Pytanie: Musimy osiągnąć taki stan, aby wszystkie przyjemności, jakich doświadczamy, były skierowane dla Stwórcy. Jak zbudować w sobie taki stan?

Odpowiedź: Nie możemy tego zrobić, ale jeśli stopniowo kierujemy się ku temu, odnosimy swoje działania do Stwórcy, aby je przyjął, to zgodnie z tym, te odczucia, pragnienia, intencje gromadzą się w nas. Okazuje się, że gromadząc wystarczającą siłę w naszych intencjach, zostajemy godni właściwości „Liszma”.

Zostałem stworzony jako egoista i najważniejsze dla mnie, jest napełnienie mojego egoizmu. Ale jeśli w swoim pragnieniu wznoszę się ponad egoizm i ważni są dla mnie tylko przyjaciele i Stwórca, to okazuje się, że pracuję dla nich. Na tym polega wyjście z „dla siebie” do „dla Stwórcy”.

Pytanie: Ale żeby wejść w stan „dla Stwórcy”, przed każdym moim pragnieniem musi stać filtr „Stwórca i przyjaciele”, a potem otrzymywanie?

Odpowiedź: Tak, oczywiście. Najpierw musi być intencja: dlaczego, po co, dla kogo to wykonuję.

Pytanie: Oznacza to, że intencja „Liszma” niesie już ze sobą siłę aby wyjaśnić i oddzielić to, co jest dla Stwórcy a co nie jest dla Niego, co mogę zaakceptować, a co nie? Więc to jest kalkulacja?

Odpowiedź: Tak, to jest kalkulacja. Co więcej, kalkulacja w uczuciach, w wiedzy, w doznaniach, gdzie możesz dokładnie powiedzieć, w jakim stanie jesteś w odniesieniu do „Liszma”.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 15.11.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jest powiedziane: „Przecież nawet „złodziej w ukryciu wzywa Stwórcę” a zatem nie ma tutaj konieczności w mochin de-gadlut, aby chronić, by gałąź nie została oderwana od swojego korzenia“. Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że nawet „złodziej w ukryciu wzywa Stwórcę” i dlatego nie ma potrzeby aby wyższe światło, strzegło go, aby nie oderwał się od Stwórcy.

Pytanie: Religijni ludzie rodzą się z imieniem Stwórcy i żyją z nim. Jak mogę osiągnąć taki stan, że nie ma nikogo, oprócz Niego, i zacząć kochać, nie wiem kogo, dokładnie tak samo, jak oni kłaniają się przed Nim?

Odpowiedź: Chodzi o to, że istnieje duża różnica między twoją drogą a ich drogą. Jesteś stopniowo prowadzony do Stwórcy, przez samego Stwórcę, przyciąga cię do siebie.

Pytanie: Jak przyciągnąć siłę przezwyciężania i pracować tylko dla Stwórcy?

Odpowiedź: Prosić o to, abyś swoim pragnieniem zmienił to, co zstępuje na ciebie z góry.

Pytanie: Jeśli jestem w „Lo liszma“, zadaję pytanie, co dostanę za tę pracę, i robię to w celu anulowania się, czy jest tutaj miejsce na osobistą prośbę?

Odpowiedź: Na osobistą prośbę nie ma miejsca praktycznie nigdy. Dopiero po wzniesieniu się do poziomu wspólnej prośby, można mieć osobistą prośbę.

Pytanie: Aby osiągnąć pierwszy duchowy stopień, musimy przebudzić określoną liczbę dusz? Jak to się stanie?

Odpowiedź: Poprzez naprawę tych, którzy już się przebudzili.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest więź i moja troska o przyjaciół, o grupę, o dziesiątkę?

Odpowiedź: To przychodzi stopniowo, kiedy podejmujesz wiele wysiłków i rozumiesz, że nic ci nie dają. Wtedy w całkowitej ociężałości w końcu zaczynasz rozumieć, że należy podążać tą droga, jaką wskazują kabaliści.

Dlatego trzeba zwracać się do centrum grupy i z tej więzi między wami prosić nie za siebie, ale za innych. Prosząc za nich, tak naprawdę prosisz o swoją duchowość. A kiedy prosisz tylko za siebie, prosisz o swoje materialne. Człowiek zaczyna to wszystko odkrywać dopiero po swojej porażce, kiedy widzi, że znalazł się w ślepym zaułku.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co jest powodem, dla którego rodzi się uczucie przed Dającym?

Odpowiedź: Ponieważ ty dajesz Jemu, a On daje tobie.

Pytanie: Jaka jest różnica pomiędzy duchowym wstydem a wstydem ziemskim?

Odpowiedź: Duchowy wstyd nie wynika z egoizmu, natomiast wstyd ziemski ma podstawę w egoizmie.

Pytanie: Czy wstyd powstrzymuje nas przed proszeniem dla siebie.

Odpowiedź: Tak. Naprawianie dla siebie jest ostatnią rzeczą, jaką można zrobić. Spójrzcie, co jest napisane w modlitewniku (Sidur) o sprawiedliwych, za tych, za tamtych i za nas. Za nas – jest prośbą w ostatniej kolejności.

Pytanie: W jaki sposób modlitwa za przyjaciela ujawnia znaczenie Stwórcy?

Odpowiedź: Bardzo prosto, ponieważ to wszystko jest jednym systemem.

Pytanie: Czy duchowy wstyd przed Dającym powinien być na każdym stopniu, czy też jest to jednorazowa całkowita redukcja, kiedy człowiek osiągnie wystarczającą miarę w naprawie?

Odpowiedź: Nie ma wystarczającej miary w naprawie. Cały czas jest jej coraz więcej.

Pytanie: Jaka jest różnica pomiędzy wstydem a trwogą przed Stwórcą?

Odpowiedź: Bardzo mała. Można powiedzieć, że są praktycznie tym samym.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 06.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Ostatniego dnia święta Sukkot musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk o zbawienie – Hoszana Raba. Jeśli przez wszystkie dni świat rozmawialiśmy o tym, studiowaliśmy i chcieliśmy poczuć, co się w nas dzieje, to z pewnością pod koniec święta będziemy mogli zebrać wszystkie efekty i osiągnąć wielkie zbawienie.

Chcemy, aby wszystkie prośby które wznosiliśmy podczas dni świątecznych, wspólnie połączyły się i sprawiły że poczujemy ogromną potrzebę wielkiego zbawienia.

Prosimy Stwórcę o zbawienie, czyli o warunki, w których światło może się przez nas odkryć. Przygotowywaliśmy się do tego przez wszystkie dni Sukkot, w przeciwnym razie nie mielibyśmy odpowiedniego pragnienia ani odpowiedniego cienia. Krzyk objawia się jako nagroda za wysiłek.

Za pomocą tego cienia Stwórca ukrywa przed nami to, jak blisko jesteśmy zbawienia, jeśli zwrócimy się do Niego z tą wzniosłą i mocną prośbą: „Stwórco, zbaw nas!”

Tak samo jak Stwórca tworzy cień nad swoim światłem i stopniowo nas rozwija, etap po etapie, tak my musimy przyjąć ten cień i spróbować dostrzec w nim środek do wzniesienia się ponad wiedzę, ponad cień, aby osiągnąć światło wiary. Kiedy osiągniemy taką potrzebę, jest to już początek zbawienia.

Stan, kiedy człowiek osiąga pragnienie życia w świetle wiary, nazywany jest nocą Hoszana Raba. Przez wszystkie dni święta człowiek odkrywał coraz silniejsze i wewnętrzne dążenie do zbawienia, ponieważ każdego dnia odkrywało się mu coraz więcej światła naprawy. Cieszy się z tego faktu, że osiągnął zrozumienie i poczucie, że tylko Stwórca może i jest gotowy go zbawić.

Światło wiary odkrywa się w kli, które człowiek przygotowuje poprzez swoją odmowę przyjęcia światła bezpośrednio i pragnienie pozostać w cieniu. Należy osiągnąć takie połączenie ze Stwórcą, kiedy nam świeci, a my nie chcemy przyjąć tego bezpośredniego światła i odpychamy je, pragnąc upodobnić się w odniesieniu Stwórcy do działania światła.

A wtedy nasza właściwa postawa wobec Stwórcy jest również nazywana światłem. W ten sposób zaczynamy odczuwać, jak światło kończące całą naszą pracę. Stwórca daje nam przykład pokazując, jak możemy obdarzać Go w takiej samej formie, w jakiej On obdarza nas.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Patrzę na przyjaciela, którego nie akceptuję, a widzę przed sobą siebie, to jest mój obraz. Jeśli nie mogę prosić o siebie, to o kogo mogę prosić, skoro mam przed sobą swój obraz?

Odpowiedź: To jest to, co jest przeciwko tobie. Co to znaczy, że widzę naprzeciwko siebie kogoś innego? Widzę swoje negatywne cechy. Gdybym miał naprawione właściwości, nie postrzegałbym żadnego człowieka jako złego. Proś więc o naprawę, abyś mógł widzieć wszystkich absolutnie naprawionych.

O co jeszcze powinieneś prosić? O to, aby Stwórca naprawiał innych? Jest to możliwe tylko w dziesiątce, kiedy pomagamy sobie nawzajem. Mamy tu dylemat: modlić się za świat, aby świat był lepszy, czy naprawić siebie, aby nie postrzegać świata jako złego. Jest to osobista i wspólna praca.

Kiedy prosisz o swoją naprawę, by właściwie odnosić się do przyjaciół w dziesiątce, nie prosisz za swój egoizm. Prosisz o to, żeby naprawić się, podnieść, i w taki sposób właściwie współdziałać z przyjaciółmi, włączyć się w nich, pomagać im. Nie liczy się to jako prośba o siebie, ponieważ prosisz za dziesiątkę. Dlatego istnieje warunek: zwracać się do Stwórcy tylko poprzez dziesiątkę.

Trzeba cały czas prosić, jak jest powiedziane: „Daj Bóg, żeby człowiek prosił nieustannie”, czyli cały czas modlić się.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Siódmy dzień święta Sukkot, który kończy świąteczne dni, nazywa się Hoszana Raba (wielkie zbawienie). Każdego dnia prosiliśmy Stwórcę o zbawienie, a teraz w ostatni dzień święta musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk: „Zbaw nas!” Przecież prosiliśmy, dużo prosiliśmy, a zbawienia wciąż nie ma.

Ten siódmy dzień poświęcony jest królowi Dawidowi, który czuje, że na razie nie ma wielkiego, ostatecznego zbawienia dla całego narodu Izraela. Jako król Izraela, sfira Malchut, odczuwa to bardziej niż ktokolwiek inny i dlatego krzyczy do Stwórcy, a my musimy włączyć się w ten krzyk.

W noc Hoszana Raba jest przyjęte, żeby każdy sprawdzał siebie, czy ma cień, czyli doskonałą wiarę – szatę, w którą może obłóczyć się światło. Noc, ciemność przychodzi dokładnie w to miejsce, gdzie powinno odkryć się światło. Jeśli modlimy się i prosimy tak, jak powinniśmy, wtedy w tę ciemność wlewa się światło i wydaje się znacznie silniejsze niż zwykle.

Wiara jest warunkiem, w którym światło może świecić i nie ma nic, co mogło by je przyćmić. Nazywamy tę noc Hoszana Raba, ponieważ światło przychodzi do tych kelim, którzy go potrzebują, żądają i proszą, aby światło się przejawiło. Jest to konsekwencją wszystkich dni, przez które przeszliśmy w święto Sukkot, w wyniku których pojawia się światło. W miarę tego światła następuje wielkie zbawienie, Hoszana Raba.

Człowiek sprawdza swój cień, czyli ile wysiłku włożył, pomimo ukrycia i zasłużył na zbawienie, światło. Przez całe święta Sukkot prosił, by być w cieniu, czyli prosił o wiarę. A teraz poprzez swój cień sprawdza, czy podążał prawidłową drogą i jak przygotował się na wielkie światło, które powinno zostać odkryte w Hoszana Raba.

W wyniku tej prośby otrzymujemy wielkie światło Hoszana Raba, prowadzące nas do naprawy. To światło daje nam ogromny cień, wewnątrz którego możemy odkryć ogromne światło wielkiego zbawienia, Hoszana Raba.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Co to znaczy, że przychodzę na lekcję z intencją oczyszczenia? Jak mogę sprawdzić, czy naprawę mam taką intencję?

Odpowiedź: Przeanalizuj, o czym myślałeś przed lekcją.

Pytanie: Być może człowiek wstaje codziennie na lekcje tylko dlatego, że się przyzwyczaił.

Odpowiedź: To dlatego nie osiągasz żadnych poważnych wyników w nauce. Dlatego usiądź przed lekcją i pomyśl o sobie, o swoim stanie, o tym, co się z tobą stanie. Zobaczysz stopniowo, z jakimi myślami, uczuciami, prośbami możesz zwrócić się do Stwórcy.

Pytanie: Ale jak mogę sprawdzić swoje nastawienie do prośby o oczyszczenie? Przecież może pojawić się milion różnych myśli i próśb.

Odpowiedź: Dlatego powinieneś prosić. Swoimi słowami.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jest powiedziane, że jeśli człowiek nie wierzy, że wewnątrz ukrycia jest obecna boskość, to ucieka z pola bitwy. Wydaje się, że to rozumiemy, ale dlaczego w praktyce jest tak trudno uwierzyć, że w ukryciu znajduje się boska obecność?

Odpowiedź: Nie sądzę, żeby to było trudne. Kto dokonuje tego ukrycia? Jest to szczególne działanie Stwórcy, a kolejnym szczególnym działaniem jest Jego odkrycie. On robi jedno i drugie.

Nie potrzebujemy niczego innego, jak tylko właściwej modlitwy, prawidłowej prośby do Stwórcy, aby usunął to ukrycie. A kiedy poczujesz, że wszystko się przed tobą odkrywa, będziesz po prostu zdumiony tym, że możesz zobaczyć, poczuć, napełnić się. Uniesie cię w górę, jakbyś był balonem.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 01.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Stwórca w naszych czasach daje nam absolutnie wszystko: warunki, środowisko, możliwość działania. By robić wszystko co możliwe, ale w rezultacie osiągam punkt, kiedy nie jestem gotowa aby prosić Stwórcę, zupełnie jakbym nie chciała dać Mu przestrzeni do pracy ze mną i przybliżenia. Jak pamiętać, że trzeba zrobić miejsce dla Stwórcy?

Odpowiedź: Jest to ćwiczenie polegające na tym, że trzeba myśleć o wielkości Stwórcy, o Jego wyjątkowości, o tym, że Stwórca jest wyżej i łączy nas ze wszystkim na świecie. Mamy obowiązek, nie odrywając się od Niego, cały czas prosić, jak dziecko, które chwyta się dorosłego i cały czas żąda. W efekcie dorosły poddaje się.

Mamy obowiązek modlić się do Stwórcy, aby odkrył nam jedność we wszystkim. Wtedy poczujemy, jak bardzo jesteśmy ze sobą związani, że każdy decyduje o stanie każdego i nie ma między nami żadnego dystansu. Zbliżcie się do siebie tak blisko, jak tylko możecie i z połączenia między wami zwróćcie się do Stwórcy.

Z lekcji w Dzień pamięci Baal HaSulama, 13.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie