Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Jeżeli myśl przychodzi jako światło, ale nie wpuszczam jej do kli i nie staje się rzeczywistością, lecz pozostaje na zewnątrz jak światło, któremu nie nadaję formy, czy można powiedzieć, że ta pustka już zawiera w sobie podobieństwo? I czy obdarzanie może zacząć się nie od pragnienia, a od pustki?

Odpowiedź: Nie powiedziałbym tak. Wspólnie przeanalizujemy pytania i odpowiedzi, a zobaczysz, że w końcu, pod koniec kongresu, zrozumiesz wyraźnie naszą drogę: czego wymagamy i jak planujemy osiągnięcie celu.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Co decyduje o skali przyłączenia się ludzi do Kabały?

Odpowiedź: Nie znamy dokładnie skali przyłączenia się: jak, w jakiej formie, w jaki sposób to się dzieje. Ale nagle odkryjemy, że na świecie istnieją całe grupy ludzi, którzy czują przynależność do niej. Tak jak z kolei zauważamy, że wśród narodu żydowskiego są tacy, którzy nienawidzą tej idei, nie chcą jej przyjąć, a nawet chcą zniszczyć nas, bardziej niż wszystkie narody świata.

Ale nasz umysł nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego w czasie rozbicia mają miejsce takie czy inne reakcje, dlaczego w naszym narodzie są tacy, którzy są przeciwko nam, a w narodach świata tacy, którzy są z nami.

Nie powinniśmy robić takich kalkulacji. Światła wyjaśniają naczynia. A naszym zadaniem jest coraz bardziej odkrywać tę ideę, ten ogólny obraz przed wszystkimi. Ta wiedza przybliży otaczające światła, które przeprowadzą wyjaśnienia całemu światu. To nie nasza sprawa, żeby wtrącać się w proces.

Powiedziano: „Nawet gdy ostry miecz leży na jego szyi, niech nie traci nadziei w miłosierdzie”. Nie wiemy, ale w najtrudniejszych chwilach, właśnie poprzez rozbicie, z głębi rozpaczy i rozczarowania, ciężaru, bezradności i beznadziei, nagle następuje odkrycie drogi, połączenie, skok do światła. W tym wszystkim musimy podążać całkowicie powyżej rozumu.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Rozpowszechnianie metody

Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Mam takie odczucie że na tym kongresie, nawet nie mam pytań, ale chcę bardzo mocno i nieustannie modlić się, aby ta modlitwa dotarła do Stwórcy. Proszę powiedzieć, jaka powinna być modlitwa na tym kongresie? O co powinniśmy się modlić?

Odpowiedź: To ty powinnaś mi to powiedzieć.

Pytanie: Mówi Pan, że należy sprawdzić prośbę, zbudować ją. Jest taka modlitwa: „Zjednocz nas, wznieś nas ku Sobie, pomóż nam wszystkim wejść do pałacu Króla!” Ale jest jakby trochę rozproszona.

Odpowiedź: Zatem wznieś modlitwę jednego człowieka – od siebie.

Pytanie: Ale jak to zrobić prawidłowo?

Odpowiedź: Z serca.

Pytanie: Aby poczuć wszystkich i zjednoczyć ich w swoim sercu?

Odpowiedź: Zacznij, a potem zobaczysz.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Powiedział Pan, że należy wejść w system, przez który będziemy wznosić pytania i problemy do Stwórcy.

Ale gdy mam pytania i problemy, to nie myślę o systemie. A jeśli myślę o systemie, to nie myślę o pytaniach i problemach. Jak to połączyć? Jak znaleźć to wejście, przez które można wznieść te pytania?

Odpowiedź: Musisz żądać od Stwórcy, by odpowiedział ci na wszystkie twoje pytania. Wtedy zobaczysz z Jego odpowiedzi, jak poprzez swoje pytania zbliżasz się do Niego, i jak to pomaga ci wejść z Nim w bezpośredni kontakt.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Jeśli człowiekowi pokazuje się, że nie jest doskonały w relacjach ze Stwórcą, jak może wytrwać na drodze i cały czas wybierać Stwórcę?

Odpowiedź: Jaki to jest problem? Pokazuje mu się pełny obraz: gdzie on jest, gdzie jest Stwórca, gdzie jest świat. I z tego wszystkiego powinien zbudować właściwy system.

Pytanie: Kiedy człowiek martwi się o siebie, że jest oddalony od Stwórcy, jak może nie myśleć o oddaleniu od Stwórcy, lecz włączyć w to żal z powodu wygnania Szchiny?

Odpowiedź: Radziłabym mu, aby przestał skupiać się na sobie. Wówczas zacznie mu się układać.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Szczegółowe i ogólne są równe. Nie ma żadnej różnicy między tym, jak naprawia się człowiek i jak naprawia się cały świat. Prawo jest to samo, dlatego że nastąpiło rozbicie, przy którym każda część zmieszała się ze wszystkim. Dlatego proces, przez który przechodzi jednostka, nie różni się od procesu, przez który przechodzi cały świat.

W rzeczywistości nie ma w nim nic mylącego. Jeśli proces będzie jasny, jeśli będziemy mogli wyjaśnić go światu, to z kolei pokaże i rozjaśni wiele rzeczy na świecie.

Ci, którzy zjednoczą się z tą ideą, będą rzeczywiście nazwani „duchowym Izraelem”. Na podstawie wewnętrznej świadomości konieczności, poczują, że są zobowiązani przejść przez naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czym jest „wewnętrzny głos”, „kierująca ręka Stwórcy”?

Odpowiedź: Źródłem prawidłowych myśli w człowieku, nazwijmy go „przedstawicielem Stwórcy w człowieku” – to jest punkt w sercu. Nazywa się on „częścią Stwórcy z góry”, iskrą, która upadła w naczynie w wyniku rozbicia duszy.

Przed rozbiciem ogólnej duszy światła, iskry i naczynia przebywały w sprawnej formie: pragnienie otrzymywania z ekranem i napełniającym go światłem. Kiedy się rozbiły, to wymieszały się, światła poszły w górę do Źródła – tam, gdzie znajduje się dusza, a naczynia i iskry spadły w dół.

Dlatego człowiekowi powierzono zadanie wydobyć iskry, które są w nim. Kiedy iskra zaczyna się pojawiać w człowieku, musi iść dalej z tą iskrą – tak jakby wziąć małą świeczkę w ciemną, pustą, rozległą przestrzeń pragnienia otrzymywania i zacząć rozpoznawać, kim i czym jest, sprawdzać siebie. Ale tylko z tą świecą, z tą iskrą.

Wtedy, stopniowo człowiek znajduje sposób, by z pomocą tej świecy utrzymywać się pośród wszystkich 620 rozbitych pragnień, które reprezentują ciemną przestrzeń duszy – aż do tego stopnia, w którym można je przyłączyć do świecy, niczym świetlisty olej, tak aby od świecy, rozpalił się płomień w całej duszy.

To się nazywa „ciemność będzie świecić jak światło”. Baal HaSulam podaje przykład knota i oliwy, które dają światło. Kiedy awijut dołącza do tej iskry – rzeczywiście rozpala się ogień, ponieważ zamienia go w intencję dla obdarzania, daje mu tę samą naturę, jaką ma światło i przekształca awijut („grubość” pragnienia) w zakut („czystość”).

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Istnieją cztery rodzaje służenia Stwórcy. Najważniejszym z nich jest to, czego wymaga od nas Tora: „Kochaj swego Stwórcę całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim jestestwem”.

We wszystkich pozostałych rodzajach służenia występuje już pewien dodatek pragnienia otrzymywania, kiedy człowiek godzi się pracować dla Stwórcy, ale nie w każdym stanie. Oznacza to, że jego działania, podobnie jak w naszym świecie, zależą od tego, ile otrzyma.

Pytanie: Co to znaczy, że wychodzę z intencji otrzymywania w intencje bezinteresownego służenia? Czym jest ten stan dla obdarzania?

Odpowiedź: Zaczynasz czuć, kogo obdarzasz, dlaczego obdarzasz, i w jakim celu. Daje ci to siłę do kontynuowania pracy duchowej.

Pytanie: Jak mogę wyjść z nieustannej intencji otrzymywania dla siebie i włączyć się w Stwórcę, aby móc Go obdarzać?

Odpowiedź: Tak jak Stwórca daje ci myśli „dla siebie”, tak ty musisz prosić, aby cię od nich wybawił.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Poręczenie jest siłą umożliwiającą anulowanie się, czyli podporządkowania swojego pragnienia otrzymywania i zaakceptowanie opinii grupy.

Pytanie: Ale jak można osiągnąć poręczenie, nie dokonując wcześniej anulowania?

Odpowiedź: Ja sam i grupa nie mamy żadnych możliwości przyjęcia tej siły zwanej „poręczenie”. Ale poprzez nasz wysiłek, skierowany, aby to się stało, wyzywamy na siebie z góry otaczające światło.

Skąd je wywołujemy? Z tego stanu, w którym jesteśmy we wzajemnym zjednoczeniu, na Końcu Naprawy na pierwszym lub trzecim etapie. Poprzez nasze dążenie, to właśnie stamtąd pochodzi otaczające światło. Tylko z jego pomocą zaczynamy się wznosić.

Oczywiście, ani jednostka, ani grupa nie mają takiej siły. Dlatego jest to kwestia „gotowości”, aby to się wydarzyło, a następnie stamtąd świeci.

Pytanie: Czy przez poręczenie rozumiemy, że jesteśmy wzajemnymi poręczycielami dla siebie, poprzez Stwórcę?

Odpowiedź: Oczywiście, to Stwórca daje poręczenie. Na tym polega różnica między grupą, która zmierza ku naprawie, i grupą, która może przypominać Sodomę lub inne wspólnoty.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: W jakim stopniu racjonalne wyjaśnienie może wpłynąć na poziom pragnień w masach?

Odpowiedź: Prowadząc pracę wyjaśniającą na całym świecie za pośrednictwem książek i środków masowej informacji, zajmujemy się nie tylko zewnętrznymi faktorami i prowadzimy pracę w formie informacyjnej, ale także wywołujemy duchową naprawę świata, kiedy każda część na świecie otrzymuje za naszym pośrednictwem z góry wiedzę o zamyśle stworzenia. To już jest działanie duchowe.

Nie należy myśleć, że wykonujemy tylko jakieś materialne działanie. To tak, jakbyśmy kładli rury, przez które przechodzi pewna wiedza o celu świata, celu człowieka, która wypływa z zamysłu stworzenia, i dociera do wszystkich. W ten sposób łączymy każdego ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody