Kabała i sens życia - osobisty blog Michaela Laitmana

Drodzy przyjaciele! Proszę was o zadawanie pytań do cytatów o wielkich kabalistach. Obiecuję na nie odpowiedzieć.

Uwagi w nawiasach są ode mnie. [M. Laitman]

Główne źródła kabalistyczne
Księga Zohar

Dusza Raszbi była z rodzaju otaczającego Światła (О”М), i dlatego dysponował on siłą, poprzez którą wyrażał się, jednakże nie był zrozumiany przez (egoistyczną, nienaprawioną) masę, ale tylko przez tych (niewielu), którzy zasługują (okazali się godnymi), aby zrozumieć (przez fakt, że się naprawili lub bardzo tego pragnęli. Jeśli ktoś nie śledzi, nie realizuje tego celu, zostaje odepchnięty od Księgi Zohar).

Dlatego też zostało dane jemu, a nie jego nauczycielom i poprzednikom zezwolenie ( z Góry)” do napisania Księgi Zohar, choć niewątpliwie dysponowali oni większą znajomością wiedzy niż on, ale oni nie mieli takiej siły, by wyrazić to tak, jak mógł on wyrazić (aby ujawnić to tylko tym, którzy naprawdę tego chcą).

Baal HaSulam „Odkrycie jednej części i ukrycie dwóch części”

Zapisany w: duchowosc | Dodaj komentarz →

Klipa, skorupa chroni owoc aż do czasu jego dojrzałości, aż do czasu osiągnięcia naprawy.

Chroni nas ona do czasu, aż będziemy gotowi, dojrzali – i wtedy będziemy mogli ją opuścić i zrzucić tą osłonę.

Do tego momentu nie czuję, że jest w ogóle jakaś osłona - jak dzikie, niedojrzałe jabłko, w którym nie ma różnicy pomiędzy wewnętrzną częścią a powłoką, gdzie wszystko w nim jest tak samo kwaśne i niedojrzałe.

Czym bardziej owoc rośnie, tym większa jest różnica między skorupą i jego wnętrzem.

Na początku skorupa ta jest mocna, ale stopniowo oddziela się od owocu, i czym bardziej się on rozwija, tym cieńsza jest jego skorupa. Jeśli zostawić owoc w takim stanie, to w końcu on eksploduje i wydostanie sie z jego skorupy.

Podobnie też wzrasta człowiek, aż osiągnie pewna dojrzałość. I kiedy wszystkie nasze właściwości są już gotowe, obłuczamy naszą Klipa i opuszczamy ją.

Byliśmy ciągle zwabiani od przodu, jak osioł do marchewki, i tak szliśmy do przodu przez życie. Jednak teraz ten cały system przestał funkcjonować. Nie ma on więcej nic do zrobienia!

Klipot są wiernymi pomocnikami Stwórcy, wychowały nas one i dzięki nim dojrzeliśmy, toteż teraz nie wabią nas więcej.

Myślisz, że Stwórcy zabrakło już marchewek? On ma wiele innych przynęt, ale my już nie potrzebujemy ich! Ponieważ osiągnęliśmy górną granicę naszego poziomu i musimy teraz wspiąć się na następny.

Z tego powodu już nic nas z przodu nie ciągnie, nie ma nic za czym moglibyśmy biec, czujemy pustkę, przyszłość nas też nie wabi - koniecznym jest przebić się przez tą skorupę (Klipa) w wyższy świat, jak robak który próbuje wydostać sie z gorzkiej rzodkiewki do światła …

Z lekcji do artykułu “Wprowadzenie do Panim Meirot” z 14.07.2010

Zapisany w: Lekcja poranna, Praca duchowa, dzienne 5 minut światła | Dodaj komentarz →

Otrzymałem pytanie: Kim są ludzie ze złamanym, rozbitym sercem?

Moja odpowiedź: Serce, są to wszystkie pragnienia człowieka. Jeżeli stwierdzi on, że wszystkie te pragnienia służą tylko dla własnej przyjemności, rozkoszy, rozpozna on, że są one rozbite.
Co oznacza rozbicie? Kiedyś, na początku były one połączone poprzez siłę emanacji, siłę jedności między nimi - zjednoczone w naturalny sposób, przez Światło, poprzez przebudzenie z góry, ponieważ w taki sposób stworzył to Stwórca.

Później Stwórca ukrył się, światło zniknęło i dlatego zostało stracone połączenie między nami. Objawienie brakującego połączenia między nami nazwane jest rozbiciem. Wszystko to odnosi się do stworzeń.

Brak objawienia Stwórcy, właściwości emanacji spowodowało rozdzielenie. Rozdzielenie to może być postrzegane tak, jak odczuwamy to w tej chwili: “Nie ma nic złego, wszystko jest w porządku. Po prostu nie chcę, aby ktoś mi przeszkadzał, ja sam też nie szkodzę nikomu”. To nazywa się ukryciem rozbicia.

Jednak jest również stan, w którym czujemy, że jesteśmy rozbici i nie ma miedzy nami żadnego połączenia, nie istnieje żadna jedność.

Tutaj może istnieć także różnego rodzaju miara zrozumienia zła: albo ja nie osiągnę bez połączenia między nami dobrego materialnego życia, albo przez brak połączenia między nami wywołuję klęski żywiołowe albo też przez brak połączenia, nie rozpoznaję Stwórcy .

To znaczy, że jest objawienie ponad wygnaniem, ponad brakującym połączeniem między nami, i to jest objawienie z dołu – jest to właśnie to, co ludzkość w tej chwili stopniowo rozpoznaje.

Z lekcji-Zohar z 15.08.2010

Zapisany w: Egoizm, Praca duchowa | Dodaj komentarz →

W pewnym momencie odkrywamy, że całe nasze życie można podzielić na dwa okresy – według tego, jak odnosi się do nas wyższe zarządzanie, siła Stwórcy.
Pierwsza „połowa” – to dzieciństwo, gdy przyroda (to jest otoczenie) wszechstronnie nas ochrania, a druga – to okres, kiedy ta ochrona się kończy.
Staję się dorosłym i zamiast tego, aby mnie ochraniać, przyroda zaczyna na mnie naciskać i stawiać wymagania, nakładając obowiązki.
Trudno pojąć, dlaczego dzieje się tak, że człowiek rodzi się całkowicie bezbronny, zdany na ręce ojca i matki i stanowiąc obciążenie dla otoczenia.
A w drugiej części życia, powstawszy na nogi, powinien ciężko pracować i troszczyć się o to, aby chronić innych i zapewnić im „szczęśliwe dzieciństwo”, którego kiedyś sam doświadczył.
Widzimy w tym odbicie prawa duchowego, gdy dolna część (AHAP) wyższego parcuf opuszcza się w górną część (GE) dolnego, aby popychać go do przodu.
Rzecz w tym, że potrzebujemy wzajemnego przenikania podobieństw ze Stwórcą, co następuje w odwrotnej formie, za pomocą drogą podziału, „upadkiem Adama Riszon”.
Za pomocą pierwotnego Zła (wąż), znajdujemy pustą przestrzeń w sobie – miejsce dla przyszłej duszy. Szczególnie tam poczujemy się połączeni ze Stwórcą i osiągniemy Jego wysokość, poznając dobro i zło.
Ale tę drogę musimy jeszcze przebyć… Na razie nie jesteśmy jeszcze takiego stopnia niezależności i jesteśmy kierowani przez „aniołów” wyżej (wyższych sił).
Wszystko, co posiadamy, mamy od Niego. Światło – najpierw czyni wszystko, my zaś jesteśmy tylko jego pochodną.
Co uczynić, aby stworzenie było pierwsze, a objawienie Stwórcy i budowa Stwórcy wewnątrz stworzenia były wtórne?
Jeśli znajdowałbym się na tym świecie bez jakiegokolwiek oparcia i przede mną nie byłoby żadnych kabalistów, to skąd mógłbym otrzymać możliwość jakiejkolwiek wolnej woli, dla tego ważnego punktu?
Wszystko inne może dać mi Stwórca, lecz ta wolność nie powinna pochodzić od mojego pragnienia napełnienia rozkoszą.
Mimo, że to pragnienie jest całkowitym przeciwieństwem światła, jest ono przez światło całkowicie kontrolowane, lecz w odwrotnej formie. Światło oddziałuje – i moje pragnienie przeskakuje w przeciwną stronę, dosłownie, jak na huśtawce.
Skąd pochodzi moje samostanowienie, bez której wszystkie stworzenia postradałyby zmysły?
Dostajemy je bezpośrednio od pierwotnego Zła, znikąd więcej nie moglibyśmy go otrzymać.

Z lekcji nt. rozdziału „Wprowadzenie do Panim Meirot”, 15.08.2010

Zapisany w: Lekcja poranna, Praca duchowa, Wolna Wola | Dodaj komentarz →

Jeśli uczyć się kabały tylko dla zdobywania wiedzy, bez pragnienia naprawy siebie - nie przynosi to żadnego skutku! Najważniejsze, to przyciągnąć do siebie światło, zwracające do źródła.
Dlatego w ubiegłych wiekach kabaliści ukrywali swoje księgi – ponieważ nie rozwinęła się w ludziach potrzeba światła naprawy.
I po co było wtedy dawać człowiekowi księgę? Zobaczyłby on w niej tylko martwe litery, puste komórki.
Dlatego istniał zakaz kabały! Jeśli w człowieku nie dojrzało właściwe pragnienie – kabała nie przyniesie mu pożytku, tylko szkodę, dlatego, że on będzie uczyć się jej mechanicznie i pozostanie na poziomie świata materialnego, tak, jak był dotąd.
Ale wtedy powstaje pytanie: jak rozpowszechniać kabałę wśród wszystkich, łącznie z tymi, u których nie ma jeszcze pragnienia duchowości, „punktu w sercu”?
Rzecz w tym, że nasze pragnienie dotyczy wszystkich poziomów. Wspólne duchowe naczynie łączy w sobie wszystkie dusze, wszystkich ludzi, także tych, w których duszach nie rozwinęło się jeszcze reszimo dla duchowej naprawy i nie mogą jej jeszcze rozpocząć, ponieważ nie odczuwają potrzeby osiągnięcia duchowych celów.
Lecz w każdym człowieku jest dusza! I oni wszyscy są częściami Malchut świata Nieskończoności! Dlatego, dzięki temu, że przyciągamy do siebie wszystkie te dusze i one włączają się do naszego kręgu, promieniujemy na nich przyciągniętym przez nas otaczającym światłem, które oddziałuje na wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób są z nami związani.
Lecz otaczające światło nie oddziałuje na nich z taką siłą, jak na nas. U nas oddziałuje ono bezpośrednio na duchowe reszimo – a u nich to reszimo jeszcze nie rozwinęło się i światło oddziałuje na nie pośrednio, lecz bez względu na to, przybliża ich do naprawy i włącza ich do naszego wspólnego duchowego organizmu.
Dlatego nie jest to praca na próżno! Baal Sulam pisał, że rozpowszechnianie nauki kabały wśród szerokich mas nazywa się „Wezwaniem rogu Mesjasza”.

Z lekcji nt. rozdziału „Wprowadzenie do Panim Meirot”, 11.08.2010

Zapisany w: Lekcja poranna, Praca duchowa, Rozpowszechnianie, duchowosc | Dodaj komentarz →

Otrzymałem Pytanie: Dlaczego osiągnięcie celu stworzenia jest takim skomplikowanym, wielostopniowym procesem, zawierającym opuszczanie, wznoszenie i podziały?

Moja Odpowiedź: Dlatego, że początkowo składa się on z dwóch przeciwstawnych elementów: światła i pragnienia (kli) które tworzą między sobą więź opartą na przeciwieństwie właściwości.

Proces rozwoju składa się z 2 warunków i tworzy jedno prawo rozwoju: dwa początkowe przeciwieństwa powinny przekształcić się na końcu w całkowite podobieństwo.

Cały ten proces wynika nieuchronnie z tych warunków początkowych i końcowych. Nie możemy w nim niczego zmienić i opierać się na odmiennej logice.

Istnieją ściśle określone warunki – początkowe końcowe.

Warunek 1: Ich nieskończone oddalenie.
Warunek 2: Ich pełne połączenie, do samego końca.

Do tego czasu jeden element cały jest emanacją, a drugi wypełniony jest pragnieniem otrzymywania. Z jednej strony istnieje między nimi nieskończona przepaść, z drugie strony zaś istnieje punkt, w którym łączą się one w jedną całość.

Spróbuj teraz napisać formułę, według której od 1-go warunku – pełnego przeciwieństwa można przejść do 2-go warunku – pełnego podobieństwa.

W świecie Nieskończoności współistnieje i podział tych dwóch elementów i ich związek. Chociaż istnieje tam światło i pragnienie, są one jednak połączone i dopełniają się wzajemnie. To połączenie utrzymywane jest siłą wyższego światła.

To znaczy, że warunek końcowy początkowo zapewnia siła światła, Stwórcy. Pozwala nam to odkryć formułę, jak należy przeprowadzić przejście z jednego stanu do drugiego.

Potencjalne warunki są stworzone, teraz trzeba rozpoczynać realizację. I teraz cała rzeczywistość konsekwentnie ukazuje naszym oczom, scena po scenie – te same stworzenia, znajdujące się w świecie Nieskończoności. My stamtąd nigdy nie wychodzimy.

W tym jednym miejscu (pragnienia), stworzonym przez Stwórcę, istnieje światło, pragnienie i warunek ich połączenia – i to wszystko dzieje się teraz.

Dlatego my sami nazywamy się działaniami Stwórcy, rezultatami Jego pracy: stworzeniami, dziełami, tworami.

Nie można tu niczego zmienić – same warunki: początkowe i końcowe („koniec działania zamknięty jest w początkowym zamyśle”) określają już wszystko, co się wydarzy – łącznie z podziałem.

Z lekcji nt. rozdziału „Wprowadzenie do Panim Meirot”, 18.08.2010

Zapisany w: Lekcja poranna, Praca duchowa | Dodaj komentarz →

Drodzy przyjaciele! Proszę was o zadawanie pytań do tych cytatów o wielkich kabalistach. Obiecuję na nie odpowiedzieć.

Kroczyć drogami kabalistów

Mimo że ma duszę, nie jest on w stanie poruszać się o własnych siłach do rozpoznania Stwórcy, aż otrzyma inspirację z góry. Wtedy zobowiąże go to (to i tylko to), do przestrzegania i postępowania zgodnie z instrukcjami mędrców (jak można oderwać się od własnego egoizmu) i stosownie do (ich instrukcji) całkowicie zaufać (anulując siebie samego).

Baal HaSulam, list 19

Zapisany w: Bez kategorii | Dodaj komentarz →

Naszym celem jest doprowadzenie całej ludzkości do doskonałego połączenia. Nasz duchowy stymulator uosabia tą wirtualną przestrzeń, która będzie później duchową przestrzenią i w której będziemy postrzegać połączenie między nami.

Podczas gdy będziemy się w niej krok po kroku i stopniowo rozwijać, będziemy odczuwać coraz większą jedność - zaczniemy postrzegać wspólną właściwość wzajemnej emanacji, wzajemnej duszy.

W późniejszym czasie taka duchowa komunikacja stanie się podstawą do stworzenia przyszłościowego społeczeństwa, zgodnie z zasadami połączenia między częściami wspólnej duszy, którą Baal HaSulam opisuje w artykułach „Ostatnie pokolenie” i „Budowa przyszłościowego społeczeństwa.”

Komunikacja ta będzie zawierała wszystkie nowe systemy nowego społeczeństwa i nowego państwa z wszystkimi usługami i związkami, z poziomu tego świata aż do wyższego duchowego połączenia.

W zakresie tworzenia połączeń między przyjaciółmi (do którego będą zaliczać się wszyscy członkowie społeczeństwa), struktura ta będzie przybierać różne formy i odpowiednio do tego sporządzać w Internecie różne wirtualne platformy, aby za każdym razem można było zaprezentować rozwijający się model społeczeństwa.

Wszystkie duchowe światy, Stwórca oraz nowe postrzeganie rzeczywistości ujawnią się poprzez zmianę, naprawę wewnętrznego połączenia między nami.

Stymulator duchowy umożliwi przyspieszenie duchowego rozwoju, nadając mu właściwy kierunek. Osobiste uczestnictwo w tym stymulatorze da człowiekowi możliwość oceny, odczucia i sprawdzenia, w jakim stanie jego rozwoju on rzeczywiście się znajduje.

Zapisany w: Lekcja poranna, duchowosc | Dodaj komentarz →

Zohar, rozdział “WaJechi” punkt 24: Trzecie wygnanie jest długim wygnaniem, w którym jesteśmy, które odpowiada stu latom w życiu Jakuba, w porównaniu do czterdziestu (lat) na wygnaniu w Babilonie…

Nie powinniśmy tej całej historii postrzegać w formie opowiadania historycznego, ponieważ właściwie nie ma żadnej historii.

Cała rzeczywistość, w której (naszym zdaniem) w tej chwili żyjemy, dzieje się w naszym wnętrzu tzn. w naszym pragnieniu (Kli) w formie przedstawionych obrazów.

Powinniśmy naprawić tylko program percepcji, postrzegania - wtedy będziemy odczuwać w nas, w naszych prawdziwych właściwościach (które są podobne do właściwości Stwórcy) prawdziwy świat.

Z tego powodu przyjmujemy całe opowiadanie Zoharu w formie zaproszenia, by ujawnić opisane stany- w naszych wnętrzach, w odczuciu i zrozumieniu, w rozsądku, i w sercu.

Z lekcji do Księgi Zohar, 16.08.2010

Zapisany w: Lekcja poranna | Dodaj komentarz →

Otrzymałem pytanie: Poza tym, że chcę zrozumieć Zohar, chciałbym także zapamiętać terminy, słowa aby połączyć je ze sobą. Co mam zrobić, jeśli ciągle zapominam ich?

Moja odpowiedź: Musisz pragnąć odczuć to! Bardzo dobrze, że zapominasz! Kabaliści modlili się o to, aby w każdej minucie zapominać wszystko, czego się nauczyli,

ponieważ pomiędzy stopniami jest zawsze rozbicie, natomiast wszystko, co zostało odkryte, rozpoznane na wcześniejszym stopniu, zostaje zapomniane i skasowane z odczuć i pamięci. Nasze rozpoznanie dokonuje się w odczuciach, w naprawionym pragnieniu. Wszystkie nazwy i opisy, o których czytamy w Zoharze - HaWaYaH, Elokim, we wszystkich możliwych kombinacjach i zjawiskach – ujawniają się w naprawionym pragnieniu.

Kiedy ujawniają się one po kolei w moim pragnieniu, zaczynam tak jak w naszym świecie, pracować z moimi odczuciami.

Człowiek wierzy, że odczucia są mniej ważne niż rozum, lecz odczucie przychodzi i łączy się z rozumem, aby pomóc mu, aby służyć mu.

I jeśli studiujemy wszystkie części „Nauki dziesięciu Sfirot”, to tylko w celu aby nas obudzić, by na podstawie tej całej wiedzy, w każdym z przypadków odczuć pragnienie. Ponieważ ”rozpoznać” oznacza „połączyć się”, ”wiedza” oznacza połączenie, zjednoczenie (Ziwug).

Z lekcji Zoharu z 11.08.2010

Zapisany w: Praca duchowa, Zohar, duchowosc | Dodaj komentarz →