I „liście” („kapot”) oznacza „przymus” („kfija”), to znaczy, że człowiek przyjmuje wyższą Malchut pod przymusem, innymi słowy, nawet jeśli jego rozum się nie zgadza. A on idzie ponad wiedzę, i to nazywa się: „Ziwugi pod przymusem”. (Baal HaSulam. Szamati 85. Co oznacza „owoc wspaniałego drzewa” w pracy)

Pytanie: Co oznacza realizować połączenie w dziesiątce pod przymusem i za pomocą czego?

Odpowiedź: Mówi się „pod przymusem”, ponieważ musimy koniecznie osiągnąć połączenie w dziesiątce poprzez wiarę ponad wiedzą, czy tego chcemy, czy nie. I wtedy odniesiemy sukces. W tym połączeniu znajdziemy wszystko.

Jeśli już doszedłem do zjednoczenia w dziesiątce, to stąd kierunek prowadzi prosto do Stwórcy. Zaczynam rozumieć, co to znaczy „w dziesiątce”, co oznacza zjednoczenie, w jaki sposób mogę je osiągnąć, co ono daje i w czym się we mnie przejawia. Niczego więcej nie potrzebuję, w ten sposób naprawiam siebie.

Z lekcji na temat „Sukkot”, 21.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy pokochać Stwórcę? Co powinienem kochać?

Odpowiedź: Powinieneś kochać wszystkich z wyjątkiem siebie, ponieważ jesteś tym, co jest przeciwne Stwórcy. Dlatego w takim stopniu, w jakim nie będziesz kochać siebie, zaczniesz podnosić się ponad siebie i zbliżać się do dziesiątki i do Stwórcy.

Pytanie: Jeśli należy kochać wszystkich innych, tylko nie siebie, jak to się ma do zasady „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że tak jak egoistycznie kochasz siebie, tak powinieneś altruistycznie kochać bliźniego.

Pytanie: Mówi Pan, że musimy wznieść się ponad nasze różnice. A co jeśli w grupie jest ktoś, kto jest dla mnie nieprzyjemny?

Odpowiedź: Wznieś się więc ponad tą niechęć do bliźniego, napraw swoje nastawienie do niego. Jak? – Poproś Stwórcę, aby On pomógł to zrobić.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Wszystkie święta narodu Izraela wywodzą się z Kabały i symbolizują różne etapy naszego rozwoju duchowego. Wznosząc się po drabinie duchowych światów, od całkowitego oddzielenia od Stwórcy do całkowitego zbliżenia i zjednoczenia z Nim, człowiek przechodzi przez wiele określonych stopni. Ale wśród nich są szczególne stopnie, które nazywane są świętami lub dobrymi dniami (po hebrajsku „jom tow”).

Święto Pesach, które w naszym świecie obchodzone jest jako wyzwolenie z niewoli egipskiej, odzwierciedla pierwszy duchowy stopień – wyjście z egoizmu, uwolnienie od niego, wzniesienie się ponad niego.

Następnie następuje stopień darowania Tory, który odzwierciedla święto Szawuot. Rozbicie tablic, czyli tymczasowy powrót do Egiptu (upadek w egoizm) symbolizuje Tisza be-Aw. Obecnie data ta uważana jest za dzień smutku, ale w przyszłości będzie to szczególny, radosny dzień.

Po święcie Tisza be-Aw następuje Rosz ha-Szana (Nowy Rok) – bardzo poważny zwrot w kierunku nowej duchowej naprawy. Dziesięć dni po Nowym Roku przypada Dzień Odkupienia (Jom Kipur), podczas którego sprawdzane są wszystkie stany człowieka, a następnie odkrywane i naprawiane są wszystkie jego grzechy.

Po Jom Kipur człowiek zaczyna otrzymywać szczególne naprawiające światło, tak zwane światło Sukkot – Or Makif (otaczające światło), które przywraca go do Źródła. W ciągu siedmiu dni Sukkot człowiek osiąga stan zwany świętem Simchat Tora – radość Tory, ponieważ to światło, które na niego zstąpiło i dało mu ogólną naprawę, doprowadza do zjednoczenia ze Stwórcą.

Kolejne święto Chanuka, jest świętem światła, które wznosi nas ponad egoizm i uwalnia nas od niego. Wznosząc się ponad egoizm, człowiek odczuwa wyjście na wolność. Ale to nie jest jeszcze pełna naprawa. Całkowita naprawa następuje wtedy, gdy ostatecznie przekształcimy egoizm w stan obdarzania i miłości. Dzieje się to w Purim.

W taki sposób człowiek przechodzi cały cykl świąt, które uosabiają historię narodu Izraela. Mam wielką nadzieję, że w niedalekiej przyszłości osiągniemy Purim – całkowita naprawę i na tym zakończy się nasza ziemska saga – historia pobytu człowieka na tym świecie.

Z programu telewizyjnego „Krótkie historie”

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Czy dobrze zrozumiałem z Pana wyjaśnienia wynika, że oprócz Sukki, którą budujemy na podwórku, musimy jeszcze zbudować ją w swoim sercu?

Odpowiedź: Zgadza się. Najważniejsze jest zbudowanie Sukki w swoim sercu. Przecież zewnętrzne zbudowanie Sukki, szałasu to tylko tradycja. Zbudowanie Sukki w swoim sercu oznacza uporządkowanie swoich pragnień, intencji, myśli, aspiracji, obaw i zmartwień, wdzięczności, modlitw, wszystkiego, co mam w środku, oddzielając to od zwierzęcych, cielesnych pragnień i trosk o swoje materialne istnienie.

Muszę całkowicie oddzielić swoją materialną część od duchowej. Materialna część, troska o jedzenie, spanie, płodzenie potomstwa – wszystkie troski zwykłego człowieka. A duchowa część jest tym, po co żyję, celem mojego istnienia, sensem życia. Aby zrozumieć sens życia, muszę sprawdzić, jakie pragnienia we mnie odnoszą się do tego celu.

Część pragnień poświęcona zrozumieniu sensu życia nazywa się duszą. Cały człowiek – jest pragnieniem. Ale są pragnienia materialne, cielesne, odnoszące się do tego świata, jakie ma każde zwierzę. Są też pragnienia wyższe niż ziemska egzystencja: jaki jest sens życia, kto mną zarządza, co się ze mną stanie, gdy to życie się skończy? Czy moim przeznaczeniem jest przeżyć je po prostu jak zwierzę, czy może jest coś wyższego od tego?

Nauka Kabały wyjaśnia, że człowiek musi wznieść się na inny poziom, ponad egzystencję materialną. Podczas tego życia człowiek zobowiązany jest do wzniesienia się na wyższy poziom i rozpoczęcia życia na wysokości Stwórcy. Nowy stopień osiąga się poprzez nabycie właściwości obdarzania i miłości, co pozwala poczuć rzeczywistość ponad tym światem, zobaczyć świat sił, nieskończony wszechświat, w którym nie ma czasu, ruchu, przestrzeni, życia i śmierci.

Osiągamy nieograniczony rozwój, który nazywa się przyszłym światem. Wszystko to dzieje się jeszcze w tym świecie: tu i teraz. Jak jest powiedziane: „Swój świat zobaczysz za życia”. Żyjemy w epoce, w której każdy człowiek z pragnieniem, ma możliwość osiągnięcia tego.

Rozwijanie w sobie właściwości miłości i obdarzania, czyli rozwijanie swojej duszy, oznacza zbudowanie wewnątrz siebie Sukki. Aby to zrobić, muszę uporządkować pragnienia we mnie, które są ze sobą powiązane i znajdują się na różnych poziomach otrzymywania i obdarzania.

Wszystkie te pragnienia odnoszą się tylko do relacji z innymi ludźmi i są skierowane na zewnątrz mnie. Żadne z nich nie jest skierowane na mnie samego. Porównując te pragnienia: które są bliższe miłosierdziu, które są bliższe przezwyciężeniu, mniej lub bardziej ograniczone, buduję taką otoczkę wokół swojej duszy, która jest analogiczna do Sukki, szałasu.

Pytanie: Czy sprawdzam cały system moich relacji z innymi ludźmi i buduję z nich ściany i dach Sukki w swoim sercu?

Odpowiedź: W pewnym sensie można tak powiedzieć, ale wszystko to nie jest takie proste. Potrzeba dużo czasu, aby odkryć swoje pragnienia i dostrzec, co przedstawiają. Potem, czytając księgi kabalistyczne, zobaczę, że jestem zbudowany wewnątrz i uformowany dokładnie według ich opowieści. A wtedy w moim sercu stopniowo zostanie zbudowana Sukka – jako jej zewnętrzna szata.

Z 440-tej rozmowy o nowym życiu, 02.10.2014

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Sens życia, Święta i specjalne daty

Pytanie: W powszednie dni nasza dziesiątka jest zawsze bardzo zjednoczona i aktywna. Jednak w szczególne dni, w święta i na kongresach stale doświadczamy braku jedności. Co robimy nie tak?

Odpowiedź: Należy zbliżać dni powszednie do szczególnych dni, odpowiednio wcześniej doceniać święta i przygotować się do szczególnej modlitwy do Stwórcy w tych dniach.

Pytanie: Co to znaczy naprawdę służyć Stwórcy?

Odpowiedź: Służenie Stwórcy oznacza wypełnianie Jego pragnień. Stwórca działa w dowolny sposób: w nas, przez nas i poza nami.

Pytanie: Jak możemy poczuć lub zrozumieć, że to właśnie Stwórca działa?

Odpowiedź: Nie można. Musicie wierzyć kabalistom, którzy to przekazują. Nie ma dla was innej drogi.

Z lekcji na temat „Ósmy dzień Sukkot (Szmini Aceret) i Simchat Tora (Radość Tory)”, 24.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Pytanie: Czy powinniśmy pracować z przeszkodami, przezwyciężać je i usuwać?

Odpowiedź: Jeśli na naszej drodze osiągnięcia celu stworzenia, pojawiają się przeciwności, to musimy przeciwstawić się im.

Pytanie: Są ludzie, których rodzina wspiera w studiowaniu Kabały, i są tacy, którzy wręcz przeciwnie, ich rodziny starają się odwieść ich od tych zajęć. Co to oznacza? Co poprzez takie przeszkody Stwórca pragnie dać człowiekowi?

Odpowiedź: Stwórca chce dać człowiekowi możliwość, aby przezwyciężał te przeszkody.

Pytanie: Kto jest prawdziwym pracownikiem w oczach Stwórcy?

Odpowiedź: Ten, który troszczy się o naprawę wspólnego kli.

Pytanie: Czy moje osobiste wątpliwości są także przeszkodami? Czy konieczne jest ich wyjaśnienie, czy trzeba modlić się do Stwórcy?

Odpowiedź: Należy modlić się do Stwórcy i wyjaśniać.

Pytanie: Wszystko, co nam się przydarza, łącznie z przeszkodami, pochodzi od Stwórcy. Żeby się o tym przekonać, można zaobserwować, jak te przeszkody są później rozwiązywane: jest problem i okazuje się, że wszystko wyszło na dobre. Czy można zobaczyć, jak wszystkie przeszkody są rozwiązywane?

Odpowiedź: Nie, zdecydowanie nie. Nie warto poświęcać temu czasu. To odwiedzie cię od właściwego podejścia do Stwórcy, do natury i w ogóle do wszystkiego.

Pytanie: Jaki jest związek pomiędzy uczuciem uderzenia, które odczuwam wewnątrz, gdy pojawia się przeszkoda, i uczuciem zjednoczenia?

Odpowiedź: Związek między tymi dwoma doznaniami jest taki, że poprzez uderzenie czujesz, jak bardzo oddalasz się od źródła ciosu, a poprzez zjednoczenie, czujesz jak bardzo przybliżasz się do przyjaciół.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.08.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W materialnym życiu odczuwamy smaki poprzez nasze organy zmysłów. A gdzie odczuwamy duchowe smaki? Co oznacza „smak Tory, smak przykazań”? Kiedy obdarzam, to przyzwyczajam się do tego. I to naprawdę jest przyjemne, nawet jeśli jest to obdarzanie dla otrzymywania.

Odpowiedź: Otrzymujemy i obdarzamy w naszych duchowych działaniach, tak samo jak i w ziemskich. Dlatego musimy zwracać na to uwagę i prosić o możliwość spełnienia.

Pytanie: Czy jest to swego rodzaju „bank danych”, który ciągle kumuluje się, i wracamy do niego, dodajemy, uzyskujemy więcej smaku, i w taki sposób rozwijamy się?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji na temat „Sukkot”, 20.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Ostatniego dnia święta Sukkot musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk o zbawienie – Hoszana Raba. Jeśli przez wszystkie dni świat rozmawialiśmy o tym, studiowaliśmy i chcieliśmy poczuć, co się w nas dzieje, to z pewnością pod koniec święta będziemy mogli zebrać wszystkie efekty i osiągnąć wielkie zbawienie.

Chcemy, aby wszystkie prośby które wznosiliśmy podczas dni świątecznych, wspólnie połączyły się i sprawiły że poczujemy ogromną potrzebę wielkiego zbawienia.

Prosimy Stwórcę o zbawienie, czyli o warunki, w których światło może się przez nas odkryć. Przygotowywaliśmy się do tego przez wszystkie dni Sukkot, w przeciwnym razie nie mielibyśmy odpowiedniego pragnienia ani odpowiedniego cienia. Krzyk objawia się jako nagroda za wysiłek.

Za pomocą tego cienia Stwórca ukrywa przed nami to, jak blisko jesteśmy zbawienia, jeśli zwrócimy się do Niego z tą wzniosłą i mocną prośbą: „Stwórco, zbaw nas!”

Tak samo jak Stwórca tworzy cień nad swoim światłem i stopniowo nas rozwija, etap po etapie, tak my musimy przyjąć ten cień i spróbować dostrzec w nim środek do wzniesienia się ponad wiedzę, ponad cień, aby osiągnąć światło wiary. Kiedy osiągniemy taką potrzebę, jest to już początek zbawienia.

Stan, kiedy człowiek osiąga pragnienie życia w świetle wiary, nazywany jest nocą Hoszana Raba. Przez wszystkie dni święta człowiek odkrywał coraz silniejsze i wewnętrzne dążenie do zbawienia, ponieważ każdego dnia odkrywało się mu coraz więcej światła naprawy. Cieszy się z tego faktu, że osiągnął zrozumienie i poczucie, że tylko Stwórca może i jest gotowy go zbawić.

Światło wiary odkrywa się w kli, które człowiek przygotowuje poprzez swoją odmowę przyjęcia światła bezpośrednio i pragnienie pozostać w cieniu. Należy osiągnąć takie połączenie ze Stwórcą, kiedy nam świeci, a my nie chcemy przyjąć tego bezpośredniego światła i odpychamy je, pragnąc upodobnić się w odniesieniu Stwórcy do działania światła.

A wtedy nasza właściwa postawa wobec Stwórcy jest również nazywana światłem. W ten sposób zaczynamy odczuwać, jak światło kończące całą naszą pracę. Stwórca daje nam przykład pokazując, jak możemy obdarzać Go w takiej samej formie, w jakiej On obdarza nas.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Święto Sukkot i jego symbole

Pięć dni po Dniu Sądu (Jom Kipur) rozpoczyna się święto Sukkot, czyli człowiek otrzymuje pięć wyższych świateł NaRaNCha’J i osiąga stan, w którym znajduje się pod wpływem otaczającego wyższego światła.

Aby otrzymać otaczające światło, musi wykonać w sobie działanie, zwane budowaniem szałasu, Sukki. Jest to ograniczenie, które jakby zamyka dostęp wyższego światła do niego, ponieważ człowiek nie chce go otrzymać dla swojego napełnienia, a chce je otrzymywać jedynie w celu własnej naprawy. Oznacza to, że kontynuuje tę samą linię: od Nowego Roku przez Jom Kipur do Sukkot.

W taki sposób człowiek buduje ekran, tzw. „schach”, „dach” – symbol tego, że przez ten dach przenika bardzo małe światło. Człowiek siedzi w cieniu szałasu siedem dni, co uosabia naprawę wszystkich jego siedmiu egoistycznych części rozbitej duszy: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut. Dopiero po tym wychodzi z Sukki naprawiony i w ósmym dniu, Szmini Aceret, świętuje Darowanie Tory, czyli zaczyna otrzymywać Wyższe Światło już w formie obdarzania.

Pytanie: Czy dach, czyli „schach” lub „ekran”, jest wykonany z odpadów?

Odpowiedź: Tak, z gałęzi różnych drzew i łodyg wszelkiego rodzaju zbóż.

Pytanie: Odpady symbolizują rzeczy, które nie są dla nas ważne, a my je podnosimy, aby stały się ważne. Co dokładnie jest dla nas ważne?

Odpowiedź: To, co wcześniej uważaliśmy za nie istotne dla nas samych, ignorowaliśmy obdarzanie, miłość, bliskość z innymi ludźmi, „kochaj bliźniego jak siebie samego” – te właściwości, które musimy rozwijać – teraz wręcz przeciwnie, podnosimy je ponad swoją głowę. Czyli koniecznie chcemy je zrealizować.

Pytanie: W święto Sukkot używamy atrybutów czterech rodzajów roślin – wierzby, mirtu, palmowych gałązek i cytrusów. Co one symbolizują?

Odpowiedź: Uosabiają cztery etapy naszego egoizmu, które naprawiamy, jednoczymy się razem i wtedy możemy przyciągnąć na siebie Wyższe Światło.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Ostatni dzień Sukkot poświęcony jest honorowemu gościowi Dawidowi, naprawie sfiry Malchut. Rozumiemy, że wszystkie naprawy koncentrują się i kończą w Malchut. Malchut – to kwintesencja i wynik wszystkich napraw. Dlatego król Dawid, Malchut, oznacza koniec napraw naszej duszy, kiedy wszyscy zbieramy się razem pod dachem Sukki, pod jednym ekranem i otrzymujemy z góry wyższe światło, które odkrywa się w naprawionym kli.

W taki sposób osiągamy stan, w którym całe wyższe światło wchodzi w nasze kli. Potem przychodzi święto radości Tory (Simchat Tora), kiedy otrzymujemy wyższe światło już nie wewnątrz sukki, ale na zewnątrz, nie pod dachem i wyższe światło napełnia całą rzeczywistość.

Dawid symbolizuje całe wspólne kli, wszystkie stworzenia. Z jednej strony jest to stan całkowitego oddalenia od Stwórcy, od wyższego światła. Ale z drugiej strony w tym stanie jest doskonała praca, która prowadzi nas do połączenia z wyższą siłą.

Dlatego król Dawid jest utkany z przeciwstawnych sił, sprzecznych właściwości. I takie było całe jego życie, cały czas walczył, jeśli chodzi o jego pracę duchową. Ale jednocześnie był władcą – królem Izraela. Król Dawid otrzymuje z właściwości obdarzania: Abrahama, Jakuba, Józefa.

A od właściwości otrzymywania, Izaaka, czyli przezwyciężenia, bierze tylko kelim, aby wykorzystać je w takim stopniu, w jakim mogą odcisnąć się właściwości Abrahama, Jakuba i Józefa. Ta kombinacja sił odbywa się w Dawidzie i dlatego nazywany jest królem Izraela. Malchut przecież gromadzi, zbiera w sobie wszystkie siły i łączy je we właściwej formie.

Dlatego Dawid miał takie trudne życie, jak to opisano w Torze. Stale wplątywał się w różne wojny i problemy, zmuszony był ukrywać się przed wrogami i prześladowcami. Jego życie nie było łatwe, ale przez to naprawił całą Malchut. A Mesjasz (Masziach) nazywa się „synem Dawida”, ponieważ wychodzi z tej właściwości.

Dopóki naród Izraela nie ma króla – oznacza to, że nie może zbudować Malchut, czyli nie może w pełni upodobnić się Stwórcy. Król Izraela – jest bowiem tą właściwością podobieństwa do Stwórcy, którą stworzenia tworzą w sobie, w swoim zjednoczeniu.

Z lekcji na temat „Uszpizin Dawid jako sfira Malchut”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty