Jakub – to najważniejsza duchowa właściwość i dlatego nazywa się praojcem. Abraham symbolizuje obdarzanie od Stwórcy, Izaak to odkrycie otrzymywania pragnienia przyjemności w stworzeniu. Jakub – to połączenie dwóch właściwości: obdarzania i otrzymywania, prawej linii i lewej linii dzięki wewnętrznej pracy człowieka. Człowiek łączy te dwie linie przychodzące z góry, aby upodobnić się do Stwórcy.

Człowiek, Adam, oznacza „podobny” (dome) do Stwórcy. Dlatego Jakub jest najważniejszy w tej trójce, ponieważ są to właściwości, które odkrywają się już w człowieku w miarę jego podobieństwa do Stwórcy. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet – wspaniałość, piękno, zaszczyt, czyli właściwości Stwórcy, odkrywające się w stworzeniu.

Właśnie dzięki tej pracy człowiek staje się duchowy. Te dwie właściwości otrzymujemy z góry: dobry początek i zły początek. Dobry początek pochodzi od Stwórcy przez Abrahama. Zły początek, który odkrywa się w stworzeniu, również pochodzi od Stwórcy, który ją stworzył. Ale właściwe połączenie tych dwóch sił realizuje się dzięki pracy człowieka i jesteśmy zobowiązani ją wypełnić.

* * *

Lewa i prawa linia nie anulują się nawzajem, a wręcz przeciwnie, podkreślają. Jeśli jest prawa linia – obdarzanie, to wolno przebudzić lewą linię – otrzymywanie. A właśnie dzięki temu, że lewa linia jest przeciwstawna prawej, zwiększa ją, uwydatnia. Dlatego Jakub łączy w sobie obie linie i zwiększa je. Cud prawidłowej pracy duchowej polega na tym, że przeciwstawne właściwości są jeszcze bardziej uwydatniane i wzmacniane i każda z nich podkreśla drugą.

Właśnie dzięki temu, że przeciwko sile obdarzania jest siła otrzymywania, a przeciwko sile otrzymywania – obdarzanie, każda z nich staje się bardziej wyrazista i ważniejsza. Dlatego właściwość Jakuba nazywa się Tiferet (wspaniałość), ponieważ łączy ze sobą dwa przeciwieństwa. Gdy łączą się one we właściwej formie i zwiększają wzajemnie w środkowej linii, to staje się w człowieku nie jako zwykła suma prawej i lewej linii, ale demonstracją każdej z nich jako swojego przeciwieństwa i jego wywyższenie.

W naszym świecie jest tylko ciemność i tylko światło. Ale jeśli zmieszamy ciemność ze światłem, to otrzymujemy wiele różnych form, których nie można zobaczyć ani przy jasnym świetle, ani w ciemności. Całe nasze życie opiera się właśnie na zmieszaniu lewej linii i prawej. Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, to potrzebujemy dwóch sił: obdarzania i otrzymywania. Tworząc wszystkie możliwe kombinacje jednego z drugim we wszystkich formach, ujawnimy właściwość Stwórcy w stosunku do właściwości stworzenia.

* * *

Abraham – to pragnienie obdarzania, Izaak – pragnienie otrzymywania, a Jakub to połączenie jednego z drugim, otrzymującego i obdarzającego pragnienia razem. W wyniku połączenia te dwie właściwości zaczynają wzajemnie wzrastać. W wyniku tego, prawa i lewa linia odkrywają się w Jakubie 620 razy bardziej niż istniały przed ich połączeniem w nim.

Okazuje się, że prawidłowa kombinacja siły otrzymywania i siły obdarzania pozwala nam wyobrazić sobie siłę obdarzania 620 razy większą na tle otrzymywania. To właśnie dzięki środkowej linii zwiększamy stworzone przez Stwórcę stworzenie z maleńkiego kli, jednego czarnego punktu w nieskończonym białym świetle do skali całego światła Nieskończoności.

Jak jest powiedziane – „Ciemność będzie świecić jak światło”. Wówczas ujawnimy Stwórcę w swoim kli i odkryjemy w nim całe światło Nieskończoności. A cały początek rozwoju kli zaczyna się od czarnego punktu, z niewielkiej zmiany w świetle.

Z lekcji na święta Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: W ostatnim czasie mam takie odczucie, że nie ma nic ważniejszego niż osiągnięcie połączenia ze Stwórcą, a nie mamy na to zbyt wiele czasu. Ale jednocześnie odczuwamy pewien spokój, że to zrobimy, musimy tylko podążać we właściwym kierunku. Jak zachować tę zgodność, spokój i jednocześnie dążyć do Stwórcy?

Odpowiedź: Musicie być bardziej połączeni ze sobą, w grupach, i zwracać uwagę na to, gdzie skierowane jest wasze pragnienie. Pragnienie musi być skierowane bezpośrednio do Stwórcy, który może odkryć się jedynie w prawidłowym połączeniu między wami. Ponieważ tylko Stwórca może pomóc wam odczuć Go i zjednoczenie z Nim. Wtedy wszystko będzie dobrze.

Z lekcji w Dzień pamięci Baala HaSulama, 13.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W pierwszy dzień święta Sukkot otrzymujemy nowy dodatek do naszych kelim – obłóczenie w nas Sefirot Chesed, które nazywa się „Uszpizin Abraham”. Stopniowo ożywiamy ciało wspólnej duszy Adama Riszon, która była rozbita. W pierwszej kolejności zbieramy taki duchowy parcuf, który jest gotowy na przyjęcie światła Chesed.

Chesed – to najwyższa właściwość, którą otrzymujemy od głowy duchowego parcufa (Sefirot Keter, Chochma, Bina), dlatego przyobleka się w nas jako pierwsza. Czujemy, że nadszedł nowy stan i przyniósł nowego ducha, nowe zrozumienie. Jest dana jako prezent, musimy tylko czekać, pragnąć, prosić. Jeśli chcę obdarzać przyjaciela, to staję się godny otrzymania daru.

Powiedziano, że każdy, kto zechce przybliżyć się do Stwórcy, zobowiązany jest najpierw przyjąć właściwość prawej linii, czyli właściwość wiary. Grupa, która dąży do zjednoczenia, w pierwszej kolejności musi osiągnąć właściwość Abrahama – właściwość wiary. Gdy we wszystkich pragnieniach króluje właściwość miłosierdzia, oznacza to, że Abraham przyoblekł się w nie.

W Księdze Zohar jest powiedziane: „Nie ma na świecie nikogo, kto mógłby zrównać się z wielkością Abrahama, który okazał miłosierdzie wszystkim stworzeniom”. Obdarzanie, dokonane przez Abrahama było tak ogromne, że dlatego nazywa się go ojcem narodu – pierwszym z praojców.

Z lekcji na temat „Uszpizin Abraham – Sefirot Chesed”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

A teraz człowiek może przyciągnąć [radość] z czasu pracy, który już przeszedł – ponieważ wtedy nieustannie dziękował i wychwalał Stwórcę za to, że Stwórca za każdym razem przybliżał go, i odczuwał radość. Radość, którą miał wtedy, może przyciągnąć teraz, w Sukkot. (Baal HaSulam. Szamati. 96. Co oznacza w pracy duchowej „odpady gumna i winnicy”)

Pytanie: Jaka jest różnica między radością w zwykłym domu a radością w tymczasowym szałasie?

Odpowiedź: To duża różnica, ponieważ w stałym mieszkaniu działa jedna siła, a w tymczasowym, powiedzmy, w szałasie, ta siła jest znacznie mniejsza. Dlatego człowiek powinien włożyć więcej wysiłku, aby w szałasie świeciło to, co świeci w jego stałym mieszkaniu.

Pytanie: Czy dążenie powrotu do radości, która była w stałym domu, nie jest zadowoleniem siebie? Jeśli tak, to jak się temu sprzeciwić?

Odpowiedź: Może się to zdarzyć. Jak temu przeciwdziałać? – Nie poddawać się wszelkiego rodzaju słabościom.

Z lekcji według listu Rabasza, 18.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty