Pytanie: Fizyczne ciało człowieka – jest częścią stworzenia. Jeżeli człowiek nauczy się żyć według  przykazań, czy jego fizyczne ciało stanie się nieśmiertelne?

Odpowiedź: Fizyczne ciało nie ma nic wspólnego z przykazaniami. Wypełnianie przykazań – jest to naprawa egoizmu na właściwość obdarzania i miłości do bliźniego. Właśnie ta właściwość nazywa się naprawionym człowiekiem.

Nakazano nam stopniowo, raz za razem, każde ze swoich 613 pragnień zmieniać z egoistycznego stosowania na altruistyczne i w ten sposób coraz bardziej i wyraźniejpoczuć w tych naprawionych właściwościach wyższy świat.

Pytanie: Co w kabale nazywa sie ciałem?

Odpowiedź: Ciałem nazywa się sumę pragnień. Teraz istnieje w nas 613 egoistycznych pragnień, tj. egoistyczne ciało. A naprawiając je, nabywamy inne, święte ciało, to jest pragnienie emanacji i miłości.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.10.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co to jest dusza?

Odpowiedź: Cały materiał stworzenia, wszystko wokół nas, wszystko, co mamy, co otacza nas – nieżywa, roślinna, zwierzęca natura i ludzie, wszystko, co znajduje się w tej rzeczywistości – to tylko pragnienie rozkoszy, pragnienie otrzymywania przyjemności.

Składamy się z materiału pragnącego rozkoszować się. Najmniej pragnie otrzymywać nieożywiona natura. Nieożywiona nawet nie porusza się, ona nie ma specjalnej ochoty radować się. Roślinna już bardziej chce rozkoszować się, ona wyrasta z ziemi, rozwija się, posiada etapy życia i śmierci.

Jeszcze większe pragnienie otrzymywania radości mają zwierzęta. Muszą poruszać się, żeby zdobyć pożywienie i to już wyraża ich wewnętrzne pragnienie radowania się.

Ale największe pragnienie otrzymywania radości posiadają ludzie. Rozwijają się z pokolenia na pokolenie, chcąc więcej i więcej. Aby napełnić się, wynajdują różnego rodzaju źródła przyjemności i wszystko robią tylko w tym celu.

Ani nieżywe stworzenie, ani roślinne, ani zwierzęce nie zmienia świata, żyje wewnątrz natury, tak jak się urodziło.

Człowiek jest ponad nimi, zmienia się, zmienia środowisko, buduje różnego rodzaju systemy – a wszystko to, żeby napełnić swoje ego, swoje pragnienie otrzymywać przyjemność. My – jesteśmy stworzeniami najbardziej pragnącymi otrzymywać rozkosz.

Ale jeśli spojrzeć na różne grupy ludzi, różne narody, to widać, że nie wszyscy mają takie same pragnienia nacieszyć się – jedni są bardziej bierni, inni aktywniejsi, u jednych ego jest bardziej rozwinięte, u innych mniej.

Nauka kabały mówi, że jeśli zdołamy zmienić nasze pragnienia zaspokajania i radowania siebie – na pragnienie radowania innych, jeśli zmienimy swoje pragnienia, by napełnić siebie – w miejsce tego na pragnienie, by napełnić innych, to przez to staniemy się podobni do wyższej siły, Stwórcy, przecież On napełnia wszystkich. Wtedy w miarę podobieństwa do Siebie – On napełni nas. Poczujemy Go wewnątrz nas, właśnie w tym pragnieniu, w którym chcemy napełnić innych.

To pragnienie, które naprawiłem, zmieniłem na pragnienie napełnienia bliźniego, wypełnione odczuciem Stwórcy – nazywa się „dusza“. Dlatego mówi się, że „dusza“ – to cząstka Stwórcy z góry, przecież ona podobna jest do Stwórcy.

Pytanie: Okazuje się, że „dusza“ to coś, co musimy zbudować?

Odpowiedź: Oczywiście! Nikt z nas nie ma na razie duszy.

Jeśli wezmę całe swoje ego, pragnienie nacieszyć się i zacznę pracować nad jego naprawą w kierunku „kochaj bliźniego, jak siebie“, starając się choć trochę zamienić swoje pragnienie nacieszyć się na pracę dla innych, dla dobra bliźniego, żeby cieszyć i napełniać innych, to takie pragnienie nazywa się „dusza“.

Z programu radiowego 103 FM, 10.05.2015

Kategorie: Dusza i ciało

Pytanie: Jak kabalista odpowiada sobie na pytanie: „Dlaczego żyję”?

Odpowiedź: Z punktu widzenia kabały nasze życie dzieli się na dwie części.

Pierwsza część jest odpowiedzialna za materialny (zwierzęcy) stan człowieka: troska o ciało, potomstwo, żywność, bezpieczeństwo, itd. – to jest o wszystko to, o co w rzeczywistości troszczy się też każde zwierze.

Druga część naszego życia – jest to możliwość osiągnięcia już tego, co znajduje się ponad naszym ciałem, ponieważ mamy inne potrzeby. Jeśli człowiek czuje potrzebę zrozumienia sensu życia i myśli, jak dojść do stanu, gdzie odkryje się mu wyższe zarządzanie, wyższy świat, nowa rzeczywistość, to wtedy przychodzi do nauki kabały.

Dziś w naszym systemie zajmuje się nauką kabały już ponad dwa miliony ludzi na świecie i ci ludzie stopniowo osiągają drugą część sensu istnienia, to jest wyjście w wyższy świat.

Przy tym człowiek nadal żyje i pracuje w naszym świecie, jak powiedziano: „Swój świat (rozumie się wyższy świat) osiągnij jeszcze w tym świecie“, – i żyj jednocześnie w dwóch światach.

Sensem istnienia człowieka w materialnym świecie – to osiągnąć wyższy świat i kontynuować w nim swój rozwój.

Nasz świat – jest to jeden ze stopni dużego kołowrotu. A następny etap – jest to wyższy świat, z którego przychodzą wszystkie sygnały zarządzania naszym światem. Dlatego właśnie tam  odkrywa się sens naszego życia.

Z lekcji w języku rosyjskim, 20.09.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Pytanie: Znaczy, jeśli człowiek byłby w stanie wznieść się ponad wszystkimi swoimi materialnymi interesami i połączyć się z wyższą naturą, Stwórcą, to fizyczna śmierć nie miałaby już dla niego znaczenia?

Odpowiedź: To prawda. Kiedy zapytałem o to swojego nauczyciela, na samym początku swojej drogi, on powiedział tak: człowiek studiujący kabałę powinien osiągnać taki stan, kiedy zacznie odnosić się do życia swojego materialnego ciała tak, jakby na koniec dnia ściągał brudną koszulę i wrzucał ją do prania a następnego dnia zakładał nową. Podobnie jest z naszym ciałem.

Są to bardzo realne rzeczy. Są wynikiem zgłębiania samego siebie, kiedy wychodzę z postrzegania swojego życia wewnątrz swoich cielesnych pragnień. Ponieważ teraz żyjemy dla dobra swojego materialnego ciała! Ale jeśli wychodzę z jego odczucia i łączę się z wyższą rzeczywistością, ponad nim, to natychmiast zaczynam odczuwać wieczny przepływ życia.

Z lekcji w Rzymie, 20.05.2011

Kategorie: Dusza i ciało, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy połączyć się z innymi ludźmi, co nie pozwala mi tego zrobić i jaka siła może naprawić we mnie to zło?

Odpowiedź: Kabała mówi, że nasze biologiczne ciała pozostaną zwierzęcymi i będą nadal żyć, jak wszystkie inne zwierzęta. Ale w człowieku istnieje jeszcze jego ludzka istota – początek duszy. W każdym z nas istnieje maleńka część tej duszy.

Ludzka część w nas – jest to nasz wewnętrzny świat, psychologia, pragnienia, myśli nie odnoszące się do cielesnej egzystencji a wznoszące się ponad nią.

Jest to nasze pragnienie, by dowiedzieć się czym jest życie, co jest jego celem i dlaczego przyszliśmy na ten świat, to jest odpowiedzieć na te wszystkie „dziecięce“ pytania. Jeśli zaczniemy  wyodrębniać te ludzkie części w sobie i łączyć je ze sobą, to utworzymy system, który nazywany jest „pierwszy człowiek”, Adam.

Taki w pełni złączony system już istniał. Ale potem rozbił się na wiele części, co nazywa się grzechem związanym z drzewem poznania. A teraz musimy połączyć go z powrotem.

Jeśli razem odbudujemy ten system, to zaczniemy studiować go, rozumieć jego działanie. Widząc złożone sieci relacji między nami, zrozumiemy program stworzenia, jego cel. Wzniesiemy się ponad nasze ciała w naszym odczuciu, zrozumieniu i świadomości, zaczynając bardziej troszczyć się nie o cielesną egzystencję, a o swoje dusze.

W ten sposób zbudujemy naszą wspólną duszę i odczujemy w niej nową rzeczywistość – wyższy świat, rajski ogród. Taki jest cel – zamiast życia wewnątrz ciała odnoszącego się do zwierzęcego poziomu, żyjącego tak, jak zwierzę, podnieść się na poziom pierwszego człowieka, Adama.

Jeśli zbierzemy wszystkie nasze ludzkie części między sobą, to poczujemy ludzkie życie. Ono diametralnie różni się od poprzedniego. Ponieważ żyjąc ludzkim życiem, przestajemy zależeć od swoich ciał. Ciało może umrzeć, a człowiek będzie żył na swoim nowym poziomie.

Celem naszego istnienia jest wznieść się ze zwierzęcego poziomu na ludzki, w tym znajduje się różnica między tym światem a przyszłym.

Z programu radiowego 103FM, 30.08.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Święta, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Czy człowiek posiada duszę?

Odpowiedź: Duszę należy zdobyć, utworzyć w sobie. Duszą nazywa się wzajemny związek między nami, to znaczy uzupełnienie serc.

Jeśli osiągniemy przynajmniej częściowy wzajemny związek, to poczujemy w nim swój następny, wyższy stan. Dlatego „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego“ jest głównym prawem Tory.

Pytanie: Okazuje się, że duchowe wartości i duchowe właściwości – są to puste dźwięki?

Odpowiedź: Pojęcia te są charakterystyczne tylko dla poziomu naszego świata, aby ustanowić między nami jakąś życzliwą komunikację i nic więcej.

Dlatego, aby nazwać siebie duchową istotą, to jest istotą, która jest obdarzona wyższym rozumem, a nie tylko zdolną do reprodukcji rodu i niszczenia bliźniego, niezbędne są wewnętrzne wysiłki w studiach kabały.

W żadnych innych skarbnicach ludzkiej cywilizacji nie ma podobnej metody, dlatego że wszystko pozostałe jest owocem ludzkiej myśli. A kabała pochodzi z odkrycia wyższego systemu zarządzania.

Pytanie: Znaczy proponuje Pan zrzucić ze statku współczesności wszystkich największych myślicieli ludzkości, którzy coś wynaleźli, pochodzącego z rozumu?

Odpowiedź: Nie. Kabała z wielkim szacunkiem odnosi się do nauki, ale do prawdziwej nauki.

Jeśli masz na myśli filozofię, to ja, jako doktor filozofii, sądzę, że to nie jest nauka, dlatego że filozofia nie bada natury i dlatego nie może aspirować do prawdziwej nauki. Są to domysły ludzkiej wyobraźni. W zasadzie wszyscy dziś tak ją traktują.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że jeśli słuchalibyśmy kabalistów, to moglibyśmy uniknąć różnych kataklizmów?

Odpowiedź: Jeśli ludzie słuchaliby kabalistów, to wszystko od dawna byłoby inaczej.

Ale jak tylko zaczynamy nawoływać do wykonywania zasady „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego”, to wszyscy natychmiast odwracają się, mówiąc, pięknie mówicie zupełnie nieprawdopodobne rzeczy, bo wszystko to, do czego wzywacie, nie jest możliwe do realizacji.

Ludzie nie rozumieją, że to jest ogólne prawo natury – harmonia, do której natura, tak czy inaczej nas doprowadzi, ale drogą cierpienia. A my musimy zdać sobie sprawę, że możemy iść do przodu życzliwymi działaniami, unikając wszelkich kryzysów.

Z wywiadu na telekanale RTN w Nowym Jorku, 21.07.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Kabała i inne nauki

Pytanie: Wszystkim dobrze znane są przeciwstawne pojęcia „światło i ciemność“, „miłość i nienawiść“ i inne tezy ludzkiej egzystencji. Czy nieodzowne są te plusy-minusy?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że my istniejemy tylko w minusie, tylko w negatywnej sile, jak jest powiedziane: „Ja stworzyłem egoizm i dałem Torę do jego naprawy“. Tora – jest to specjalne światło, przeciwstawne ego, które możemy przyciągnąć do siebie i z jego pomocą zrównoważyć egoizm.

Niestety, nie robimy tego. Dlatego cały nasz świat istnieje tylko pod wpływem jednej negatywnej, egoistycznej siły. Musimy uzupełnić swoją naturę, odkrywając drugą, pozytywną siłę natury, której nie ma w naszym świecie.

Nasz świat porusza się naprzód tylko siłą egoizmu. Musimy przyciągnąć do niej za pomocą nauki kabały, jeszcze dodatkowo równoważącą ją, pozytywną siłę, i wtedy w równowadze i harmonii między dwiema siłami zaczniemy czuć wyższy świat, tj. wyższy poziom poznania, istnienia.

Tak wchodzimy w stan, który w żaden sposób nie jest związany z naszym ciałem. To się nazywa istnienie w duszy. A ciało – jest to istnienie tylko w naszej egoistycznej właściwości.

Z wywiadu z telekanału RTN w Nowym Jorku, 21.07.2015

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Rozwój egoizmu

Pytanie: Co we mnie boi się śmierci?

Odpowiedź: Śmierci boi się nie moje zwierzęce ciało, a egoizm, który nie może się napełnić, podnieść się do poziomu zwyczajnej egzystencji.

Rzecz w tym, że kiedy otrzymujemy napełnienie w naszych egoistycznych pragnieniach, to w tym  już odczuwalna jest śmierć.

Egoizm w swoich działaniach, w swojej realizacji czuje, że wszystko kończy się odrzuceniem z niego światła, to jest jego śmiercią i dlatego on nigdy nie może się napełnić. Jakiekolwiek napełnienie, jest to dla egoizmu zbliżeniem się do śmierci.

Pytanie: Co jest po śmierci?

Odpowiedź: Nic. Zwierzęce ciało kończy istnienie a reszimot (duchowy zapis) pozostaje. Na cielesnym poziomie, one już w czymś konkretnym zrealizowały się, w określonym czasie, w ustalonych warunkach.

Jednak na duchowym poziomie ich realizacja jeszcze nie nastąpiła, ponieważ człowiek jeszcze nie podniósł się na ten poziom, dlatego zostaną przeniesione w inne okoliczności.

Po tym, jak zaczyna się następne wcielenie duszy, w nowo narodzonym ciele, na nowo ma miejsce długi okres dorastania, podczas którego występuje nieświadoma naprawa reszimot.

A potem człowiek znowu dostaje możliwość osiągnięcia poziomu rozwoju swojej duszy, to znaczy podnieść się na poziom pragnienia obdarzania przeciwko pragnieniu otrzymywania.

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem” 17.06.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co Pan sądzi o strachu przed śmiercią?

Odpowiedź: Człowiek cały czas podświadomie myśli o śmierci. Wszystko, co tworzy, służy temu, żeby w jakiś sposób unicetwić śmierć. Celem jego jest wymyśleć coś, zbudować, odkryć, pokonać, zrobić coś, aby utwierdzić się w swojej wieczności. To przenika całe nasze istnienie.

Jeśli bylibyśmy wieczni albo nie mielibyśmy odczucia kresu, wówczas umieralibyśmy i nie wiedzielibyśmy, że umieramy. Wtedy mielibyśmy zupełnie inne życie. Żylibyśmy uduchowieni z pełnym natchnieniem, z pełnym sercem i nie czulibyśmy się zmuszeni liczyć się z końcem. Dlatego, że podświadomie, uczucie rychłej śmierci bardzo wiele dla nas znaczy.

Pytanie: To dobrze, czy źle?

Odpowiedź: Zależnie od tego, w jaki sposób człowiek wykorzystuje tę wiedzę. Bez niej bylibyśmy, jak zwierzęta, w pełni zatapialibyśmy się w każdą chwilę naszego istnienia, dlatego jeśli nie ma końca, to pozostaje odczucie: „jeśli istnieję tylko na tym świecie, to wykorzystuję życie w pełni“.

A jeśli czujemy, że gdzieś ukrywa się koniec, to staramy się wymazać go: zapomnieć, zatopić głowę w nauce, w twórczych poszukiwaniach, w tworzeniu jakiś utworów itd. i wszystko dlatego, żeby udowodnić ​​śmierci, że ją pokonamy. W zasadzie to napędza nas do przodu.

To pochodzi z głębin podświadomości i realizuje się nie tylko na zwierzęcym, ale również na innych poziomach, aż do wyższych duchowych, na których wszystko rozwiązuje się w inny sposób. Tam człowiek zaczyna odkrywać życie w duszy, i dlatego staje się niezależny od życia ciała.

Jeśli oprócz swojego fizjologicznego ciała, odkrywam jeszcze swoje duchowe ciało, które nazywa się „dusza” i zaczynam czuć się istniejącym w niej, to jednocześnie czuję, jak krótkotrwałe jest moje zwierzęce ciało. Oczywiście, w końcu musi ono po prostu umrzeć, obracając się ponownie w nieożywioną materię.

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem”, 17.06.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi, Zdrowie

Pytanie: Czy uważa Pan, że ludzie powinni prowadzić poszukiwania, w jaki sposób przedłużyć życie człowieka?

Odpowiedź: Nie należy zastanawiać się nad tym, jak przedłużyć nasze życie, ponieważ widzimy, że wielu ludzi na świecie chętnie by z niego zrezygnowało, ale nad tym, w jaki sposób uczynić je innym jakościowo.

Tylko ze względu na fakt, że człowiek boi się śmierci, nie ma sensu, aby przedłużać życia. Ma to sens tylko wtedy, gdy poświęca on swoje życie dla dobra innych. I należy też sprawdzić, czy tak jest.

Ale nie sądzę, żeby człowiek, rozumiejąc schemat wszechświata i widząc jego wzajemność, logiczność, spójność, integralność będzie  myślał o tym, jak mógłby przetrwać w zwierzęcym ciele.

On od początku już istnieje w całym, wzajemnie połączonym systemie. I kiedy go osiągnie, jego zwierzęcy komponent przestanie być odczuwalny przez niego. Właśnie to oznacza, że on umiera. Człowiek, znajdując się w systemie wspólnej duszy nie będzie odczuwał śmierci. W tym przypadku zwierzęcy stan znika z jego odczuć.

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem”, 27.05.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi, Zdrowie