Pytanie: Czy możemy powiedzieć że duchowość jest czymś świadomym?

Odpowiedź: Oczywiście. Nie tylko świadomym, ale głównie duchowość tworzona jest przez ciebie!

Pytanie: W naszym świecie 99% czasu istniejemy nieświadomie. Wszystko dzieje się automatycznie zarówno w ciele jak i w pragnieniach?

Odpowiedź: W naszym świecie istniejemy nieświadomie w 100%, dlatego że myśli, pragnienia, działania pojawiają się w nas z góry i człowiek nie ma absolutnie nic, co można byłoby odnieść do niego.

W duchowym – nie. Tam odtwarza się tylko to, co powstaje w człowieku (w duszy) przy jego osobistym wysiłku. Jeśli przybliżasz się według właściwości do Wyższego, odczuwasz to jako ruch. Liczba przechodzonych stanów jest odczuwana jako czas. A przemieszczenie może się odbywać w różnych kierunkach, zgodnie z właściwościami: otrzymywanie, obdarzanie, hasadim, hochma itd.

Pytanie: To znaczy że skorygowane pragnienia – to czas i jednocześnie przemieszczenie?

Odpowiedź: Czas i ruch są wzajemnie powiązane, ale niekoniecznie zastępują się nawzajem. One są bardziej bliskie, niż w naszym świecie, dlatego że w naszym świecie istnieje jeszcze przestrzeń.

Przestrzeń duchowa – to jednolita Wyższa siła obdarzania i miłości, w której poruszam się do jej centrum, do źródła.

Pytanie: To znaczy że w duchowości muszę ciągle się zmieniać? Tam nie ma statycznego stanu?

Odpowiedź: W przestrzeni duchowej istnieje spokój – zniknięcie, nie istniejesz. Jeśli nie zmieniasz swoich właściwości, to znaczy że ciebie nie ma. Jak cząstka elementarna foton: gdy przestanie się poruszać, to go nie ma. Przecież mówimy tutaj o świetle. Świat duchowy – to światło.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.08.2018

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Powszechnie uważa się, że nie należy osądzać przyjaciela, dopóki nie znajdziesz się na jego miejscu. Czy tak jest w życiu?

Odpowiedź: Osądzasz przyjaciela, dlatego że widzisz w nim swoje negatywne cechy. A gdybyś był naprawiony, to widziałbyś w przyjacielu oblicze Stwórcy.

Dopóki nie zjednoczysz się z nim we wszystkich swoich właściwościach, nie osiągniesz jedności z nim, nie możesz twierdzić że rozumiesz kim on jest. A kiedy się zjednoczycie nie pozostanie już nic: ty i Stwórca będziecie jedną całością.

Pytanie: Wychodzi na to, że nie można sądzić ani przyjaciela, ani bliźniego, ani innego człowieka?

Odpowiedź: Nikogo. Dlatego że w rzeczywistości nie widzisz nikogo, tylko siebie.

Pytanie: Jeśli patrzę na innych i widzę w nich wady, to jak powinienem z tym pracować?

Odpowiedź: Nie możesz z tym pracować punktowo. Musisz generalnie pracować nad sobą i wtedy stopniowo zobaczysz, że zaczniesz odnosić się do świata jak do manifestacji Stwórcy, który pokazuje ci na otaczających cię dookoła ludziach, w czym jesteś jeszcze nie gotowy, aby być podobnym do Niego.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.12.2017

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Różne

Pytanie: Dlaczego powrót do swojego korzenia zawiera poczucie takiej nieziemskiej przyjemności?

Odpowiedź: Powrót do duchowego korzenia napełnia człowieka. Gdy osiągamy kontakt ze Stwórcą, schodzi na nas Wyższa obfitość w postaci światła, poznania, napełnienia. Następuje to w formie rozwiązania bardzo poważnych sprzeczności. Jednak one nie mogą zostać rozwiązane na poziomie naszego świata.

Człowiek zaczyna rozumieć, że tylko w odkryciu Stwórcy istnieją odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące sensu życia.

Pytanie: Czy stereotypowe znaczenia istnienia, dla którego żyją zwykli ludzie, pochodzą również od Stwórcy? Dlaczego Stwórca nam je dał?

Odpowiedź: Dlatego że gdy nadepczesz na nie, to możesz jak niedopałek papierosa zgnieść, ale wtedy możesz podnieść się też wyżej duchowo. Wszystkie są prawidlowe, dobre, ponieważ odnoszą się do sensu istnienia człowieka na zwierzęcym poziomie, w zwierzęcym świecie.

Ze wszystkich ziemskich znaczeń człowiek musi stopniowo podnieść się do prawdziwego sensu istnienia. A prawdziwy sens, to nie ten który kończy się na tej Ziemi, w tym życiu i sprowadza się do napełnienia swojego maleńkiego egoistycznego pragnienia.

Pytanie: Okazuje się, że gdyby nie było śmierci, to nie osiągnelibyśmy sensu życia?

Odpowiedź: Wyobraź sobie, co by było, gdyby człowiek żył nieskończenie długo. Naprawdę wpadałby w ogromną depresję i nie mógłby nic z tym zrobić. Nie można by nawet umrzeć.

Dlatego Stwórca specjalnie stworzył śmierć, żeby człowiek mógł w czymś odczuwać konieczność i w odniesieniu do niej mógłby siebie zmierzyć – ponad nią. Oznacza to, że sens istnienia znajduje się ponad życiem, stamtąd, skąd pochodzi.

Pytanie: Czy Stwórca nie mógł stworzyć takiej rzeczywistości w której wszyscy żyliby dobrze, byli szczęśliwi, bogaci, istnieli wiecznie? Co jest w tym złego? Wszyscy byliby kochający i kochaliby się. Po prostu Raj!

Odpowiedź: To byłby zwierzęcy Raj dla człowieka, który nie dąży do poznania swojego korzenia, żyje bez świadomości.

Pytanie: To znaczy wszystko sprowadza sie do duchowego korzenia, który musimy poznać?

Odpowiedź: Tak, ponieważ w tym celu wszystko zostało stworzone!

Z lekcji w języku rosyjskim, 28.01.2018

Kategorie: Dusza i ciało, Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Różne, Sens życia

W rzeczywistości każde stworzenie ma kontakt ze swoim Stworzycielem, jak jest powiedziane: „Cała ziemia jest pełna Jego chwały” [1] – jednak ono nie wie i nie czuje tego. (Baal HaSulam, „Ostatnie pokolenie”)

Taki kontakt istnieje przez cały czas. Przychodzi ze strony Stwórcy, a nie ze strony stworzenia i naszym zadaniem jest odczuć go. Tym właśnie zajmuje się nauka Kabały.

Z definicji wynika że, nauka Kabały jest objawieniem Stwórcy, człowiekowi na tym świecie. A odkrycie jest tylko w odczuciach.

Pytanie: To znaczy „cała ziemia jest pełna Jego chwały” pochodzi ze strony Stwórcy, a „ono (stworzenie) nie wie i nie odczuwa tego” – z naszej strony?

Odpowiedź: Oczywiście, każdy żuczek, każdy owad, każdy liść – wszystko jest bezpośrednio kontrolowane przez tę siłę, przez to pole zwane „Stwórcą”.

Jednak nie jest to dane nam w odczuciach. Natura – to obiektywna rzeczywistość dana nam w odczuciach. Dlatego to co czuję, to istnieje, a to czego nie odczuwam, dla mnie nie istnieje. Lecz mogę zdobyć dodatkowe organy zmysłów i wtedy wszystko co mogę w nich poczuć, również będzie częścią tej natury, która przejawia się w stosunku do mnie.

Pytanie: Czy kabalista ma zdolność ciągłego kontrolowania swojego postrzegania rzeczywistości?

Odpowiedź: Nikt z żyjących na Ziemi nie może tego postrzegać, dlatego że wszyscy zmierzamy w kierunku coraz większej korekty. A kiedy zaczniemy włączać się w Stwórcę, wtedy wszystko będzie się nam upraszczać.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”, 09.10.2017

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Dlaczego ten świat został stworzony? Jaka rola jest powierzona człowiekowi?

Odpowiedź: Nasz wszechświat jest jak chaos: nie zrozumiałe jest to w jaki sposób został zbudowany, nie wiadomo w jakim celu powstał.

Gdy 60 lat temu uczyłem się w szkole, uważano, że wszechświat jest nieskończony i wieczny, a dzisiaj mówią zupełnie coś innego. Ale wszystko to opiera się na naszej bardzo ograniczonej wiedzy.

W ramach materialnych organów zmysłu i rozwiniętych przez nas wszelkiego rodzaju dodatkowych narzędzi, nie jesteśmy w stanie tego pojąć, ponieważ bardzo jesteśmy zamknięci w sobie, nie wychodzimy na zewnątrz – z samych siebie.

Wszystko co dzieje się, widzę w sobie i dlatego jestem ograniczony, ogólnie skończony. Gdybyśmy mogli postrzegać to co jest poza nami, a nie wewnątrz nas, to wówczas zobaczylibyśmy zupełnie inny obraz rzeczywistości.

Nauka Kabały przekazuje nam wiedzę o tym, że poza nami istnieje pole, które ma właściwości całkowicie odmienne od materialnych, uczy w jaki sposób: obdarzać, emanować, rozkoszować, nasycać, stwarzać, tworzyć, rodzić. A nasza natura – nieożywiona, roślinna, zwierzęca i ludzka – stworzona jest w przeciwnej sile, to znaczy: otrzymywać wszystko tylko dla siebie.

Dlatego że nasza natura – to egoizm na wszystkich poziomach, które możemy zaobserwować. A zewnętrzne pole jest całkowicie altruistyczne. Ale to nie jest ten altruizm, o którym rozmawiamy w naszym świecie, ale absolutny altruizm, skierowany całkowicie poza nas samych.

Te dwie przeciwstawne natury nawet nie stykają się między sobą. Ale zewnętrzna natura – ogromne, doskonałe pole stworzyło nas, nasz wszechświat: nieożywioną, roślinną, zwierzęcą naturę i człowieka. Przy czym człowiek, zgodnie z tą teorią, rozwija się dopóki nie zacznie czuć, że nie jest w stanie kontynuować istnienia w takiej ograniczonej formie.

Kabała mówi o tym, że dzisiaj dochodzimy do tego uczucia swojego ograniczenia, wadliwości. I nie mamy innego wyjścia, jak naprawdę zacząć przenikać w świat poza nami, ale do tego potrzebujemy właściwości obdarzania.

Jak wyjść z siebie w naszych odczuciach, zrozumieniu, świadomości, jest to problem który Kabała próbuje rozwiązać.

A rozwiązuje się to tym, że z jednej strony, kabalistyczna metoda wykorzystuje zewnętrzne pole – właściwość obdarzania i miłości, charakterystyczne tylko dla Wyższego świata.

Z drugiej strony, człowiek, który buduje zgodnie z tą metodą, określony system wzajemnych, dobrych relacji między ludźmi, wywołuje na siebie emanację zewnętrznego pola. Wpływ tego pola następuje według tych wysiłków, które człowiek przykłada w małej wspólnocie podobnie myślących ludzi, próbując upodobnić się do właściwości obdarzania i miłości.

Stąd właśnie pochodzi wezwanie „kochaj bliźniego, jak siebie samego”, które nie ma nic wspólnego z żadną religią. To starożytna propozycja dla człowieka, aby spróbował właściwie ustalić swoje relacje z innymi. A wtedy wywoła na siebie wpływ zewnętrznego pola obdarzania, dobroci, miłości i może stopniowo opanować te właściwości.

Na miarę pojawienia się w człowieku tych właściwości, które są pobudzane z otaczającego Wyższego pola, zacznie odczuwać to pole i swój związek z nim. Zrozumie, skąd pochodzi, dlaczego, w jaki sposób prowadzi go to pole do Wyższego poznania, do wyjścia ze swojego wąskiego egoistycznego świata. Taką właśnie wiedzę oferuje człowiekowi nauka Kabały.

Z programu TV „Razem o głównym. Aleksander Żdanow”, 24.11.2017

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Różne

Pytanie: Czy wszyscy kabaliści mają podwójne postrzeganie na „ja” i na „swój egoizm‘‘?

Odpowiedź: To zależy od tego, z czym człowiek asocjuje się: z punktem w sercu czy ze swoim egoizmem. A jeśli z jednym i z drugim, to wtedy rzeczywiscie czuje się dualnym, podzielonym na dwie części.

Pytanie: Czy jest to dobry stan?

Odpowiedź: Bardzo dobry! W każdym punkcie życia, w dowolnym stanie kierujesz swoje myśli na to, że składasz się z dwóch części: z tego, czego pragnie twój egoizm, i z tego co ty chcesz jako człowiek.

Najlepiej jest oddzielić się od ego, popatrzeć z boku i upewnić się jakimi jesteśmy egoistami, porównać się z dobrem i zrozumieć jakimi możemy być.

Ale egoizm nigdzie nie znika i z tego powodu tak wiele nie cierpisz, odnosisz się do niego absolutnie obiektywnie. Jest to wielka właściwość natury, która pomaga człowiekowi podnieść się wyżej.

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.02.2018

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Różne

Pytanie: Z jakiego materiału składa się myśl?

Odpowiedź: Tylko z siły. Oczywiście możemy widzieć pewne oddziaływania myśli na oscylogramach itd. ale to nie jest myśl, a konsekwencja wzbudzanych przez nią procesach.

Sama myśl nie jest absolutnie materialna. Jest to Wyższa siła – pozytywna albo negatywna, ale jest to Wyższa siła. Schodząc od Stwórcy, przechodzi przez wszystkie pięć światów i obłócza się w nas. Zarówno złe, jak i dobre myśli pojawiają się w nas tylko z Wyższego źródła.

Pytanie: Czy zwierzęta też myślą?

Odpowiedź: Oczywiście że myślą. Nieożywiona, roślinna, zwierzęca materia również podlega tym samym zasadom, tylko na swoich poziomach.

My ludzie istniejemy we wspólnej objętości, w której nic nie znika, wszystko we wspólnym ruchu skierowane jest tylko na określony cel: stać się całkowicie wzajemnie połączonymi w jeden idealny, integralny obraz.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.02.2019

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Różne

Poznanie z własnych odczuć

Pytanie: Czy to prawda co mówią kabaliści, że sama istota Stwórcy jest niepoznawalna? Że możemy poznać tylko Jego formę i materię. Co to znaczy?

Odpowiedź: Wynika to z każdego fizycznego zjawiska które poznajemy. Nie możemy poznać czegoś, co istnieje poza nami.

Wyobraźmy sobie taką sytuację, że w mój organ zmysłów wchodzi jakiś sygnał. Nie wiem co to jest za sygnał. Wiem tylko że wpada do ucha, naciska na błonę bębenkową, a nastepnie na młoteczki i inne części narządu słuchu. Następnie przekształca się on w sygnały elektryczne, przechodzi do mózgu i tam przejawia się w jakiś pojęciach.

Jaki jest związek między tym, że w moim mózgu pojawiają się jakieś myśli, odczucia wynikające z Pana słów, a tym jak wibracje dźwiękowe docierają do mojej błony bębenkowej?

Ponieważ zachodzi tysiące różnych zmian, dlatego nie mogę nawet powiedzieć, co jest poza mną. Poznaję tylko to co jest już we mnie. Z tego co jest we mnie, zaczynam eksperymentować. Odkrywam wtedy, że wszystko to przychodzi jakby z zewnątrz.

To znaczy że my nigdy nie poznajemy samego zjawiska, poznajemy tylko jego odbicie w nas. I tak samo jest z całym światem. Tak przejawia się w nas. A co naprawdę oznaczają te ściany, książki, ludzie, telewizory, światło, ciemność? Tego nie wiem.

Komentarz: Przypuśćmy że np, człowiek jest kłamcą. Jego ciało biologiczne jest materią, a jego forma jest kłamcą. Rozumiem to tak, że kłamstwo bez związku z człowiekiem jest jego abstrakcyjną formą i nie można tego zbadać?

Odpowiedź: To jest filozofia która doprowadza do błędów.

Pytanie: Oznacza że niemożliwe jest do zbadania? Nawet kabaliści nie mogą tego zrobić?

Odpowiedź: Nie, kabaliści mogą to zbadać. Wszystkie elementy świata duchowego opisują tylko ze swojego poznania.

Pytanie: Ale kabaliści badają samą formę i materię a nie abstrakcyjną formę i jej istotę?

Odpowiedź: Tak. Oczywiście. Dlatego nazywa się to „Acmuto” tj. zjawisko którego nie możemy ani zbadać, ani poczuć. Ono istnieje, zanim jeszcze weszło w nas.

Na przykład fala dźwiękowa, która weszła we mnie i następnie przechodzi przez wszystkie transformacje, począwszy od małżowiny usznej do świadomości rozumem, co to jest? – to jest we mnie. A to co jest poza mną, nigdy się tego nie dowiem – bo to istnieje na zewnątrz. Tak właśnie kabaliści dokładnie oddzielają swoje osiagnięcia, od tego co jest nieosiagalne, dlatego że człowiek pomimo wszystko jest stworzeniem.

Komentarz: W Kabale istnieje takie prawo: nie personifikować i nie tworzyć żadnego wizerunku oblicza Stwórcy lub wyższych sił?

Odpowiedź: Tak. W wyniku rozwoju nauk teraz jest już o wiele łatwiej wytłumaczyć to ludziom, niż powiedzmy 40 lat temu, wtedy gdy zaczynałem nauczać Kabały.

Dzisiaj mogę spokojnie wytłumaczyć, że wszystko wokół nas – to fale, siły, a nie objętości czy przedmioty. Chodzi o to, że wszystkie objętości i przedmioty istnieją tylko w naszych odczuciach, a w rzeczywistości są to tylko oddziaływania na nas, których natury nie rozumiemy.

Mówić możemy tylko o tym co istnieje z odczuć w nas samych. Dlatego w dzisiejszych czasach jest znacznie łatwiej wytłumaczyć ludziom, szczególnie młodszemu pokoleniu które już rozumie że takie są prawa natury.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 12.11.2018

Kategorie: Kabała i inne nauki, Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Różne, Stwórca

Pytanie: Dzięki Pana wyjaśnieniom dosłownie „zębami‘‘ wszczepiam się w Pana słowa. Pojawia się wtedy taka zmysłowa percepcja jak 3D. Jest to dosłownie jak szok dla racjonalnej percepcji podobnej do 2D.

Odpowiedź: Rzeczywiście tak jest. Do takiego stanu należy długo przyzwyczajać się. Dlatego że Wyższy świat i Kabała nazywane są tajną nauką. Zaczynamy odczuwać machsom – zmysłową barierę. Wcześniej nie czuliśmy tego i stopniowo wypracowujemy w sobie nowy organ postrzegania. Buduje się go na obdarzaniu tj. na „wyjściu z siebie‘‘ w dziesiątkę i z dziesiątki w Stwórcę.

Pytanie: Jak połączyć te dwie percepcje? Przecież po tym racjonalne postrzeganie będzie odczuwać się – jako wadliwe?

Odpowiedź: Nie! To nie tak, odczuwa się to po prostu na innym poziomie. Na przykład jak porozumiewasz się z niemowlęciem z dzieckiem i z osobą dorosłą? – robisz to z każdym na innym poziomie!

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.04.2019

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Różne

Stwórca i Acmuto

Pytanie: Jeśli budujemy sieć prawidłowych relacji pomiędzy sobą, to taka komunikacja doprowadza nas do stanu, podobnego do systemu zwanego „Stwórcą”?

Odpowiedź: W świecie materialnym nasz wzrok lub słuch wychwytują tylko pewien zakres fal. Ponieważ istnieją fale powyżej i poniżej 20 herców, lub fale dźwiękowe. Jednak my ich nie czujemy. Wiemy jednak, że istnieją. Wynajdujemy odpowiednie przyrządy, które pozwalają nam poszerzyć zakres naszych wrażeń.

A w Kabale nie tylko rozszerzamy, ale tworzymy w sobie kardynalnie nowy organ zmysłów, który działa nie na odbiór, a na obdarzanie.

Siła którą odczuwamy w nowym organie zmysłu na podobieństwo którego budujemy siebie, nazywa się „Bore”, od słowa „bo-i-re” – „przyjdź i ujrzyj”.

Jest jeszcze coś „ponad tym‘‘ czego nie wychwytujemy, zwane „Acmuto” (On Sam w Sobie). Istnieje określona granica do której „coś wychwytujemy‘‘ a powyżej tej granicy – nie. Tę granicę wyraźnie odczuwamy.

Pytanie: Czy istnieją jakieś informacje o Acmuto?

Odpowiedź: W przeciagu wielu pokoleń, a trwa to już ponad 6000 lat, znajdujemy się tylko w poznaniu Stwórcy. Ale kiedy cała ludzkość dojdzie do Jego pełnego poznania i przejdzie w organ zmysłu poza sobą, tj. oprócz pięciu materialnych organów zmysłów, poczuje jeszcze także pięć duchowych organów zmysłów budując je na obdarzaniu. To wtedy dopiero przejdziemy w jeszcze wyższy wymiar, zwany „Acmuto”.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 12.11.2018

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Różne, Stwórca