Pytanie: Mamy możliwość albo otrzymać przyspieszenie od Stwórcy, albo wszystko wydarzy się w swoim czasie. Co było przyczyną przyspieszenia wyjścia z Egiptu narodu Izraela? Co można wykorzystać z tego jako przykład, aby przyspieszyć czas?

Odpowiedź: Powodem przedwczesnego wyjścia narodu Izraela z Egiptu była potężna smuga „czarnej siły”, która zstąpiła na Izraelitów w Egipcie i uczyniła ich życie tam nie do zniesienia, gorszym niż śmierć. Dlatego odbyła się ich ucieczka stamtąd, i tak szybko podjęli decyzję o swojej duchowej indywidualności.

Pytanie: Jak można to wykorzystać w dziesiątce, kiedy występują duże sprzeczności?

Odpowiedź: Jeśli dziesiątka nie jest jak jeden człowiek, to jako taka nie istnieje i jeszcze nie można tego wykorzystać w niej. Dziesiątka jest wtedy, gdy cała dziesiątka jest jak jeden.

Pytanie: Czym jest indywidualność duchowa?

Odpowiedź: Jest to osobliwość duszy każdego z dziesiątki w odniesieniu do pozostałych.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli patrzę na grupę, na duchowe środowisko i jednocześnie próbuję skupić się na Stwórcy, na punkcie jedności, to jak przejawia się struktura dziesięciu Sefirot?

Odpowiedź: Stopniowo zaczynamy odczuwać, że między nami istnieje żywa sieć powiązań, która jest zawsze w ruchu, w zmianach. W konsekwencji tego, będziemy odczuwać różne postawy od naszych przyjaciół, od świata, od otoczenia i zaczniemy determinować te procesy. Musimy osiągnąć stan, w którym jesteśmy całkowicie zależni, połączeni, sklejeni ze sobą w takim stopniu, że wewnętrzne zmiany każdego wpłyną na wszystkich.

W Kabale nazywa się to „scalenie” („dwekut”). A potem zobaczymy, jak z tego zrozumienia w sklejeniu między nami Stwórca zaczyna się manifestować. Ten klej sam w sobie jest Tym, który określa nasze stany duchowe. W taki sposób będziemy pracować i odkrywać duchowe.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

(Rabasz. Artykuł 371. Drabina postawiona na ziemi): „Oto drabina postawiona na ziemi.” Co to jest drabina. Jest to poziom, od którego zależą wszystkie pozostałe stopnie, czyli Nukwa, która jest bramą do wszystkich pozostałych stopni.”

Widzimy przed sobą możliwość wzniesienia się do Stwórcy i ta możliwość nazywana jest drabiną. Dlatego korzystamy z niej, w każdy możliwy sposób. Patrząc na tę drabinę i próbując się z nią połączyć, cały czas próbujemy się po niej wspinać. To jest klucz do naszego prawidłowego rozwoju.

Pytanie: Czy można skojarzyć drabinę z cechami Stwórcy, i czy jest możliwość manifestowania się w tych dobrych cechach?

Odpowiedź: Tak, w trakcie naszej pracy duchowej możemy nieustannie wznosić się i być w takim połączeniu ze Stwórcą, aby w końcu nasza droga zakończyła wzniesieniem Stwórcy ponad nas samych, wzniesieniem się do Niego i możliwością odczuwania tylko wyższego świata.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Szchina – to otrzymujące kelim, które człowiek przekształca w obdarzające kelim.

W pracy w dziesiątce – oznacza to, co możecie postawić między sobą jako wzajemne obdarzanie, pragnąc być razem w jednym odczuciu, w jednym dążeniu. Myślcie o tym coraz więcej a zobaczycie, że ten stan staje się coraz bardziej odczuwalny, konkretny, wtedy będziecie mogli jakby nim zarządzać.

Szchina – to coś, co was wspólnie łączy, do czego wszyscy należycie. Jesteś ty, jest dziesiątka i coś, co was spaja, wiąże – powiedzmy, to jest właśnie Szchina. A jedność Stwórcy i Szchiny oznacza, że pragniecie obdarzać Stwórcę tak, jak On pragnie obdarzać nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest rozprzestrzenianie się światła w dół i dlaczego nazywa się je potencjałem?

Odpowiedź: Rozprzestrzenianie się światła w dół następuje od małego pragnienia do znacznie większego pragnienia.

Innymi słowy, jest to rozprzestrzenianie się światła od Stwórcy do stworzeń, i następnie w każdym stworzeniu do tego miejsca, gdzie przejawia się to pragnienie, aż osiągnie ono swój prawdziwy stan, całkowicie napełnione światłem.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 09.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Struktura Wszechświata

Mojżesz – to siła w człowieku, która pragnie pociągnąć za sobą wszystkie jego pragnienia. Postanawiam stać się lepszym, dążyć do duchowości i obdarzania, do połączenia z przyjaciółmi, chcę kochać wszystkich, wznosząc się ponad cały brud tego świata. Tak decyduję! Ale już w następnej chwili zapominam o swoich dobrych intencjach i wszystko toczy się jak dawniej. Tak dzieje się z każdym, co więc robić?

Siła, która postanawia iść naprzód i pociągnąć za sobą wszystkie inne pragnienia człowieka, nazywa się Mojżesz. Mojżesz dostrzega, że nie może pociągnąć innych za sobą. Wtedy skarży się Stwórcy: „Ale oni mi nie uwierzą!”.

Przekonuję swoje ciało, że trzeba wstać z łóżka, żeby się uczyć, trzeba wzmacniać więź z przyjaciółmi, wspólnie pracować nad naszym zjednoczeniem. Namawiam swoje serce, ale ono nie chce słuchać, nie poruszają go moje wezwania, to znaczy, że nie wierzy mi, że tak trzeba postępować.

Wtedy Stwórca nakazał Mojżeszowi rzucić laskę na ziemię, i laska przemieniła się w węża, Mojżesz bardzo się przestraszył i uciekł. Rzecz w tym, że istnieją tylko dwa stany: albo egoizm, albo świętość, i nie ma stanu pośredniego. Ta sama laska zamienia się w węża, jeśli zostanie rzucona na ziemię.

Jeśli nie stawiam duchowości ponad wartościami tego świata, to moja laska zamienia się w węża i oczywiście uciekam z duchowej drogi. Dlatego nawet jeśli nie dostrzegam wartości duchowego, muszę ją podnieść: uchwycić węża za ogon i wznieść go, a wtedy znów zamieni się w laskę.

Czy będzie to laska, czy wąż, sam człowiek to określa. To ja decyduję, jak postępować: czy ku duchowości, zjednoczeniu i obdarzaniu, czy ku materialnemu rozdzieleniu, oddaleniu od przyjaciół i od obdarzania, to właśnie nazywa się laską lub wężem. Wszystko zależy od tego, co cenię bardziej, a co mniej, czyli muszę pracować nad moją własną wartością priorytetów.

Ta praca odbywa się głównie w dziesiątce, kiedy jestem pod wrażeniem przyjaciół, jak wysoko cenią duchowość. Każdy ma obowiązek pokazywać innym, że duchowość jest dla niego o wiele ważniejsza niż materialne, jak powiedziano „niech człowiek pomoże bliźniemu”. To jest najważniejsze. Wężem nazywane są wszystkie intencje dla siebie, a ja muszę uchwycić go za głowę, żeby zapanować nad nimi.

Stwórca uczy Mojżesza, dając mu laskę, z którą może iść naprzód i czynić postępy. Oznacza to, że materialne zawsze będzie stać niższej według ważności, niż duchowe, i tak wytyczona jest droga. Ale jeśli nie utrzymam znaczenia duchowości na odpowiedniej wysokości i rzucę laskę na ziemię, decydując, że duchowość nie ma specjalnego znaczenia, i niebo nie jest ważniejsze od ziemi, laska natychmiast zamieni się w węża. W ten sposób Stwórca pokazuje, że należy chronić duchowe wywyższenie.

Z lekcji na temat „Pesach”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Rozum dany człowiekowi należy właściwie wykorzystać po to, aby wydobyć ze wszystkich artykułów kabalistycznych, zasady obdarzania i wiary ponad wiedzą, i w takiej formie zbudować swoją intencję.

„Ponad wiedzą” – nie oznacza, że ​​całkowicie odrzucam swój rozum. Ponad wiedzą oznacza wzniesienie się ponad egoistyczne rozumienie, które posiadałem i przejście na znacznie wyższy poziom.

Wiara ponad wiedzą – to zdolność patrzenia na całą rzeczywistość nie z punktu widzenia egoizmu, lecz z pragnienia obdarzania.

Z lekcji według artykułu 59 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje wiele rodzajów świateł. Na przykład światło chasadim – jest prośbą ze strony stworzenia, która nieustannie się wyjaśnia i zmienia. Czy można powiedzieć, że tylko wtedy światło można nazwać „chasadim”, prośba staje się bardzo precyzyjna, bardzo konkretna? Czy jednak światło może być różnych rodzajów?

Odpowiedź: Najlepiej, gdy nie uciekamy od terminów „or chasadim”, „or chochma”, ponieważ wskazują nam, w jaki sposób kli, pragnienie otrzymywania, odnosi się do światła, jak się wobec niego przejawia, przyciąga światło i je otrzymuje. To właśnie jest podstawowa właściwość kli.

Pytanie: Powiedział Pan, że jest to jakby prośba o zjednoczenie. Czy można to wyrazić jako potrzebę miłości?

Odpowiedź: Tak, masz rację, można powiedzieć i tak.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 05.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jest powiedziane, że światło miłosierdzia można otrzymać od Stwórcy, jeśli proszę nie za siebie, a za społeczeństwo, za świętą Szchinę (Boskość). Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że prosisz, aby ich napełniło wyższe światło miłosierdzia, czyli światło chasadim.

Pytanie: Pracujemy w grupie, ale tutaj, z pewnością mówi się o całym świecie?

Odpowiedź: Nie, wystarczy poczuć to światło w grupie. Innymi słowy, możesz poczuć świętą Szchinę w dziesiątce. Święta Szchina to dobre wzajemne relacje między wami w dziesiątce. Jest to wpływ światła chasadim.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z artykułu „Laska i wąż” (Szamati nr 59): I rzekł Stwórca do Mojżesza:, „Co masz w swojej ręce?”. A on odpowiedział: „Laskę”. I powiedział Stwórca: „Rzuć  ją na ziemię”. Rzucił, a laska zamieniła się w Węża. Istnieją tylko dwa stany: świętość albo nieczysta siła. I nie ma stanu pośredniego pomiędzy nimi, ta sama laska rzucona na ziemię, zamienia się w Węża.

„Ręka”- oznacza osiągnięcie, ponieważ trzymać coś w rękach – to znaczy osiągnąć i otrzymać. Mojżesz odpowiedział: „Laska” (mate). Oznacza to, że wszystkie jego osiągnięcia są zbudowane na rzeczach niskich (mata) według swojego znaczenia i ważności – to znaczy, na „wierze ponad wiedzą”.

Przecież wiara w oczach zdrowego człowieka wydaje się czymś nieważnym i niskim. Człowiek ceni wszystko, co jest oparte na wiedzy i faktach, czyli w oczach człowieka, ważna jest „wiara wewnątrz wiedzy”.

Wiedza – to poznanie w rozumie i w uczuciu, czyli mój obecny stan, w którym czuję i postrzegam siebie i świat, chcę zmierzać do celu, do obdarzania, miłości, połączenia. Staram się wypełniać to co napisali kabaliści, rady nauczyciela, przyjaciół, a jednak wszystko wychodzi odwrotnie.

To ja właśnie odkrywam „wewnątrz wiedzy”. Wtedy najważniejsze jest, jak odnoszę się do tego co odczuwam – to najważniejszy moment. Nie ważne co czuję, a ważne jest, jak się do tego odnoszę!

To, co czuję, nazywa się wiedzą, a ja powinienem wznieść się ponad wiedzę. To znaczy, postępuję zgodnie z wiarą w mędrców, wielkością nauczyciela, przyjaciół, trzymając się wyższej siły. Kiedy brakuje mi sił, proszę o nie Stwórcę, przyjaciół. Kontynuuję drogę, mimo że według mojego rozumu i uczuć, w odniesieniu do pracy w grupie, rozpowszechniania, nauki, widzę, że znalazłem się w całkowicie ślepym zaułku.

Moim zdaniem i według moich odczuć, nie mam żadnych szans aby cokolwiek osiągnąć, poza rozpaczą – przede mną jest nieprzenikniona zasłona (machsom). Widzę, że stoję przed solidną ścianą i nic nie mogę zrobić.

Ale odnoszę się do tej przeszkody z wiarą ponad wiedzę i kontynuuję w obdarzaniu, tak jakbym miał siły, rozum, uczucie, jakbym był pełen inspiracji. Jestem zobowiązany tak działać, choć mój egoizm oczywiście mi na to nie pozwala. Właśnie wtedy przemieniam „węża” w „laskę” przez to, że biorę ją w swoje ręce.

W każdym stanie, nie jest istotny sam stan, co odczuwam, ponieważ to zostało ułożone przez Stwórcę. Ważne jest to, jak ja odnoszę się do tego stanu. Jeśli podchodzę do niego wprost, bezpośrednio, czyli “wewnątrz wiedzy”, to upadam bezsilny, uznaję cel za nieosiągalny i porzucam tę drogę. A jeśli idę ponad wiedzą, niezbędna jest pomoc przyjaciół, wzajemne poręczenie, wsparcie, codzienny porządek dnia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie