Pytanie: Patrzę na przyjaciela, którego nie akceptuję, a widzę przed sobą siebie, to jest mój obraz. Jeśli nie mogę prosić o siebie, to o kogo mogę prosić, skoro mam przed sobą swój obraz?

Odpowiedź: To jest to, co jest przeciwko tobie. Co to znaczy, że widzę naprzeciwko siebie kogoś innego? Widzę swoje negatywne cechy. Gdybym miał naprawione właściwości, nie postrzegałbym żadnego człowieka jako złego. Proś więc o naprawę, abyś mógł widzieć wszystkich absolutnie naprawionych.

O co jeszcze powinieneś prosić? O to, aby Stwórca naprawiał innych? Jest to możliwe tylko w dziesiątce, kiedy pomagamy sobie nawzajem. Mamy tu dylemat: modlić się za świat, aby świat był lepszy, czy naprawić siebie, aby nie postrzegać świata jako złego. Jest to osobista i wspólna praca.

Kiedy prosisz o swoją naprawę, by właściwie odnosić się do przyjaciół w dziesiątce, nie prosisz za swój egoizm. Prosisz o to, żeby naprawić się, podnieść, i w taki sposób właściwie współdziałać z przyjaciółmi, włączyć się w nich, pomagać im. Nie liczy się to jako prośba o siebie, ponieważ prosisz za dziesiątkę. Dlatego istnieje warunek: zwracać się do Stwórcy tylko poprzez dziesiątkę.

Trzeba cały czas prosić, jak jest powiedziane: „Daj Bóg, żeby człowiek prosił nieustannie”, czyli cały czas modlić się.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Siódmy dzień święta Sukkot, który kończy świąteczne dni, nazywa się Hoszana Raba (wielkie zbawienie). Każdego dnia prosiliśmy Stwórcę o zbawienie, a teraz w ostatni dzień święta musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk: „Zbaw nas!” Przecież prosiliśmy, dużo prosiliśmy, a zbawienia wciąż nie ma.

Ten siódmy dzień poświęcony jest królowi Dawidowi, który czuje, że na razie nie ma wielkiego, ostatecznego zbawienia dla całego narodu Izraela. Jako król Izraela, sfira Malchut, odczuwa to bardziej niż ktokolwiek inny i dlatego krzyczy do Stwórcy, a my musimy włączyć się w ten krzyk.

W noc Hoszana Raba jest przyjęte, żeby każdy sprawdzał siebie, czy ma cień, czyli doskonałą wiarę – szatę, w którą może obłóczyć się światło. Noc, ciemność przychodzi dokładnie w to miejsce, gdzie powinno odkryć się światło. Jeśli modlimy się i prosimy tak, jak powinniśmy, wtedy w tę ciemność wlewa się światło i wydaje się znacznie silniejsze niż zwykle.

Wiara jest warunkiem, w którym światło może świecić i nie ma nic, co mogło by je przyćmić. Nazywamy tę noc Hoszana Raba, ponieważ światło przychodzi do tych kelim, którzy go potrzebują, żądają i proszą, aby światło się przejawiło. Jest to konsekwencją wszystkich dni, przez które przeszliśmy w święto Sukkot, w wyniku których pojawia się światło. W miarę tego światła następuje wielkie zbawienie, Hoszana Raba.

Człowiek sprawdza swój cień, czyli ile wysiłku włożył, pomimo ukrycia i zasłużył na zbawienie, światło. Przez całe święta Sukkot prosił, by być w cieniu, czyli prosił o wiarę. A teraz poprzez swój cień sprawdza, czy podążał prawidłową drogą i jak przygotował się na wielkie światło, które powinno zostać odkryte w Hoszana Raba.

W wyniku tej prośby otrzymujemy wielkie światło Hoszana Raba, prowadzące nas do naprawy. To światło daje nam ogromny cień, wewnątrz którego możemy odkryć ogromne światło wielkiego zbawienia, Hoszana Raba.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Ukrywamy się przed światłem Stwórcy. Ale Stwórca już się ukrywa przed nami. Nie jest odczuwany w naszych kelim jako Dobry, Czyniący dobro. W takim razie przed czym się ukrywamy?

Odpowiedź: Chodzi o to, że nie mamy jeszcze prawdziwych kelim: pragnień, w których moglibyśmy poczuć Stwórcę i być z Nim w stałym połączeniu. Dlatego w każdym z naszych stanów musimy próbować znaleźć połączenie między nami a Stwórcą.

Pytanie: Co można uznać za stały stan wśród wszystkich zmieniających się doznań?

Odpowiedź: Należy to mierzyć w odniesieniu do człowieka.

Pytanie: Czy nasze wysiłki, aby odczuć wolę Stwórcy, być z Nim w kontakcie, usprawiedliwiać wszystko, co się dzieje, będą uważane za stały stan?

Odpowiedź: Tak, jeśli dążycie do tego poprzez połączenie z przyjaciółmi.

Z lekcji według listu Rabasza, 18.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Duchowy parcuf zaczyna się budować z Keter. Keter, Chochma, Bina to właściwości, które przychodzą do nas z góry. A my musimy je odtworzyć wewnątrz nas, w związku między nami, to znaczy nie wewnątrz każdego, ale w dziesiątce.

Dlatego budowa parcufa rozpoczyna się z Sefirot Chesed, właściwości Abrahama. Oznacza to, że cała dziesiątka pracuje nad właściwością Abrahama po to, aby połączyć się miedzy sobą poprzez taką jakość. Ona musi panować w nas i zacząć nami zarządzać, abyśmy zrozumieli i poczuli, że siła Abrahama, Chesed (miłosierdzie), obłóczyła się w nas. Abraham, o którym opowiada Tora, jest to siła natury.

Z tego zaczyna się duchowy parcuf, czyli odczuwanie naszej duszy. Podczas tygodnia święta Sukkot postaramy się realizować w sobie właściwości wszystkich Sefirot: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut, i wtedy one zamanifestują się w nas i zaczną żyć. Oznacza to, że poczujemy tę duchową strukturę, łączącą nas szczególną atmosferę i z niej będziemy odkrywać wszystkie nowe elementy i siły duchowego świata.

„Uszpizin” jest zaproszeniem gościa, nowej siły w grupie, gdy podejmujemy wysiłki dla zjednoczenia i chcemy, aby ta siła odkryła się między nami jako początek naszej duszy. Wiadomo, że taka siła, światło Chochma nie może świecić w nas ciągle, ale sączy się kropla po kropli, z przerwami: kap-kap, kap-kap. Kiedy otrzymujemy takie krople światła, oznacza to, że przyszło do nas powodzenie.

Aby otrzymać to światło, musimy przygotować „szerokie miejsce” między nami, czyli połączenie w świetle Chasadim, kiedy każdy będzie gotowy otworzyć się w stosunku do drugiego. Światło Chochma może świecić tylko w obłóczeniu światła Chasadim. A światło Chasadim (miłosierdzia) nazywane jest szerokim, jak mówi się: „szerokie serce” i „szeroka ręka”.

Światło Chochma jest nazwane „uszpizin”, gość, który przychodzi i obleka się w światło Chasadim. A jeśli nie ma światła Chasadim, to światło Chochma nie może przyjść i obłóczyć się w nas.

Rzecz idzie o dziesięciu przyjaciół, którzy chcą doświadczyć duchowości. Dlatego muszą zjednoczyć się ze sobą we wzajemnym obdarzaniu, aby odnosić się do siebie nawzajem „z szerokim sercem i szeroką ręką”, co nazywa się właściwością Abrahama. Jeśli organizują między sobą takie połączenie, to w nie obłóczy się siła „Abrahama” – pierwsze odczucie objawienia się wyższej siły, wyższego świata, Stwórcy.

Nie dopuszczamy żadnej krytyki wobec przyjaciół, żadnej kontroli, i w taki sposób budujemy fundament kli, zwany „Abraham”, Chesed, wewnątrz którego odczuwamy pierwsze duchowe odkrycie. Wewnątrz światła Chasadim, które stworzyliśmy, zaczyna odkrywać się światło Chochma.

Najważniejsze jest, aby nie dokonywać żadnych kalkulacji oprócz naszego dobrego zjednoczenia, starając się z całego serca odnosić się do przyjaciół jak równych sobie i myśleć tylko o tym, jak ich obdarzać. Oznacza to, że staram się organizować dla nich miejsce do odkrycia Stwórcy, aby On objawił się w każdym z nich. Będzie to oznaczać, że czynię dla nich miłosierny uczynek.

We właściwości Chesed, miłosierdzia, nie może być niczego negatywnego – jest ono ponad wszelkimi wyjaśnieniami i krytyką, jak zwykła miłość do bliźniego, tylko życzliwe nastawienie.

Musimy nieustannie podejmować wysiłki, aby zachować taką postawę, Chesed, ponieważ jest to podstawa duchowego kli, warunek przebywania w duchowej przestrzeni. Dlatego Abraham nazywany jest ojcem narodu. Ponieważ cały duchowy naród, czyli każdy, kto chce przybliżyć się do Stwórcy, ma obowiązek nabyć tę właściwość.

Z lekcji na święto Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Prawidłowe kli dziesiątki formuje się wtedy, gdy dziesięciu przyjaciół pragnie zjednoczyć wszystkie swoje pragnienia, cele i intencje dla dobra Stwórcy. Musimy dążyć do zbliżenia się do Stwórcy, aby odkrył się nam tak bardzo, jak to możliwe i abyśmy mogli korzystać z Jego właściwości, Jego siły. W takim przypadku pojawi się w nas właściwość obdarzania i staniemy się do Niego podobni.

Pytanie: W jaki sposób dziesiątka powinna odpłacić Stwórcy za prawdziwą nagrodę – połączenia z Nim?

Odpowiedź: Poprzez to, że dziesiątka pragnie być podobna do Stwórcy.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Do czego lepiej dążyć z punktu egoistycznego strachu: do prawdziwej trwogi czy do stanu zaufania do Stwórcy?

Odpowiedź: Potrzebne jest jedno i drugie. Powinieneś odkrywać wszystkie kelim, które są w tobie, sprawdzać, co się w nich odczuwa i z tym powracać do Stwórcy.

Pytanie: Stwórca nie ma pragnienia otrzymywania, dlatego nie ma strachu. Czy możemy osiągnąć ten sam stan, aby upodobnić się do Niego?

Odpowiedź: Chcesz być podobny do Stwórcy, dlatego pracujesz, nad tym. W rezultacie wszystkie twoje egoistyczne lęki znikają, ponieważ zostają zastąpione połączeniem ze Stwórcą, zjednoczeniem z Nim. Właśnie tak powinniśmy odczuwać nasz postęp.

Pytanie: W dziesiątce, próbujemy odczuwać stan trwogi. W jaki sposób możemy potem wspólnie przekazać to Stwórcy?

Odpowiedź: Musicie przedyskutować między sobą i wypracować określony rezultat – czego dokładnie żądacie od Stwórcy. A następnie zjednoczyć się ze sobą i wyrazić Stwórcy swoje życzenia. To jest możliwe.

Pytanie: Boję się swoich pragnień, których nawet nie znam, a tym bardziej nie kontroluję. Czy powinniśmy się tego bać?

Odpowiedź: Bój się o to, co jest teraz w twoim sercu, o twoje obecne właściwości.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 14.08.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jakub – to najważniejsza duchowa właściwość i dlatego nazywa się praojcem. Abraham symbolizuje obdarzanie od Stwórcy, Izaak to odkrycie otrzymywania pragnienia przyjemności w stworzeniu. Jakub – to połączenie dwóch właściwości: obdarzania i otrzymywania, prawej linii i lewej linii dzięki wewnętrznej pracy człowieka. Człowiek łączy te dwie linie przychodzące z góry, aby upodobnić się do Stwórcy.

Człowiek, Adam, oznacza „podobny” (dome) do Stwórcy. Dlatego Jakub jest najważniejszy w tej trójce, ponieważ są to właściwości, które odkrywają się już w człowieku w miarę jego podobieństwa do Stwórcy. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet – wspaniałość, piękno, zaszczyt, czyli właściwości Stwórcy, odkrywające się w stworzeniu.

Właśnie dzięki tej pracy człowiek staje się duchowy. Te dwie właściwości otrzymujemy z góry: dobry początek i zły początek. Dobry początek pochodzi od Stwórcy przez Abrahama. Zły początek, który odkrywa się w stworzeniu, również pochodzi od Stwórcy, który ją stworzył. Ale właściwe połączenie tych dwóch sił realizuje się dzięki pracy człowieka i jesteśmy zobowiązani ją wypełnić.

* * *

Lewa i prawa linia nie anulują się nawzajem, a wręcz przeciwnie, podkreślają. Jeśli jest prawa linia – obdarzanie, to wolno przebudzić lewą linię – otrzymywanie. A właśnie dzięki temu, że lewa linia jest przeciwstawna prawej, zwiększa ją, uwydatnia. Dlatego Jakub łączy w sobie obie linie i zwiększa je. Cud prawidłowej pracy duchowej polega na tym, że przeciwstawne właściwości są jeszcze bardziej uwydatniane i wzmacniane i każda z nich podkreśla drugą.

Właśnie dzięki temu, że przeciwko sile obdarzania jest siła otrzymywania, a przeciwko sile otrzymywania – obdarzanie, każda z nich staje się bardziej wyrazista i ważniejsza. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet (wspaniałość), ponieważ łączy ze sobą dwa przeciwieństwa. Gdy łączą się one we właściwej formie i zwiększają wzajemnie w środkowej linii, to staje się w człowieku nie jako zwykła suma prawej i lewej linii, ale demonstracją każdej z nich jako swojego przeciwieństwa i jego wywyższenie.

W naszym świecie jest tylko ciemność i tylko światło. Ale jeśli zmieszamy ciemność ze światłem, to otrzymujemy wiele różnych form, których nie można zobaczyć ani przy jasnym świetle, ani w ciemności. Całe nasze życie opiera się właśnie na zmieszaniu lewej linii i prawej. Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, to potrzebujemy dwóch sił: obdarzania i otrzymywania. Tworząc wszystkie możliwe kombinacje jednego z drugim we wszystkich formach, ujawnimy właściwość Stwórcy w stosunku do właściwości stworzenia.

* * *

Abraham – to pragnienie obdarzania, Izaak – pragnienie otrzymywania, a Jakub to połączenie jednego z drugim, otrzymującego i obdarzającego pragnienia razem. W wyniku połączenia te dwie właściwości zaczynają wzajemnie wzrastać. W wyniku tego, prawa i lewa linia odkrywają się w Jakubie 620 razy bardziej niż istniały przed ich połączeniem w nim.

Okazuje się, że prawidłowa kombinacja siły otrzymywania i siły obdarzania pozwala nam wyobrazić sobie siłę obdarzania 620 razy większą na tle otrzymywania. To właśnie dzięki środkowej linii zwiększamy stworzone przez Stwórcę stworzenie z maleńkiego kli, jednego czarnego punktu w nieskończonym białym świetle do skali całego światła Nieskończoności.

Jak jest powiedziane – „Ciemność będzie świecić jak światło”. Wówczas ujawnimy Stwórcę w swoim kli i odkryjemy w nim całe światło Nieskończoności. A cały początek rozwoju kli zaczyna się od czarnego punktu, z niewielkiej zmiany w świetle.

Z lekcji na święta Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: W ostatnim czasie mam takie odczucie, że nie ma nic ważniejszego niż osiągnięcie połączenia ze Stwórcą, a nie mamy na to zbyt wiele czasu. Ale jednocześnie odczuwamy pewien spokój, że to zrobimy, musimy tylko podążać we właściwym kierunku. Jak zachować tę zgodność, spokój i jednocześnie dążyć do Stwórcy?

Odpowiedź: Musicie być bardziej połączeni ze sobą, w grupach, i zwracać uwagę na to, gdzie skierowane jest wasze pragnienie. Pragnienie musi być skierowane bezpośrednio do Stwórcy, który może odkryć się jedynie w prawidłowym połączeniu między wami. Ponieważ tylko Stwórca może pomóc wam odczuć Go i zjednoczenie z Nim. Wtedy wszystko będzie dobrze.

Z lekcji w Dzień pamięci Baala HaSulama, 13.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W pierwszy dzień święta Sukkot otrzymujemy nowy dodatek do naszych kelim – obłóczenie w nas Sefirot Chesed, które nazywa się „Uszpizin Abraham”. Stopniowo ożywiamy ciało wspólnej duszy Adama Riszon, która była rozbita. W pierwszej kolejności zbieramy taki duchowy parcuf, który jest gotowy na przyjęcie światła Chesed.

Chesed – to najwyższa właściwość, którą otrzymujemy od głowy duchowego parcufa (Sefirot Keter, Chochma, Bina), dlatego przyobleka się w nas jako pierwsza. Czujemy, że nadszedł nowy stan i przyniósł nowego ducha, nowe zrozumienie. Jest dana jako prezent, musimy tylko czekać, pragnąć, prosić. Jeśli chcę obdarzać przyjaciela, to staję się godny otrzymania daru.

Powiedziano, że każdy, kto zechce przybliżyć się do Stwórcy, zobowiązany jest najpierw przyjąć właściwość prawej linii, czyli właściwość wiary. Grupa, która dąży do zjednoczenia, w pierwszej kolejności musi osiągnąć właściwość Abrahama – właściwość wiary. Gdy we wszystkich pragnieniach króluje właściwość miłosierdzia, oznacza to, że Abraham przyoblekł się w nie.

W Księdze Zohar jest powiedziane: „Nie ma na świecie nikogo, kto mógłby zrównać się z wielkością Abrahama, który okazał miłosierdzie wszystkim stworzeniom”. Obdarzanie, dokonane przez Abrahama było tak ogromne, że dlatego nazywa się go ojcem narodu – pierwszym z praojców.

Z lekcji na temat „Uszpizin Abraham – Sefirot Chesed”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

A teraz człowiek może przyciągnąć [radość] z czasu pracy, który już przeszedł – ponieważ wtedy nieustannie dziękował i wychwalał Stwórcę za to, że Stwórca za każdym razem przybliżał go, i odczuwał radość. Radość, którą miał wtedy, może przyciągnąć teraz, w Sukkot. (Baal HaSulam. Szamati. 96. Co oznacza w pracy duchowej „odpady gumna i winnicy”)

Pytanie: Jaka jest różnica między radością w zwykłym domu a radością w tymczasowym szałasie?

Odpowiedź: To duża różnica, ponieważ w stałym mieszkaniu działa jedna siła, a w tymczasowym, powiedzmy, w szałasie, ta siła jest znacznie mniejsza. Dlatego człowiek powinien włożyć więcej wysiłku, aby w szałasie świeciło to, co świeci w jego stałym mieszkaniu.

Pytanie: Czy dążenie powrotu do radości, która była w stałym domu, nie jest zadowoleniem siebie? Jeśli tak, to jak się temu sprzeciwić?

Odpowiedź: Może się to zdarzyć. Jak temu przeciwdziałać? – Nie poddawać się wszelkiego rodzaju słabościom.

Z lekcji według listu Rabasza, 18.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty