Nieważne jest, że siedzicie za stołami w rzędach, zamiast obejmować się w kręgu. Na krzesłach siedzą tylko fizyczne ciała, ale wewnątrz musi panować odczucie kręgu – zasady integralnego połączenia. I dokładnie tak, jak otacza nas krąg kobiecy, dalej stoi za nami cały świat. A my musimy dążyć do tego, by doprowadzić wszystkich do jednego punktu kontaktu.

Fizyczne ustawienie nie jest ważne. Nie sądzę, że uczniowie rabiego Szymona siedzieli w takim kręgu. Gdyby tak było, to takie zasady studiowania Tory przetrwałyby do dzisiejszego dnia. Krąg oznacza po prostu, że wszyscy są równi – przyjaciele łączą się i tworzą wspólną modlitwę.

Wszystko, czego potrzebujemy, to prosić o Światło, które prowadzi z powrotem do źródła. Bez tego nie mamy szansy wydostać się z naszego egoizmu nawet na milimetr – żaden z nas. Tylko Światło może nam pomóc.

Dlatego nie ma sensu pytać o to, jak możesz to zrobić. Ty nie możesz nic zrobić, pozwól działać Światłu! Jednak trzeba ciągle pamiętać, że wszystkie twoje działania są konieczne do tego, by przyciągnąć Światło, które ​​wszystko zrobi.

Z lekcji do Szamati, 27.03.2012

Kategorie: KABAŁA, Kobieta, Kongresy, wydarzenia, Mężczyzna i kobieta, Modlitwa, Intencja, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Świat, Tora

Świat w sposób nieświadomy oczekuje na zmiany. Nie wie on nic o naprawie, której tak bardzo potrzebuje. Dlatego powinniśmy jak najszybciej przygotować się do roli przewodników.

Dziś stało się jasne, że rządy tracą swoją przywódczą funkcję. Rozwój świata zgodnie z materialnymi prawami jest zakończony. Te dwa światy zbliżyły się tak do siebie, że duchowa „indukcja” działa na nas z góry, chociaż nie jest to jeszcze tak całkowicie odczuwalne. Od ludzkości wymaga się dzisiaj prawdziwego przebudzenia – i to jest wasze zadanie.

Ale do tego musicie być zjednoczeni. Kiedy wołacie o pomoc, nie mogę jej wam udzielić. Jeżeli wspólnie z przyjaciółmi dążycie do połączenia, staracie się o to nieustannie, wtedy będziecie w stanie dostroić się do stanu prawdziwej prośby, prawdziwego krzyku. Najważniejszym jest, by z całą miłością być połączonym, aby wszystkie wasze pragnienia mogły przepływać jedno w drugie. Tutaj ja nie mogę nic dla was zrobić, ponieważ chodzi tu o pragnienia, które wpływają na siebie i są od siebie zależne.

 Z 6 lekcji kongresu Arava, 25.02.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozpowszechnianie metody, Świat

Aby osiągnąć stan całkowitej rozpaczy, konieczna jest pomoc z góry. My sami nie jesteśmy do tego zdolni. To jest wspaniała rzecz poczuć własne granice: tutaj jestem ja, a odtąd już mnie nie ma. Tylko Stwórca może dać ten znak, tą miarę, granicę pomiędzy Nim a człowiekiem.

Wymyślamy rożnego rodzaju działania i strategie, tak długo, aż któregoś dnia docieramy do wielkiej rozpaczy i w tym stanie zobaczymy znak z góry. Baal ha-Sulam pisze, że nie ma wspanialszego momentu w życiu człowieka, niż ten, w którym on rozpacza nad brakiem własnych sił. Stan ten przychodzi do niego od Stwórcy.

Nasze małe wysiłki gromadzone są jak pieniądze w skarbonce, grosz do grasza, aż w końcu, nagle otrzymujemy efekt w formie objawienia się wyższego Światła. Ale nie jest to jakaś zwykła skarbonka, lecz taka w którą wszystkie wysiłki są zbierane we wspólnym naczyniu (kli), a rezultat zależy od Stwórcy. Kiedy to nastąpi, nikt nie wie. I dlatego exodus z Egiptu odbywa się w pośpiechu i w ciemności.

Jeśli dołożymy wszelkich starań, aby osiągnąć jedność i zaczniemy nad tym razem pracować, to przyjdzie taki moment, gdy nagle objawi się rozpacz, bezsilność i niechęć. Ta rozpacz prowadzi nas do wniosku, że dla naszego zjednoczenia potrzebujemy pomocy z góry. I wówczas wydobywamy z siebie krzyk rozpaczy. Po takim krzyku przychodzi pomoc z góry.

Niemożliwością jest zbliżyć się do Stwórcy, jeśli nie dotrzemy do wewnętrznej rozpaczy, przy wspólnym wysiłku, ponieważ Stwórca jest siłą, która objawia się właśnie poprzez wspólny wysiłek, a więc we wspólnej pracy. W jednostce Stwórca nie istnieje. Wyższe Światło może znajdować się tylko w do pewnego stopnia naprawionym naczyniu, a pojedynczy człowiek jest oddzieloną częścią całości.

Z 6 lekcji z kongresu na pustyni Arava, 25.02.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Mówimy o tym, że kongres Arava wymaga pełnej powagi. Co to ​​znaczy być poważnym na kongresie?

Odpowiedź: Oznacza to, że nie pozwalam sobie nawet tylko w jednej jedynej myśli, w jednym jedynym pragnieniu na ucieczkę od celu. Muszę być połączony z innymi i w tym połączeniu objawić Stwórcę.

Po drodze zdaję sobie sprawę, że brakuje mi do tego pragnienia. Czasami chcę tego, czasami nie chcę. Wtedy dochodzę do modlitwy i pytań, przeprowadzam analizę  i to jest w gruncie rzeczy nasze przygotowanie. Kiedy będziemy na pustyni Arava, musimy ciągle czuć potrzebę światła, które prowadzi z powrotem do źródła – tak aby doprowadziło nas do zjednoczenia.

Z lekcji na temat „Porady do ​​kongresu Arava”, 19.02.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak mogę sprawdzić, czy moja prośba o naprawę jest prawidłowa?

Odpowiedź: Prośba jest zawsze prawidłowa, jeśli człowiek chce być połączony z przyjaciółmi i łączy z tym pragnienie osiągnięcia Stwórcy. Wszystko powinno znajdować się na jednej linii, na jednej osi: ja, spójna grupa przyjaciół i Stwórca. W takim przypadku, wszystkie pragnienia są zbudowane prawidłowo.

Zastanów się, czy jesteś w stanie jednoznacznie nakreślić ten obraz w głowie, czy możesz na jednej osi umieścić wszystkie te niezbędne czynniki?

Wtedy będziesz mógł przejść do innej formy, mianowicie do kręgów: zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego kręgu. Zewnętrznym kręgiem jesteś ty sam, w tobie jest zawarty drugi krąg – grupa, który obejmuje również trzeci krąg, Stwórcę. I w końcu wszystkie te kręgi połączą się w jedna całość, tak że nie będzie różnicy między tobą, grupą i Stwórcą. Wszystko będzie jednością.

W ten sposób każdy człowiek, każda dusza dojdzie do pełnego zrozumienia.

Z lekcji „Wstęp do nauki dziesięciu Sfirot” 12.02.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nie ma znaczenia, do jakiego stopnia człowiek rozumie, gdzie i w jakim stanie się obecnie znajduje. Poza tym jego stany zmieniają się ciągle odpowiednio do jego poziomu. Im wyżej się wznosimy, tym częściej zmieniają się nasze stany. Przy czym, w każdym z tych stanów również mamy wzloty i upadki, a także różne wibracje w odniesieniu do poziomu, na którym się aktualnie znajdujemy.

Dlatego też nie ma znaczenia, w jakim stanie, na jakim stopniu i w jakiej sytuacji teraz się znajdujemy, lecz ważne jest, aby prosić o pomoc. Ponieważ wszystkie zmiany są realizowane tylko przez światło, które prowadzi z powrotem do źródła. Mogę zachowywać się jak małe nieświadome dziecko, które nie rozumie, co się z nim robi: jest ono nakarmione, pielęgnowane, przewinięte … z reguły są to nieprzyjemne, dezorientujące stany, w których jest więcej pytań niż odpowiedzi. Ale światło, które prowadzi z powrotem do źródła, jest zobowiązane do udzielenia nam odpowiedzi na każde pytanie. Nie mogę zwracać się do nikogo oprócz Niego.

To światło, które prowadzi z powrotem do źródła, ukrywa się w połączeniu między nami, dokładnie w centrum jedności – grupie ludzi, którzy dążą do wyższego światła, do połączenia. Znajduje się ono dokładnie między nimi. W tej mierze, w jakiej pragną być zawarci w świetle, objawia się im ono.

Właśnie po to wybieramy się na pustynię, dystansujemy się od całej reszty świata i pragniemy osiągnąć silną wewnętrzną koncentrację.

Z lekcji do Księgi Zohar, 07.02.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Co oznacza pojęcie, przepuścić prośbę „przez grupę”, „przez zjednoczenie”?

Odpowiedź: „Przez grupę” oznacza, że ​przepuszczam moje pragnienie przez integralny system. I jeśli może ono być podobne do integralnego systemu, to jest to znak, że moje pragnienie upodabnia się do pragnienia Stwórcy. Jest powiedziane: „Uczyń swoje pragnienie, jak Jego”.

Nawet jeśli nie mogę tego wykonać, jednakże zwracam się o to do grupy i proszę ją o siłę naprawy. To nie znaczy, że przepuszczam swoje pragnienie przez grupę do Stwórcy, po to aby On mi odpowiedział, napełnił mnie siłą obdarzania, abym w rzeczywistości mógł dawać.

Wręcz przeciwnie, zwracam się do grupy i widzę, jak bardzo nienawidzę innych i nie chcę być z nimi, odrzucam ich albo sprzeciwiam się im. Właśnie w wyniku wszystkich tych wyjaśnień, w antagonizmie i w starciach z przyjaciółmi wznoszę do góry te wszystkie popsute relacje i proszę: „Napraw je! Czekam! Chcę połączyć się z innymi!”. Wtedy ta prośba jest piękną modlitwą.

Z lekcji do Księgi Zohar, 25.01.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Co to jest „modlitwa żebraka”, która nigdy nie pozostaje bez odpowiedzi?

Opowiedź: „Modlitwa żebraka” jest to prośba człowieka, który rozumie, że teraz poza Stwórcą, nikt nie może mu już pomóc. Czuje, że nie ma żadnych uprawnień i zasług, nie potrafi wykonać żadnych dobrych uczynków, nie ma wsparcia, jest prawie całkowicie „nagi”, nie ma nic. I nawet egoizm przestał go wspierać. Taki stan nazywany jest kompletną nędzą, poniżeniem.

W takim przypadku pomoc może przyjść tylko od Stwórcy za pośrednictwem grupy. I pomoc, o którą człowiek prosi, jest modlitwą żebraka o najważniejsze, tylko o zbawienie jego duszy.

Z lekcji do listu Baal ha-Sulam 30.01.2012

Kategorie: Egoizm, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Czy możemy właśnie teraz wykonać jakiekolwiek działania ze względu na obdarzanie?

Odpowiedź: Jest to możliwe w każdej chwili pod warunkiem waszego wzniesienia na wysokość takiego działania. Ale zbliżamy się do tej wysokości stopniowo: początkowo jestem jedynie gotowy na 1%  obdarzania innych, później 2%, następnie 3%, itd., aż zostanie osiągnięte 100% obdarzania.

I jeśli na 1% jestem gotowy obdarzać innych, oznacza to, że chcę 99% otrzymywać dla siebie! A jeśli dla innych 2%, to dla mnie 98%! Tak wznoszę się stopniowo w górę do obdarzania „liszma”. Jest to czas przygotowania, które trwa tak długo, aż moja intencja stanie się w 100% obdarzająca. I te sto procent mojej intencji rozciąga się tylko na jeden gram rozkoszy, na jedną porcję, na jeden kwant swiatła.

A później zwiększam moją intencje, aby wystarczyła na dwie porcje swiatła, na trzy porcje… aż  nie będę w stanie powstrzymać się od otrzymania całego dopływu światła, tzn. zbuduje ekran Biny (obdarzanie dla obdarzania)

I kiedy zostanie osiągnięty taki stopień, będę mógł nawet zacząć, otrzymywać dla obdarzania,  stworzyć do tego odpowiedni ekran.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 24.01.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Trudno jest kierować wszystkie siły na prośbę o naprawę i wychodzić za każdym razem z pustymi rękami. Jak można uniknąć na tej drodze rozczarowania?

Odpowiedź: O co prosisz? O sformułowanie prawdziwej prośby, czy o coś innego? Ponieważ oprócz tej prośby nic nie jest wymagane. Jeśli o coś proszę, to cały czas powinienem sprawdzać, czy moja prośba jest najlepsza, najbardziej prawidłowa, i czy jest prawidłowo ukierunkowana na cel. Po co nam jeszcze coś innego? Przecież każda odpowiedź na to byłaby zapłatą, a ja nie chce zapłaty… .

Do czego należy dążyć?

– Do zjednoczenia, jedności, dawania, aby w ten sposób sprawić Stwórcy radość!

– Chcę tylko wiedzieć, czy Jemu sprawia to radość, czy nie …

Gdybyś wiedział, że sprawiasz Stwórcy przyjemność, to czerpałbyś z tej wiedzy największą rozkosz – co oznacza, że otrzymywałbyś dla siebie.

Takie stany, gdy nie otrzymujesz nic i mimo to idziesz dalej, pomagają ci budować ekran z pomocą którego będziesz mógł otrzymać od Stwórcy odpowiedź, że sprawiasz Jemu rozkosz. I to napełnienie nie wejdzie w twoje pragnienie otrzymania, ale pojawi się na wyższym poziomie.

A gdybyś otrzymał odpowiedź teraz, dałoby ci to ogromną satysfakcję. Załóżmy, że napisałeś list do ważnej osoby a ona nie tylko otrzymała od ciebie ten list, ale również odpowiedziała ci na niego: „Otrzymałem twój list”. Już sam ten fakt, wystarczyłoby ci aby być szczęśliwym.

Dlatego nie będzie żadnej reakcji ze strony Stwórcy, dopóki nie jesteś chroniony przed taką rozkoszą.

Z lekcji do Księgi  Zohar, 25.01.2012

Kategorie: Jedność, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Stwórca