Pytanie: Czy poznanie, które osiągamy, zdobywamy sami, czy jest to jednak podarunek od Stwórcy?

Odpowiedź: To, że wszystko otrzymujemy od Stwórcy, jest faktem dobrze znanym, opisywanym przez wielkich kabalistów. Ale jak traktować to otrzymywanie: jako podarunek czy zasługę, zapłatę czy jeszcze coś innego, i jak się do tego odnieść – musimy to jeszcze rozważyć.

Pytanie: To, co przychodzi od Stwórcy, jest w każdym razie odczuwane jako coś niezwiązanego z moim wysiłkiem.

Odpowiedź: Istnieje wiele takich relacji między nami i Stwórcą, gdy nie czujemy, że On nam coś daje, a my otrzymujemy. Weźmy choćby nasze życie materialne. Przecież nie czujemy, że to, co otrzymujemy, pochodzi od Niego, ożywia nas i daje nam możliwość istnienia.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza „otrzymywać od Stwórcy, aby sprawić Mu przyjemność”? O czym jest tu mowa?

Odpowiedź: Baal HaSulam wyjaśnia to we „Wprowadzeniu do Nauki Kabały” na przykładzie gościa i Gospodarza.

Gość przychodzi do Gospodarza. Gospodarz nakrył dla niego stół, bo kocha gościa bezgraniczną miłością, bez żadnych kalkulacji i bardzo chce mu sprawić przyjemność. Gość czuje, jak bardzo Gospodarz go kocha i jak pragnie sprawić mu przyjemność. Ale nagle gość odczuwa taki wstyd, że nie jest w stanie niczego przyjąć od Gospodarza.

Ale przecież Gospodarz tak bardzo go kocha i tak bardzo chce mu sprawić przyjemność… Z góry wie, ile gość chce otrzymać, jakie dania lubi. Przygotował wszystko dokładnie według pragnienia gościa – zarówno pod względem ilości, jak i jakości.

Ale gość odczuwa wstyd. Więc co zrobić? Wtedy gość odmawia przyjęcia poczęstunku: „Nie chcę być otrzymującym! Pragnę stać się takim samym obdarzającym, jak Ty! Okazałeś mi swoją miłość, ja ją czuję. Jak mogę odpowiedzieć Ci tym samym?”

Gość zaczyna myśleć: „Ale jeśli niczego nie przyjmę, to okażę lekceważenie Gospodarzowi… Czy tak odpowiem na Jego miłość?! Co mogę zrobić?!”. I wtedy znajduje rozwiązanie: będę otrzymywać tylko ze względu na Gospodarza. Ponieważ Gospodarz ma pragnienie obdarzać, i pragnie, abym przyjmował, muszę przede wszystkim wniknąć w Jego pragnienie, aby stało się dla mnie celem.

Wchodzę w Jego pragnienie, czuję, że mnie kocha, jak bardzo chce, abym otrzymywał, jak cierpi z powodu tego, że odrzucam Jego poczęstunek. Pracuję z Jego pragnieniem i myślę wyłącznie o tym, jak mogę je napełnić. Będąc wewnątrz Jego pragnienia i starając się napełnić tylko je, odkrywam w sobie możliwość dokonania tego – jeśli przyjmę poczęstunek i będę się nim rozkoszować.

Ponieważ tylko poprzez odczuwanie mojej własnej przyjemności, mogę sprawić przyjemność Gospodarzowi. Jestem zobowiązany otrzymywać i jestem zobowiązany czerpać niezmierną przyjemność, ponieważ czuję, jak bardzo tym napełniam Jego. W takim przypadku każdy pracuje z pragnieniami bliźniego. Gospodarz myśli, jak gość otrzyma od Niego i będzie zadowolony.

A gość myśli, jak otrzyma i będzie zadowolony, że napełni pragnienie Gospodarza, by go uszczęśliwić. Każdy wykorzystuje swoje pragnienia, po to by napełnić pragnienia bliźniego. Wtedy każdy wygrywa podwójnie, a nawet więcej. Ponieważ wychodzi poza siebie, na zewnątrz, i dzięki temu odczuwa nieskończoną, bezgraniczną przyjemność.

Ten patent wydaje się bardzo prosty. Ale gdy zaczynamy nad nim rozmyślać, okazuje się trudny do realizacji. Jednak w idealnym przypadku, jeśli go zrozumiemy, jest to jedyna możliwość, aby napełnić siebie nieskończoną przyjemnością, ponieważ wykorzystuję pragnienia drugiego, poza sobą.

Stwórca – to nieskończone pragnienie, a ja jestem tylko małym punktem. Ale jeśli zaczynam łączyć się z Nim, to tym nabywam dla siebie nieskończone pragnienie, które mogę napełnić. Zaczynam odczuwać, jak je napełniam i czuję, jak to pragnienie rozkoszuje się.

Wynika z tego, że odnosząc się do niego z miłością, otrzymuję nieskończone pragnienia, nieskończone życie, wieczność i doskonałość. Wszystko to pod warunkiem, że odnoszę się do Stwórcy jak do celu, który powinienem napełnić.

Dlatego nauka Kabały – to rzeczywiscie nauka otrzymywania (słowo „Kabała” w języku hebrajskim oznacza „otrzymywanie”) – jak otrzymywać i jak czerpać rozkosz bez żadnych ograniczeń.

Z wieczornej lekcji według księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: W artykule Baal HaSulama „Dwa stany” jest napisane, że odpowiedź na prośbę do Stwórcy przychodzi po dłuższym czasie. Można by pomyśleć, że na górze panuje jakaś biurokracja, jakby list do Niego gdzieś zaginął.

Czy chodzi o to, że gdy człowiek zaczyna prosić, to sama jego prośba nie jest jeszcze zakończona i zaczyna się jej korekta, która wymaga czasu. I dlatego trzeba tak długo czekać na odpowiedź? A kiedy prośba osiągnie stan doskonałości, wtedy człowiek ją otrzymuje?

Odpowiedź: Nie wiemy tego. Za każdym razem mogą być inne przyczyny. Musimy jednak zrozumieć, że istnieje tylko jeden wyższy korzeń, który zarządza wszystkim, i kiedy odkrywa się, staje się dla nas jasne, że istnieje wyższe zarządzanie. A kiedy jest ukryty, to wydaje się zrozumiałe, że zarządzanie znajduje się na poziomie naszego świata.

Pytanie: Oznacza to, że nie da się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego pojawia się taki odstęp czasu?

Odpowiedź: Może to być dla nas niezrozumiałe. Niemniej jednak wszystko dzieje się zgodnie z tym samym zarządzaniem z góry. To, czy Stwórca odpowie, czy sprawi, że człowiek o tym zapomni, zależy od wyższego zarządzania.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli czuję, że upadam, nadchodzi ciemność. Czy chwytając się Stwórcy mogę doświadczyć wdzięczności i radości w tej ciemności?

Odpowiedź: Tak, tylko poprzez uchwycenie się Stwórcy, ale dopiero po tym gdy połączysz się z przyjaciółmi.

Pytanie: Jak można z ciemności, uchwycić się przyjaciół?

Odpowiedź: Może ci się wydawać, że łatwiej jest uchwycić się Stwórcy, niż przyjaciół. W rzeczywistości tak nie jest. Jeśli chwytasz się przyjaciół i pragniesz być razem z nimi jak jeden człowiek z jednym sercem, to właśnie z tego stanu możesz również uchwycić się Stwórcy. W przeciwnym razie nie będziesz miał prawidłowego przygotowania do zbliżenia się do Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W naszym świecie cała praca nad zrozumieniem wielkości Stwórcy, duchowych właściwości, wielkości celu – odbywa się w grupie. To powinno stać się paliwem do naszego postępu w dążeniu do osiągnięcia znaczenia obdarzania i miłości. W miarę tego poczujemy, że się zmieniamy, że w nas samych dokonują się różnego rodzaju przesunięcia, przemiany na lepsze, czyli w kierunku obdarzania.

Ale jednocześnie zaczyna nam się ujawniać lewa linia: różnego rodzaju rozczarowania, porażki, problemy w odniesieniu do grupy, Stwórcy, nauczyciela, metody – wszystkiego, co łączymy z osiągnięciem celu. I kiedy w sobie naprawdę wzbudzamy wielkość duchowości, wtedy ujrzymy Faraona, wszystkich grzeszników, odkrywających się w lewej linii – od najmniejszego do największego, jak opisuje ich Tora: Balaka, Balaama i wszystkich pozostałych.

Faraon czy wąż – to ogólna nazwa dla wszystkich grzeszników. Wszystkie te egoistyczne siły odkrywają się w linii lewej. A to, co najbardziej określa charakter tych złych sił, to pycha, która zmusza ich pytać: „Po co wam ta praca duchowa? Kim jest Stwórca, aby Go słuchać?”.

To ogromna ludzka duma, która buntuje się przeciwko Stwórcy i woła: „Ja będę panował!”. Tak odkrywa się to człowiekowi. A w miarę, jak człowiek tę dumę naprawia, zaczyna dostrzegać wielkość Stwórcy i rozumieć, że prawdziwa wielkość Stwórcy polega na skromności. Człowiek zaczyna cenić skromność, jako najwyższą właściwość – ponieważ oznacza ona doskonałość.

Jednak skromność to dopiero poziom Biny. Następnie, ponad nią pojawia się dodatek – obdarzanie oparte na skromności. Skromność człowieka wobec innych przejawia się w jego gotowości by im służyć. I wtedy osiąga on stan „miłuj bliźniego jak siebie samego” – prawdziwą miłość.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy można trwać w nieustannej myśli, że całą dziesiątka znajdujemy się już w Ostatecznej Naprawie, i Stwórca jest już odkryty jako Dobry, Czyniący dobro?

Odpowiedź: Nie możemy teraz zbliżyć się do tego stanu, ponieważ jest on zbyt wielki, zbyt wzniosły.

Ale ostatecznie, jeśli będziemy właściwie korzystać z więzi między nami oraz z tego, co studiujemy w tej księdze, to te dwa warunki doprowadzą nas do stanu, w którym znajdziemy się w absolutnym odkryciu w nas działań Stwórcy.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W jaki sposób Stwórca równoważy jakość naszych wysiłków z jakością nagrody? Czy można powiedzieć, że każdy z nas musi osiągnąć naprawę, a wtedy w Ostatecznej Naprawie nasze wysiłki połączą się i staną się równe nagrodzie?

Odpowiedź: Powiedzmy, że nie wiem, co będzie na Końcu Naprawy. Przynajmniej komuś, kto studiuje to po raz pierwszy, mogą pojawić się takie pytania, ale nie ma na nie odpowiedzi.

Powinniśmy studiować tekst i starać się, aby w jakiś sposób przeniknął w nas, aby zapisał się w naszych uczuciach i umyśle. I stopniowo poczujemy, że staje się to naszą myślą, naszym duchem, naszym pragnieniem. Wtedy światło zacznie oddziaływać na nas i napełniać nas.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: W dynamice “wyścigu” naszej dziesiątki i Stwórcy, On zawsze jest przed nami. Nawet jeśli zniżamy się, On nadal wyprzedza nas tam, na dole. Jak możemy Go dogonić, albo przynajmniej przylgnąć do Niego?

Odpowiedź: Ale po co mamy Go wyprzedzać?

Komentarz: Bo przecież powinniśmy Go pokonać, w końcu jesteśmy Jego dziećmi.

Odpowiedź: Stwórcę można pokonać tylko wtedy, jeśli umniejszamy samych siebie. Im silniej anulujemy siebie, tym bardziej zbliżamy się do Stwórcy.

Pytanie: Jak umniejszyć samych siebie tak, aby znaleźć się na górze?

Odpowiedź: Trzeba całkowicie anulować siebie, tak jakby nas nie było ani w pragnieniach, ani w intencjach, ani w działaniach, w niczym. Wtedy możemy przylgnąć do Stwórcy, być jednocześnie na najwyższym poziomie i na najniższym.

Pytanie: Czy w naszym obecnym stanie jest to możliwe?

Odpowiedź: Należy starać się. Próbujemy wykonywać wszystkie te działania, ruchy. A kiedy to zadziała? – Myślę, że może wkrótce.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co oznacza wypełnić przykazanie w sposób doskonały?

Odpowiedź: To oznacza anulować siebie i wznosić Stwórcę ponad wszystko na świecie.

Pytanie: Jeśli wypełniamy przykazanie bez wywyższania wielkości Stwórcy, czy jest to jego niedoskonałe wykonanie?

Odpowiedź: To w ogóle nie jest uważane za wykonanie, dlatego że każde przykazanie polega na tym, aby wywyższać Stwórcę i samemu wznosić się za Nim. Im wyżej wznosimy Stwórcę w naszych oczach, tym z wyższego poziomu spływa na nas Jego oddziaływanie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Komentarz: Bardzo często odnosimy wrażenie, że to Stwórca pracuje dla nas, a nie my dla Niego.

Odpowiedź: Nie, to my powinniśmy pracować dla Niego. Ale nie możemy tego zrobić, jeśli Stwórca nam nie pomoże. Dlatego nasza praca jest wzajemna: my ku Stwórcy, a Stwórca ku nam.

W tym punkcie musimy się zjednoczyć, połączyć i odkryć Stwórcę jako w pełni Obdarzającego nas, Działającego dla nas, a my całkowicie oddajemy się i pracujemy dla Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie