą akceptacji. Obietnica życia po śmierci pomaga ludziom pozbyć się lęku o swoje życie i odnaleźć spokój.

Główna różnica między religijnymi i niereligijnymi ludźmi zachodzi w ich stosunku do niezależności. Większość religijnych ludzi czuje potrzebę bycia w kontakcie z innymi, odczuwać więź.

Ludzie o słabej religijności starają się polegać tylko na sobie i być samowystarczalnymi. Osoby religijne wyżej cenią sobie honor. Wielu ludzi przychodzi do religii, aby zademonstrować lojalność pamięci dla przodków.

Świeckie społeczeństwo szuka alternatywy, jaką mogliby zaspokoić te same podstawowe potrzeby: ktoś zwraca się ku filozofii w poszukiwaniu całościowego obrazu świata, ktoś inny szuka odpowiedzi w psychologii. Elementy podobne do religijnych można znaleźć w przestrzeganiu wartości moralnych, przekonaniach politycznych, a nawet… dietach.

Konkurencja wiary religijnej z innymi związana jest z tym, w jaki sposób będzie ona w stanie zaoferować najlepsze zaspokojenie naszych potrzeb. Przecież właśnie to sprawia, że ludzie w ogóle zwracają się ku religii i praktykom religijnym.

Replika: Podstawą natury człowieka jest egoizm, pragnienie, aby napełnić się, spełnić się zarówno finansowo, jak i psychicznie. Żądania stają się większe, niż może zaoferować człowiekowi zwyczajne istnienie.

Potrzebny jest psychologiczny dodatek, jaki zawsze zapewniała religia. Ale pragnienia materialne i psychologiczne rosną ilościowo i jakościowo w celu odkrycia sensu życia. Wcześniej częściowo wypełniała to nauka. Dziś potrzeba zrozumienia sensu życia przerosła naukę, a nauka uznaje swoją bezsilność w tym względzie.

Cierpienie zmusza nas do szukania odpowiedzi na pytanie o sens życia, o sens znoszenia cierpień. I oto w końcu tylko nauka kabały okazuje się być wbrew wszystkim naukom, religii, praktykom religijnym, filozofii. Ona nie tylko daje na to odpowiedź, ale odkrywa nam wyższy świat, wprowadzając nas w nowe istnienie.

Kategorie: Kabała i religia

Opinia Freuda: U podstawy wszystkich ludzkich działań leżą dwa motywy (instynkty) – agresywny i seksualny. Altruizm, miłość – to ich wygodne zamienniki. Człowiek jest zdolny do miłości i czułości, ale u ich podstawy leży zawsze egoistyczny motyw.

Nasi przodkowie mieli totemy – dla każdego plemienia święte zwierzęta. Totem jest uważany za praojca klanu, chroni go. Członkowie klanu nazywają siebie „bracia i siostry“.

Zabrania się zabijania w pojedynkę świętych zwierząt (totem) i jeść ich mięso – jest to karane śmiercią.

Ale zabić i zjeść wspólnie – jest to błogosławieństwem dla dzikiego plemienia – tworzy to więź między nimi a Bogiem, przez to oni uzyskują siłę ukochanego zwierzęcia. Dalej religie stopniowo przechodzą od zwierzęcych bożków do ludzkich – poprzez mity (centaur, Sfinks).

Tak samo przedstawiciele cywilizowanego świata, grzesząc przeciw sobie, proszą o wybaczenie nie siebie nawzajem, lecz Boga. Przejściowe wierzenia: o zmarłych mówić tylko dobrze, jeść „ciało“ ukrzyżowanego Chrystusa (babka wielkanocna) i pić Jego „krew“ (wino) na Wielkanoc.

Tak więc są trzy systemy światopoglądów:

1. Animistyczne stadium, starożytne, u dzikusów – poprzez zwierzęta człowiek przypisuje sobie moc, podczas dokonywania rytuału zjadania ofiary.

2. Religijne stadium – aby zrozumieć świat i uspokoić lęk, strach przed zapeszeniem, chodzą do wróżek, zmieniają gałązkę w czarodziejską różdżkę, wzywają na pomoc magię, co jest domeną  niedojrzałych ludzi. Człowiek ustępuje świat bogom (bogu). Jednak kieruje światem za pomocą bogów – modli się, pali świeczki, daje datki na budowę świątyni.

3. Ostatni system światopoglądu, naukowy – odpowiadający dojrzałemu społeczeństwu. Nie ma miejsca dla boga, człowiek oddaje należny hołd siłom i prawom natury, zdając sobie sprawę, że  on  tylko je studiuje i  dostosowuje.

Mój komentarz: Kabała powinna otworzyć oczy całej ludzkości na prawdziwy (rzeczywisty) światopogląd: że nasz świat jest tylko niższym stopniem rzeczywistego, absolutnego zrozumienia i wiecznego istnienia.

Kategorie: Kabała i religia

Pytanie: Uczęszczałem już do jednej z Pana grup w jednym z miast w Rosji. Zapytałem tam: „Na czym polega wasza praktyka ludzie?” I okazało się, że oni latami słuchają Pana wykladów przez Internet i próbują stać się altruistami.

Można by pomyśleć, że inne nauki nie uczą, jak stać się altruistą i pokochać bliźniego swego, jak siebie samego. Niektórzy z uczniów w tej grupie zajmują się studiowaniem dlużej niż 5 lat i nie mają pojęcia o żadnej praktycznej stronie nauki. A ja nie jestem nieśmiertelny, aby tracić swój czas na bezkresną teorię!

Ponieważ ja sam zajmuję się już 15 lat praktyką wymawiania różnych mantr, dlatego byłem zaskoczony, że w Pana nauczaniu jest sama teoria. Każda mantra daje swój efekt-uczucie, ale problem jest w tym, że wszystkie mantry są rozproszone i nie ma w nich porządku od pierwszej do ostatniej.

Więc chciałbym mieć nadzieję, że przynajmniej w jednej nauce nie ma mitologii i istnieje kolejność wypowiedzi od pierwszego stopnia do ostatniego.

Odpowiedź: Mantr w kabale nie ma. Praktyka – w jedności, w niej odkrywa się ogólna siła świata – Stwórca. W nauce kabały nie ma żadnej mistyki, żadnych obietnic, żadnych wzajemnych zobowiązań, wybór należy do Ciebie! Jeśli pojawia się w tobie zarodek duszy, punkt w sercu, to kabała cię przyciągnie, poczujesz w niej możliwość zrozumienia sensu życia.

Kategorie: Kabała i religia, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jednym z punktów, w którym Pana krytykują, jest Pana stanowisko, że kabała – nie jest religią, i nie ma żadnego odniesienia do judaizmu.

Niech Pan w takim razie wyjaśni, dlaczego wielcy kabaliści, którzy żyli w naszych czasach, Baal HaSulam i Rabasz, byli ortodoksyjnymi Żydami, i w żaden sposób publicznie nie wyrażali swojej nieprzynależności do religii, do judaizmu, w żaden sposób nie mówili, że Bóg – to tylko natura, a nie osobowość.

Odpowiedź: Lepiej niż ja wyjaśnia to sam Baal HaSulam w artykule „Istota religii“ i w innych. O nauczaniu kabały nie Żydów wiemy jeszcze od Ramchala. W ogóle cała kabała mówi tylko o rozwoju miłości do bliźniego. A religia mówi o wykonywaniu ziemskich przykazań.

Tym kabała różni się od religii. Widzimy wyraźnie, biorąc pod uwagę stan religijnej społeczności, iż nie ma żadnego związku między rozwojem miłości do bliźniego, a wykonywaniem ziemskich, religijnych nakazów.

Definicja kabały: Kabała – jest to metoda odkrycia Stwórcy człowiekowi, w tym świecie. Religia nie ma tego celu (odkrycia Stwórcy w miłości do bliźniego), jak kabała. Dlatego też nie jest to jedno, i to samo. Natomiast Pana zdanie o tym, że Bóg – to osobowość, po prostu wprawia mnie w zakłopotanie: Pan zapewne jest bałwochwalcą?

Kategorie: Kabała i religia, Przykazania, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy dla naszego duchowego wzrostu i życiowej pomyślności mają jakiekolwiek znaczenie znaki, amulety, feng shui i podobne praktyki?

Odpowiedź: Duchowość – oznacza „obdarzanie i miłość” powyżej i pomimo swojego egoizmu.  Taka właściwość pojawia się w nas tylko w rezultacie wpływu na nas wyższego światła (or makif – otaczające światło, O“M).

Możemy przyciągnąć je tylko naszymi grupowymi, wzajemnymi wysiłkami, w tym jest cała kabalistyczna praktyka. Reszta następuje w procesie wzmacniania wzajemnego obdarzania i miłości, dzięki któremu w naszej nowej, wspólnej właściwości osiągamy wyższy świat, który działa tylko na tej zasadzie.

Kategorie: Kabała i religia, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Dlaczego w naszych czasach ludzie są rozczarowani religiami?

Odpowiedź: Człowiek odkrywa, że ​​żadna religia nie może dać mu napełnienia. Ponieważ wszystkie religie powstały dzięki temu, że naród Izraela spadł z wysokości miłości do bliźniego w  bezprzyczynową nienawiść, tracąc cały związek z wyższą siłą natury.

W odpowiedzi na panującą ciemność, ludzkość rozwinęła religie: najpierw judaizm, następnie chrześcijaństwo, a potem islam. Te religie pojawiły się nie w przypadkowy sposób, a każda z nich posiada swoje korzenie. Chrześcijaństwo odnosi się do lewej linii, islam do prawej linii, a judaizm  do środkowej linii.

Właśnie w taki sposób odnoszą się one do duchowych korzeni, ponieważ wszystko w naszym materialnym świecie pochodzi z duchowych korzeni. Powiedziano: „Nie ma źdźbła trawy poniżej, nad którym nie stałby anioł na górze, potrząsał nią i kazał jej rosnąć“. Dlatego wszystkie zjawiska w naszym świecie wynikają z wyższego świata, w naszym świecie nie ma niczego nowego.

Religia przeznaczona jest, aby dać człowiekowi jakiś obraz wyższej siły w warunkach, kiedy on nie jest tego świadomy i nie rozumie. To pomaga człowiekowi badać swoją naturę.

Religie dały impuls do rozwoju filozofii i nauki. Najpierw nauka rozwijała się poprzez religijnych ludzi i po kilkuset latach oddzieliła się od religii i stała się dostępna dla każdego.

Z rozmowy o nowym życiu, 07.05.2015

Kategorie: Kabała i religia

Pytanie: Jak to jest, że trzy największe religie, mające tyle rozbieżności pomiędzy sobą, zgadzają się w tym, że Jerozolima – jest to święte miasto?

Odpowiedź: Wszystkie trzy religie światowe połączone są z Abrahamem i z tym, że nauka kabała znalazła się w ukryciu. Około dwóch tysięcy lat temu, po zburzeniu Drugiej Świątyni, lud Izraela spadł z poziomu duchowego, na którym dotąd się znajdował, i z miłości braterskiej popadł w bezpodstawną nienawiść.

Wszystko, co dotąd Żydzi wynieśli ze świętych kabalistycznych ksiąg, przeobraziło się w judaizm okresu wygnania. Tak rozwinął się judaizm, po nim chrześcijaństwo, a następnie islam. Wszystkie te religie powstały dlatego, że naród Izraela stracił swoją duchowość.

I chrześcijaństwo, i islam zapożyczyły z judaizmu jego symbole i dlatego Jerozolima stała się dla nich świętym miastem. Wszyscy czują, że w tym mieście jest coś szczególnego: żydzi, muzułmanie, jak i chrześcijanie, ponieważ taką postawę wpojono człowiekowi już w dzieciństwie.

Jednak, jedną rzeczą jest przypisywanie świętości kamieniom, a inna sprawa zbudować Jerozolimę w swoim sercu. Jerozolima oznacza „doskonałe miasto“ – to właściwość, w której człowiek odkrywa Stwórcę. Wyższa siła obdarzania i miłości objawia się na ziemi Izraela, w Jerozolimie.

Serce – to wszystkie pragnienia człowieka. Odkryć Stwórcę to znaczy osiągnąć takie naprawione właściwości, które pozwalają mi dawać z siebie wszystko, wszystkim. Jeśli opuszczam swój egoizm i zaczynam kochać bliźniego swego, jak siebie samego, to ujawniam w tym dążeniu ziemię Izraela („Yashar-El“- czyli prosto do Stwórcy), doskonałe miasto Jerozolimę – moje naprawione właściwości oddawania, a w nich Świątynię i Stwórcę, łącząc się z Nim.

Wszyscy w sumie starają się osiągnąć to prawdziwe pojęcie „Jerozolima“, tylko nie wiedzą, co za nim się ukrywa. Wszyscy ludzie są zobowiązani przejść przez taki proces wewnętrznej budowy siebie, bez względu na wyznawaną religię.

Przecież wszyscy wyszliśmy z Babilonu. Część przyłączyła się do Abrahama i poszła z nim, a część Babilończyków nie była jeszcze na to gotowa. Ale w sumie wszyscy powinni dojść do tego, jak jest napisane: „Wszyscy poznają mnie – od małego do wielkiego“, i „Mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów, zbiorą się w nim wszystkie narody świata“.

W związku z tym, Jerozolima jest w centrum ogólnej uwagi, ponieważ wszystkie narody powinny zebrać się w niej – nie w sensie fizycznym a w duchowym. Religie jedynie przygotowują ludzkość  tylko do tego stopnia,  na którym jesteśmy teraz – dojść do odkrycia Stwórcy.

Pytanie: Jak będzie wyglądał nasz świat, kiedy każdy człowiek zbuduje Jerozolimę w sobie?

Odpowiedź: Wszyscy ludzie będą braćmi. Pojęcie „Jerozolima“ oznacza, że wszyscy jesteśmy wzajemnie połączeni i zostajemy braćmi, jak jeden człowiek z jednym sercem. Ten stan nosi nazwę „doskonałe miasto“.

Pytanie: W tym przypadku już jest nieważne, jaką religię kto wyznaje?

Odpowiedź: Wtedy nie będzie żadnych religii, wszystkie znikną, zostaną zastąpione wiedzą Stwórcy, jak powiedziano „Poznaj Stwórcę swego“.

 Z rozmowy na temat nowego życia, 07.05.2015

Kategorie: Izrael i narody świata, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego medytacja według wschodniej metodyki jest tak popularna?

Odpowiedź: Wschodnia medytacja jest bardzo popularna w świecie. Kiedyś odwiedzałem grupę Amerykanów w Północnej Karolinie, w niezwykle pięknym miejscu, w górach Smoky Mountains. Mają oni do swojej dyspozycji ogromne terytorium.

Otrzymują dotacje z różnych źródeł, pozwalające im żyć bardzo skromnie, jeść, mieć dach nad głową i cały czas medytować. Do takiego stopnia, że poproszono nas, żeby nie przyjeżdżać samochodem i nawet nie przechodzić pod ich oknami, żeby im nie przeszkadzać.

Ludzie siedzą godzinami bez najmniejszego ruchu, człowiek jest całkowicie pogrążony wewnątrz siebie. Pytanie w tym, jakimi narzędziami on przeprowadza analizę? Na ile rozumie z nauki kabały, ci ludzie tłumią swój egoizm, to jest przestają z niego korzystać i chcą osiągnąć całkowity spokój.

Oczywiście, jest to egoistyczne pragnienie, ale ono odnosi się do najniższego, najmniejszego poziomu egoizmu i dlatego człowiek czuje pewną wolność od zwyczajnego procesu presji ogromnej warstwy egoizmu. Medytacja obniża każdego, do takiego poziomu egoizmu, do którego jest on w stanie się opuścić.

Dlatego człowiekowi wydaje się, jakby on osiągał duchowe odkrycie. Ale ta definicja duchowego świata różni się od tego, które daje nauka kabały. Ludzie są w stanie inwestować w taką medytację wiele wysiłku i czasu, ponieważ daje ona potężne doładowanie dla egoizmu, przynosząc poczucie komfortu i spełnienia.

Jest to trudna praca, wymagająca od człowieka odosobnienia od życia, ale ona zabezpiecza dobrą kompensację. Ta grupa, którą widziałem w Północnej Karolinie, liczyła sobie setki ludzi, mężczyzn i kobiet. Przy czym w niej obowiązywał zakaz jakichkolwiek fizycznych relacji między mężczyznami i kobietami, seks był surowo zabroniony.

Człowiek powinien był wznieść się nad wszystkim materialnym i tylko zapewnić energię, pożywienie ciału, niezbędne dla jego istnienia, a całą resztę poświęcić wewnętrznej kontemplacji.

Widziałem inne takie grupy, które spotykały się z sufi w Anglii i USA. Miałem spotkania z ludźmi, którzy mają stałą publiczność z 30 milionów słuchaczy w Ameryce.

Jest dla mnie całkowicie jasne, co dzieje się podczas wschodniej medytacji: ludzie na tyle tłumią swój egoizm, że prawie przestaje on być odczuwalny. I wtedy mają poczucie, jakby unoszenia się w powietrzu, nad całą naturą. I dlatego myślą, że znajdują się już w duchowym świecie.

Interesujące jest to, że wielu z nich używa do swoich ćwiczeń jakieś kabalistyczne symbole: na przykład litery hebrajskiego alfabetu, specjalne słowa (mantry), imienia Stwórcy „HaVaYaH”. Istnieje także wiele kościołów, na których są grawerowane HaVaYaH i gwiazda Dawida. Gwiazda Dawida jest to symbol związku między materią a duchem.

Najbardziej taka medytacja udaje się Hindusom, którzy mogą odłączać się od życia do tego stopnia, że ​​prawie przestają oddychać. Ciało wpada w wewnętrzny stan hibernacji, wszystkie jego systemy są tak zahamowane, że człowiek może żyć przez wiele dni bez jedzenia, wody i prawie bez tlenu.

Pytanie: W jakim świecie, w tym czasie znajduje się człowiek?

Odpowiedź: On prawie nie istnieje. W ciele ledwie się tli życie, prawie zatrzymuje się metabolizm, dlatego nie jest mu nic potrzebne.

Pytanie: Czy nie zalicza się to do wzniesienia nad materią?

Odpowiedź: To nie jest duchowe wzniesienie. Wzniesienie wymaga, żeby ​​człowiek wyszedł spod władzy ciała, to jest egoistycznego pragnienia otrzymywania napełnienia, i osiągnął pragnienie obdarzania. Wszystkie wschodnie metody chcą to osiągnąć, ale nie są w stanie, dlatego, że nie dysponują siłą, aby podnieść się na wyższy poziom.

Oni tylko tłumią życiową siłę w człowieku, dzięki czemu on czuje się, jakby trochę podniósł się nad cielesnym materialnym życiem, nad zwierzęcym poziomem. I chociaż jemu już się wydaje, że może jest to duchowy stopień, lecz nauka kabały mówi o zupełnie innym duchowym świecie.

Z rozmowy o nowym życiu, 25.01.2015

Kategorie: Kabała i religia