Pytanie: Powiedział Pan, że cała duchowość, to odczucia. Czym są odczucia?

Odpowiedź: Odczucia są tym, co dzieje się w pragnieniu, a pragnienie jest naszą materią. To znaczy, chodzi o materie i formę materii. To właśnie, studiujemy w Kabale i możemy poczuć, przeanalizować, odtwarzać. Dlatego absolutnie wszystko jest w naszych odczuciach.

Komentarz: Ale w odczuciach nie ma jakiegoś miejsca.

Odpowiedź: Pragnienie jest tym miejscem, w którym odczuwasz to, co odczuwasz. Moje pragnienie to jedyna rzeczywistość. A wszystkie przedmioty wokół mnie, jedynie wydaje mi się że istnieją. W rzeczywistości rysują się w moim pragnieniu. Poza pragnieniem nie ma nic. Materia – to pragnienie.

Komentarz: W rzeczywistości jest to rzecz niewytłumaczalna.

Odpowiedź: Po prostu nie da się tego uchwycić.

Komentarz: Ani uczuć, ani pragnień nie da się w żaden sposób przekazać. Tylko jeśli istnieje, jak Pan mówi, wspólna forma: jeśli ktoś spróbował skosztować, może przekazać odczucie.

Odpowiedź: Dlatego staram się w jakiś sposób zachęcić uczniów, aby pisali zmysłowe prace o codziennych sytuacjach, które prowadziłyby człowieka do pewnego przebudzenia, podobnego duchowemu, i przyspieszyły jego rozwój.

Pytanie: W istocie, tylko w taki sposób można przekazać Kabałę: wziąć z wysokości wszystkie wyjaśnienia i przekazać je w zmysłowej formie?

Odpowiedź: Tak, należy starać się przedstawić to wszystko w formie różnego rodzaju powieści. Oczywiście, można pisać czysto psychologicznie o wewnętrznych stanach człowieka, nawet gdy nie wchodzi w interakcje z innymi. A można też opierać się na jego relacjach z grupą, z przyjaciółmi, zwierzętami, z kobietami, nie ma to znaczenia.

To znaczy, osnowa jest zawsze jedna, tylko bardziej złożona. Jak w naszym świecie: są ludzie bardziej inteligentni, są mniej wykształceni, ale podstawa jest zawsze ta sama, uczuciowa.

Z rozmowy „Mój telefon dzwoni. Rozum i uczucia”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W jaki sposób wznosimy się do góry?

Odpowiedź: Jeśli w małym stanie (katnut) mały przyczepia się i mocno trzyma wyższego, który zniżył się do niego, aby mu pomóc i jest obok, to gdy zaczyna się wznosić, wyższy wznosi go razem ze sobą. A mały musi tylko coraz mocniej trzymać się go.

Ponieważ wzniesienie wyższego na swoje miejsce oznacza, że cały czas dodaje obdarzanie, powracając do swojego stanu. Natomiast niższy musi cały czas dodawać od siebie wysiłek. Nie może dodać obdarzania, bo nie ma takich właściwości – wszystko, co może zrobić, to coraz mocniej trzymać się wyższego.

To tak, jakby człowiek uchwycił się końca liny, a ona nagle zaczynała się wznosić, odrywa się od ziemi i wznosi go coraz wyżej. Im bardziej oddala się od ziemi, tym jest straszniej, i coraz mocniej trzyma się liny. To właśnie oznacza coraz mocniejsze trzymanie się wyższego – taka jest praca niższego. Wyższy dokonuje swoich działań obdarzania, a niższy nie może obdarzać – tylko anuluje siebie.

Ponieważ różnica między stopniami, jeśli byłem na jednym i wzniosłem się na drugi, tkwi w głębi pragnienia, naprawionego przez ekran (na przykład miałem awijut alef, i wzniosłem się i otrzymałem awijut bet), dlatego muszę jeszcze bardziej anulować siebie.

Wyższy dodaje sobie głębię pragnienia i wznosi się. Wzniesienie – nie jest ruchem w przestrzeni, lecz dodaniem głębi pragnienia i ekranu. Tak wznosi się wyższy, a niższy, zgodnie z tym, musi anulować siebie. Ale w odniesieniu do czego anuluje się?

Wyższy, dodając sobie pragnienie i ekran, osiągnął większe obdarzanie. A niższy patrzy na to obdarzanie i czuje się źle! Przecież go nie chce, i tak nie może, nie wie, co ma zrobić. Dlatego musi jeszcze mocniej uchwycić się wyższego, aby wyższy pomógł mu anulować swój egoizm, swoje egoistyczne pragnienie – w odniesieniu do obdarzania, które teraz widzi przed sobą, aby ono go nie straszyło.

Z lekcji według „Wprowadzenia do nauki Kabały” (Pticha)

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Pytanie: Jak rozpoznać, kiedy jest czas na ukrywanie tajemnic Tory, a kiedy czas, aby odkryć smaki Tory?

Odpowiedź: Otrzymujemy to jednocześnie z odkryciem zadania, które stoi przed nami. Myślę, że musimy po prostu kontynuować studiowanie artykułów, rozważać wszystkie niuanse każdego zdania i w taki sposób przedzierać się do duchowego zrozumienia.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 23.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Co to znaczy, że nauka Kabały jest obleczona w imiona Stwórcy?

Odpowiedź: Oznacza to, że wszystko, co studiujesz w Kabale, jest tylko czymś zewnętrznym, podczas gdy poznanie to znacznie głębsza warstwa. Przecież wszystko, co napisali kabaliści, pochodzi z ich zrozumienia, z tego, co odkrywają w odbitym świetle.

Pytanie: Skoro cała mądrość Tory odkrywa się w odbitym świetle, to czy można powiedzieć, że odbite światło – to lewa linia?

Odpowiedź: Nie, niekoniecznie.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 21.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wiara ponad wiedzę jest indywidualnym kli (naczyniem) każdego człowieka, który tę wiarę buduje. Dlatego nie można jej przekazać innym. Można ich tylko nauczyć tego, że ciągle o tym rozmawiamy, prawidłowo nastrajamy się na to.

Ale wtedy każdy, w miarę swoich wysiłków, będzie mógł stworzyć w sobie takie warunki, że wyższe światło zacznie na niego wpływać i tworzyć w nim wiarę ponad wiedzę. W człowieku będzie coraz bardziej przejawiała się właściwość Biny, aż do czasu, gdy odkryje się w nim Stwórca.

W Kabale jest rozdział, który nazywa się „Wiara ponad wiedzą”. Radzę go przepracować wszystkim, we wszystkich językach, abyście to przestudiowali i byli gotowi do stworzenia warunku, niezbędnego do odkrycia Stwórcy.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Jaka jest różnica między wyobrażaniem siebie wewnątrz wiedzy (w wiedzy) a byciem w wierze ponad wiedzą w działaniu? I jak jedno prowadzi do drugiego?

Odpowiedź: Możemy sobie wyobrazić te stany w dowolny sposób, ale musimy jednak zrozumieć, że wszystko zależy od tego, jak działamy, reagujemy, w jaki sposób budujemy nasze relacje. Musimy stworzyć takie relacje, jakby Stwórca już był odkryty między nami i ciągle odkrywał się coraz bardziej.

W takim przypadku rzeczywiście przygotujemy się na to, że osiągniemy stan, w którym On zacznie nam się odkrywać. Potem będziemy musieli stworzyć ochronę przed tym, żeby nie odkrywać Go jawnie. Nazywa się to skróceniem, stworzeniem ekranu i odbitego światła.

Do tego stopnia będziemy w stanie Go poznać, dlatego że uformujemy w sobie obdarzające kli/naczynie, właściwość obdarzania, i staniemy się podobni do właściwości Stwórcy. Wszystko, co musimy zrobić, to pracować ponad egoizmem na właściwości obdarzania.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznieś się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Co to jest „dobry znak”, który należy osiągnąć w nauce i jak go sprawdzić?

Odpowiedź: „Dobrym znakiem” w nauce jest osiągnięcie obdarzania, „liszma”. Oczywiście musimy o to zadbać, aby nie tracić czasu na próżno. Nikt nie ma z góry zagwarantowanego sukcesu. Chociaż, oczywiście, każda praca jest brana pod uwagę i ostatecznie przynosi rezultaty.

Ale najważniejsze jest – rozpowszechnianie. Ponieważ praca w rozpowszechnianiu niewątpliwie przyniesie pozytywne wyniki. Co by się nie działo, to już jest zapisane na twoim koncie, już to zrobiłeś!

Nie jesteśmy nawet w stanie ocenić, co w rzeczywistości oznacza rozpowszechnianie. Przecież to stuprocentowe obdarzanie! To, że jeszcze nie znajdujesz się w duchowym poznaniu, może być dla ciebie korzystne? To czyni cię „wiernym niewolnikiem” Stwórcy, który nie otrzymuje żadnej nagrody od swojego pana, a tylko spełnia Jego pragnienie.

A ty mówisz: „Nie, ja chcę nagrody, dajcie mi to zobaczyć i poczuć!”. Ale może to zniweczy wszystkie twoje wysiłki w rozpowszechnianiu? Teraz odkrywasz światu imię Stwórcy i pragniesz, aby wszyscy osiągnęli całkowite wyzwolenie, koniec naprawy, zgodnie z zamierzeniem. A dla siebie nie otrzymujesz żadnej korzyści, to wspaniale!

Może warto zgodzić się na to całym sercem i duszą i niczego więcej nie pragnąć?! Właśnie wtedy zaczniesz otrzymywać…

Z lekcji według „Przedmowy do Nauki Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Spróbujcie działać bardzo prosto: zanim pojawi się w was jakiekolwiek pragnienie lub myśl, w sercu czy w rozumie, uchwyćcie się tego, że zostało wam to posłane przez Stwórcę.

Postarajcie się z tą myślą lub pragnieniem kontynuować działanie w parze ze Stwórcą. Zrozumiecie, jak inaczej zaczniecie wszystko odczuwać, aż poczujecie Jego i siebie jako partnerów.

W każdej chwili to On wzbudza w was myśli i uczucia, a wy staracie się je kontynuować razem z Nim, z ciągłą uwagą, jak sprawić, żeby cały czas był wewnątrz waszych działań.

Zobaczycie, że wszystko wam się uda.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czym jest trwoga przed Stwórcą?

Odpowiedź: Trwoga jest lękiem że nie wypełnię tego, co powinienem wypełnić wobec Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy przywyknąć do światła?

Odpowiedź: Przywyknąć do światła oznacza przyzwyczaić się do tego, że mamy otwarte, bezpośrednie połączenie między nami i ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 21.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Trzeba wierzyć ponad wiedzę i wyobrażać sobie, jakby człowiek stał się już godny wiary w Stwórcę, odczuwa Go w swoich organach, widzi i czuje, że Stwórca rządzi całym światem jak Dobry i Czyniący dobro. [Rabasz, artykuł 28, „Co to znaczy „nie dodawajcie ani nie odejmujcie” w pracy duchowej“]

Trzeba wierzyć ponad wiedzę, tzn. wbrew swojemu zrozumieniu, opiniom, przekonaniom i wyobrażać sobie, jakbyś już stał się godny wiary w Stwórcę, tak jakbyś już Go czuł wszystkimi swoimi organami, widział i czuł, że Stwórca rządzi całym światem jak Dobry i Czyniący dobro. Musimy to sobie jasno wyobrazić.

I choć w obecnej chwili nie czuję Stwórcy jako Dobrego, wypełniającego cały świat swoim dobrym traktowaniem, to staram się jak tylko mogę, wyobrazić sobie, co to jest za świat, w którym przejawia się takie zjawisko, kiedy wszystko wokół jest wypełnione objawieniem dobrej siły. Gdziekolwiek bym się zwrócił, cokolwiek bym pomyślał, cokolwiek bym zrobił, z czym bym się zetknął, wszędzie widzę przejaw dobroci Stwórcy. Jego obecność wypełnia cały świat.

Wyobraź sobie, że Stwórca (dobra, pozytywna siła) wypełnia cały świat, a z przyjaciółmi łączycie się w taki sposób, że chcecie odczuć tę siłę w swojej intencji ku dobroci. Chcecie zrobić z siebie detektor, który odkrywa tę siłę w takim stopniu, w jakim pragniecie stworzyć ją miedzy sobą w grupie.

Do tego musi być kilka osób, które oddają, pozytywnie wpływają na siebie nawzajem w taki sposób, aby w połączeniu między sobą odkryć właściwość, która objawiłaby im Stwórcę, który wszystko wypełnia. W taki sposób tworzymy kli (naczynie) dla odkrycia Stwórcy.

Mamy do tego wszystko. Nie ma znaczenia, że ​​jeszcze nic nie widzimy i nie czujemy. Najważniejsze, że jesteśmy razem. Będziemy dążyć do tego, jak tylko możemy. I zgodnie z tym stopniowo zmusimy Stwórcę, aby odkrył się w połączeniu, które sztucznie, jakby po omacku tworzymy między sobą.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rabasz