Szczęście jest to napełnienie najbardziej głębokich pragnień człowieka. Z reguły występuje ono w kontraście z uczuciem niezadowolenia.

Na przykład, głód daje uczucie przyjemności z jedzenia, rozłąka uczucie radości ze spotkania z bliskim człowiekiem, itd. Innymi słowy, jesteśmy zbudowani tak, że możemy poczuć pozytywne tylko z negatywnego.

Wtedy pojawia się pytanie: czy powinniśmy w ogóle szukać szczęścia, jeśli najpierw musimy pogrążyć  się w cierpieniu, aby następnie czuć się szczęśliwym?

Rzecz w tym, że kabalistyczna metoda pozwala człowiekowi przeżyć szczęście jednocześnie z odczuciem braku napełniania. To znaczy w tym momencie, kiedy coś spożywam, czuję zarówno tęsknotę za tym smakiem, jak i jego napełnienie.

Nie muszę dzielić tego w czasie: teraz cierpię, a następnie otrzymuję. Dlatego dla ludzi, zajmujących się duchową praktyką, nie istnieje kwestia czasu. Oni istnieją poza nim, i przechodzą stany cierpienia i napełnienia, głodu i sytości jednocześnie.

To jest nauka Kabały – nauka otrzymywania! Naucza ona człowieka otrzymywać pożądane nie za miesiąc lub rok, a dosłownie w tym samym momencie, kiedy zapragnie. Przy tym jednocześnie w parze idą dwie potencjalnie przeciwstawne do siebie znaczenia, minus i plus.

W naszym świecie tego nie ma. Tutaj istnienie jeden wielki minus, do którego praktycznie nie otrzymujemy plusa. A otrzymywanie przyjemności według kabalistycznej metody samo wywołuje w nas pragnienie do niej i napełnienie.

Pytanie: Ale jak to zrobić? Jak w takim razie być szczęśliwym w tym świecie?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko wtedy, gdy napełniam się nie sam, a przez innych. W tym znajduje się patent szczęścia, ponieważ samego siebie nigdy nie jestem w stanie napełnić. Ale jeśli czuję i absorbuję pragnienia innych, to napełniając ich, napełniam siebie, ponieważ ich pragnienia stają się moimi. Okazuje się, że napełniam sobie istnieniem w innych.

Sekret tkwi w tym, że wychodzę z siebie, odkrywam poza sobą pragnienia, przyjmuję je jak swoje własne i napełniam je. Czyli zarówno pragnienie, jak i napełnienie znajdują się poza mną, i to jest właśnie moją duszą.

Pytanie: Czy przy tym napełniamy także materialne pragnienia człowieka?

Odpowiedź: Zaspakajamy dowolne jego pragnienia, ale tylko do pewnego stopnia. Materialne pragnienia człowieka są napełniane tylko do stopnia, dostatecznego dla jego istnienia, i nie więcej. A duchowe pragnienia do tego stopnia, w jakim razem pragniemy wznieść się, ponieważ moje i jego wzniesienie są wzajemnie połączone i wzajemnie się uzupełniają.

W taki sposób napełnienie pragnień innych daje nam poczucie szczęścia.

Z programu TV, „Krótkie opowiadania”, Cz. 2

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Jak bardzo człowiek ogranicza w czymś swoje pragnienia dla obdarzania, w taki sposób podnosi się. Czy istnieje jakaś klasyfikacja pragnień, czy każdy ma własne?

Odpowiedź: Każdy ma własne pragnienia, i nie wiadomo, na jakie pragnienia człowiek natknie się.

Pytanie: Jaki powinien być główny punkt moich wysiłków? Starać się trzymać Stwórcy i jednocześnie wszystkich przyjaciół, modlić się za nich? Czy po prostu próbować anulować się i zanurzyć we wszystkich?

Odpowiedź: To jest najlepsze.

Pytanie: Jak rozbić „ścianę”, która nie pozwala otworzyć serca i prosić o większe światło?

Odpowiedź: Poprzez własną wytrwałość.

Pytanie: Czy zazdrość zależy od tego, jak wielki jest dla mnie Stwórca? Skąd bierze się to uczucie zazdrości? Tylko z wielkości Stwórcy?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Co zrobić z uczuciem wstydu i żalu z powodu różnicy w wysiłku włożonym przeze mnie i przyjaciół ze światowego kli? Przyjaciele otrzymali od Stwórcy możliwość obdarzania i korzystają z niej. Stwórca mnie nie dał jeszcze tej możliwości.

Odpowiedź: To nie jest ani gorzej, ani lepiej. To co Stwórca daje, to daje. Dlatego nie należy patrzeć na innych, trzeba starać się podnosić.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy Liszma”, 15.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pracujemy w dziesiątce, staramy się osiągnąć odkrycie Stwórcy. W jaki sposób następuje zmiana intencji, że czynimy to dla Niego, a nie dlatego, że chcemy mieć z tego przyjemność, a pragniemy Go obdarzać?

Odpowiedź: Chcemy odkryć, że Stwórca oświetla wszystko wokół nas i oprócz tego nie potrzebujemy niczego więcej. Jeśli Stwórca działa swoim światłem na całe stworzenie i jest z tego zadowolony, to nie potrzebujemy niczego więcej. Tak właśnie powinniśmy starać się myśleć i działać.

Pytanie: Jak cały czas zachować w sercu potrzebę abyśmy nie tylko czuli się dobrze, ale żeby Stwórca był zadowolony z nas?

Odpowiedź: Zależy to od wielkości odkrycia się Stwórcy, nam. Wtedy będziemy zadowoleni z Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Księga Zohar wyjaśnia słowa naszych mędrców: „Trzy rzeczy poszerzają wiedzę człowieka: piękna żona, piękne mieszkanie i piękne naczynie 'kelim’”. I [Zohar] stwierdza: „piękna żona” – to święta Szchina, „piękne mieszkanie” to jego serce, a „kelim” to jego organy. (Baal HaSulam. „Szamati”. Artykuł 9. Co to są „trzy rzeczy, które poszerzają wiedzę człowieka” w pracy)

Pytanie: Jak w naszym wspólnym domu, czyli w sercu człowieka, może odkryć się Szchina?

Odpowiedź: Jeśli chcemy poczuć nastawienie Stwórcy do nas, to nie może być żadnych ograniczeń. Poczujemy, jak bardzo dążymy do Stwórcy i pragniemy tylko jednego – aby Stwórca napełnił wszystkie nasze pragnienia.

Po to, aby zorganizować we właściwy sposób „wspólny dom” dziesiątki, musimy jedynie zjednoczyć się ze sobą i w naszym właściwym połączeniu wspierać się wzajemnie. Wtedy osiągniemy to, że wszystkie nasze pragnienia utworzą jedno wspólne pragnienie – poznanie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

To, że do człowieka napływają myśli o pustce, jest celowe, aby człowiek poczuł potrzebę przyjęcia na siebie wiary ponad wiedzę. A do tego potrzebna jest pomoc Stwórcy. Oznacza to, że człowiek ma obowiązek prosić Stwórcę, aby dał taką siłę, aby mógł wierzyć ponad wiedzę. [Baal HaSulam. Szamati. Artykuł 13. „Odnośnie granatu”

Z każdym powodem człowiek powinien zwracać się do Stwórcy. Musimy osiągnąć wiarę ponad wiedzę – prosić, aby Stwórca wyjaśnił, co to jest. Żeby pokazał! Żeby dał! Wówczas wszystko będzie dobrze. Nie trzeba decydować samemu. Cały czas prosić. Być prawdziwym „nudziarzem”.

Wziąć obce myśli i wznieść je w wierze ponad wiedzę oznacza, że musimy podnieść wszystkie przeszkody, które w nas powstają i traktować je jak egoistyczne przeszkody. Jak bardzo są przeciwko nam, tak musimy wznieść się ponad nimi.

Pytanie: Od czego zależy osiągnięcie wiary ponad wiedzę?

Odpowiedź: Tylko od naszej wytrwałości, właściwego kierunku. Musimy stworzyć takie kli/naczynie, stan połączenia między nami, aby to odkryło Stwórcę.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego istnieje zwyczaj przebierania się na Purim?

Odpowiedź: Purim – to zdemaskowanie naszych przeszłych stanów, ponieważ każdy z nas jest w rzeczywistości złoczyńcą! Przebieramy się w najróżniejsze postacie: zarówno w złoczyńców, jak i w sprawiedliwych – z jednej strony, w Hamana i Achaszwerosza, z drugiej, w Mordechaja i Esterę.

Purim – to karnawał. Zakrywamy twarze za maskami, dlatego że jest to odkrycie dobra i zła, gdy całkowicie tracimy swoją tożsamość, swoją twarz, i nie możemy odróżnić złoczyńcy od sprawiedliwego, ponieważ całkowicie się naprawiają i wspierają wzajemnie w naszym dążeniu do Stwórcy.

To właśnie we właściwym połączeniu między złoczyńcą a sprawiedliwym osiągamy zespolenie, połączenie, zbliżenie, równość, tożsamość ze Stwórcą. Przebrać można się dowolnie i to wielokrotnie. A można też ubrać się na dwa sposoby: z jednej strony maska sprawiedliwego, a z tyłu grzesznika, lub odwrotnie.

Święto Purim symbolizuje ostateczną naprawę ludzkości od zła do dobra, kiedy przejawia się absolutnie, pełne zło, które zmienia się w dobro.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Święta i specjalne daty

Pytanie: Powiedział Pan, że Stwórca przebudza zgodnie z możliwościami i gotowością człowieka. Czy w siłach człowieka jest zwiększenie tych możliwości i gotowości? A jeśli tak, to jak się to robi, za pomocą czego?

Odpowiedź: To czyni Stwórca.

Pytanie: Kiedy mówimy o systemie „achiszena”, to oznacza pojedynczego człowieka, dziesiątkę, naszą grupę, czy cały świat? Jak odnosimy się do tego systemu, który chcemy w sobie odkryć i podziękować Stwórcy? Gdzie on się odkrywa?

Odpowiedź: System ten odkrywa się w każdym człowieku w jego pragnieniu otrzymywania i pomiędzy siłami duszy, siłami serca. I tam musimy zobaczyć, na ile człowiek jest we własnych siłach.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy liszma”, 15.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaka jest rola kobiet w krytycznych momentach rozwoju historii ludzkości?

Odpowiedź: We wszystkich kryzysach w rozwoju ludzkości, od czasów starożytnych po czasy współczesne, to właśnie kobiety decydowały o przełomowych momentach. Pierwszą wielką kobietą była Chawa (Ewa), która doprowadziła do tego, że cały nasz świat odkrył egoizm jako ogromną egoistyczną siłę swojego rozwoju. Chwała naszej wspólnej pramatce!

Następna wielka kobieta to Sara. To dzięki niej Abraham kontynuował duchową pracę, ponieważ Stwórca powiedział mu: „Słuchaj tego, co ci mówi Sara, i wypełniaj to”. W rzeczywistości wszyscy wielcy mężowie, których tak bardzo podziwiamy, byli wielcy dlatego, że słuchali swoich kobiet. To jest faktem!

We właściwym czasie z gałęzi Abrahama wywodzi się jego pierworodny syn Izmael, islamski prorok i przywódca Arabów. Został wielki dzięki swojej matce, która była nałożnicą Abrahama i uzyskała od niego błogosławieństwo dla syna. Następne są pramatki Riwka, Lea, Rachel, które kierowały swoimi mężami, Izaakiem i Jakubem. Dzięki staraniom swojej matki Jakub otrzymał pierworodztwo.

A czy udałoby się wejść do Egiptu, gdyby żona Potifara, zastępcy faraona, nie uwiodła Józefa i nie wtrąciła go do więzienia, z którego wyszedł jako bohater?

Dzięki swojej siostrze Miriam, Mojżesz trafił do domu faraona, w którym wychowywała go córka faraona Batja. Następnie, podczas pobytu u Jitro, Mojżesz poślubił jego córkę Seforę, która prowadziła go, urodziła mu dzieci i odesłała z powrotem do Egiptu, mówiąc: „Musisz powrócić do swojego ludu”.

A po wyjściu z Egiptu kobiety cały czas wspierały mężczyzn, inspirowały ich swoimi pieśniami, zmuszały ich do połączenia się nawzajem dobrymi więzami. Otoczyły mężczyzn u podnóża góry Synaj i naciskały na nich, aby odkryli Stwórcę. Bo gdy pośrodku jest Stwórca, a z tyłu – kobieta, to niemożliwe jest żeby nie otrzymać Tory.

Po wejściu ludu do Ziemi Izraela wśród kobiet pojawiły się wielkie prorokinie, które stały się przywódczyniami pokolenia. Ale to są już prorokinie zupełnie innego rodzaju niż Sara, Riwka, Lea, Rachel ponieważ były wyżej od mężczyzn. Przychodzili do nich uczeni mędrcy z białymi brodami i prosili je o rady, i to bardzo poważne, wewnętrzne, duchowe.

Widzimy to również w późniejszym wygnaniu babilońskim, do którego nieświadomie, potajemnie doprowadziła królowa Estera. Imię „Estera” pochodzi od słowa „astara” (ukrycie), dlatego wielka księga wyjścia wygnania babilońskiego nosi nazwę „Zwój Estery” („Megilat Ester” – „Odkrycie ukrycia”).

Cały królewski dom Izraela został założony dzięki Rut, maowitce, która przybyła z innego narodu i przyłączyła się do ludu Izraela, mówiąc: „Ten dom będzie moim domem”. Została prababką największego żydowskiego króla – Dawida. Tak więc dom królewski, był królewski, nie dzięki dziedziczeniu, jak u innych narodów, a poprzez duchowy stopień. Dlatego Rut mogła zostać pramatką najwyższej duchowej dynastii.

Jeśli chodzi o króla Dawida, to osiągnął wielkie wyżyny i stał się największym duchowym przywódcą w naszym świecie dzięki temu, że był związany ze szczególną kobietą – Bat Szewą. Z jej pomocą wzniósł się na wyższy poziom. A swoje wielkie tezy, swój podziw dla Stwórcy, wyraził w Psalmach, które śpiewa cały świat.

Kategorie: Duchowość kobiety, KABAŁA, Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Cała historia Purim – jest Ostateczną Naprawą. Dlaczego Żydzi znowu wątpią? Przecież już wcześniej wielokrotnie powtarzała się sytuacja, kiedy wątpili i próbowali otrzymywać dla siebie, dostawali rozbicie, plagi i tym podobne. Co jest takiego wspaniałego w historii Purim, że potem przestają wątpić i próbują otrzymywać dla siebie?

Odpowiedź: To musimy odkryć. Ale rozumiemy, że aby otrzymać światło Chochma, niezbędne jest światło Chasadim, jako obleczenie na niego.

Wszystko, co przeszło przez naród Izraela, było potrzebne tylko po to, aby razem z narodami świata stworzyć wspólne kli, które mogłoby otrzymać pełne światło Chochma. To wszystko. Ostatecznie tak właśnie będzie.

Pytanie: Czym Żydzi w chwili zwątpienia różnią się od narodów świata? Przecież podobnie jak narody świata, zgadzają się z Hamanem. Oznacza to, że różnią się tylko swoją wcześniejszą historią?

Odpowiedź: Nie, nie historią, ale swoim obowiązkiem. Są zobowiązani wybrać inną drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 12.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Naszym celem jest połączenie się do takiego stopnia, „dopóki nie będziemy mogli odróżnić” (dokładnie tak, jak mówi się w Purim: „ad de-lo jada”).

To znaczy, że nie chcę i nie proszę o nic, poza połączeniem między nami, które przekształca się w puste kli, gotowe na odkrycie Stwórcy, odkrycie całej duchowej drabiny.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 25.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty