Pytanie: Wydaje mi się, że trzeba być bardzo mądrym człowiekiem, aby osiągnąć ujawnienie wyższego systemu, kierującego naszym światem, o którym Pan mówi.

Odpowiedź: Nie. Jest napisane w Księdze Zohar oraz w pismach Ari i Baal HaSulama, że nauka kabały nie wymaga wybitnych zdolności i każdy człowiek może ją pojąć.

Podobnie, jak poznajesz to życie z tego, że postrzegasz je i bierzesz w nim udział, w taki sam sposób również ujawniasz wyższy system zarządzania, zaczynasz go rozumieć i widzisz, jak on działa wokół ciebie, jak wprawia w działanie ludzi i ciebie samego, jak możecie budować nowy świat.

Ta wizja daje człowiekowi dużo sił. Przede wszystkim zaczyna czuć się wiecznym, a życie jego nie kończy się w ciągu kilku dekad. Człowiek zaczyna czuć życie wewnątrz duszy, a nie wewnątrz ciała. Nasze ciało odnosi się do zwierzęcego poziomu. Nieżywy, roślinny i zwierzęcy poziom ograniczone są przez czas swojego życia.

A człowiek, który zaczyna upodabniać się do Wyższego, Stwórcy, tym samym wchodzi na zupełnie inną płaszczyznę swojego istnienia, co nosi nazwę „żyje życiem duszy“. Wtedy zaczyna czuć wieczność i doskonałość w swoim życiu, wewnątrz duszy.

Przejść od życia ciała do życia duszy, podczas życia na tym świecie, tzn. zacząć odczuwać świat w wiecznej, doskonałej formie, rozumieć, jak kierować sobą, pomagać innym również osiągnąć takie widzenie – to daje nauka kabały.

Pytanie: Mówi Pan o istnieniu na wyższym poziomie. Ale czy zaczyna człowiek rozumieć również nasz świat?

Przecież dzisiaj ludzie są bardzo zagubieni…

Odpowiedź: Mówiliśmy już wiele razy o tym, że człowieka napędzają tylko pragnienia fizyczne: do pożywienia, seksu, rodziny, właściwe dla wszystkich zwierząt i publiczne pragnienia: do bogactwa, sławy i wiedzy. Trzy rodzaje cielesnych pragnień i trzy rodzaje publicznych.

Ale to nie wystarczy, przecież w nas budzi się pytanie: „dlaczego żyjemy, jaki jest sens naszego życia, jaki jest jego cel, w czym tkwi jego tajemnica?“ Nie możemy zamykać się tylko w tym życiu i powiedzieć, że nie ma nic innego, żyję swoje 70 lat zgodnie ze swoimi aspiracjami i to wszystko.

Rozwijamy się i zwłaszcza w naszym pokoleniu dochodzimy do takich pytań, bez których rozwiązania człowiek nie chce żyć, pogrążając się w rozpacz, we wszelkie możliwe problemy. Zgodnie z procesem rozwoju przyrody, która wpływa na nas, musimy rozwiązać tajemnicę życia, jego cel, jego istotę. Dlatego objawiła się nauka kabały.

Jeżeli człowieka ogarnia pytanie, które jest ponad pragnieniem jedzenia, seksu, rodziny, bogactwa, sławy, wiedzy – właściwych dla tego świata – „pytania nieodnoszącego się do naszego świata“ i człowiek czuje, że ma obowiązek go odkryć, to dochodzi do nauki kabały.

Z programu radiowego 103 FM, 9.08.2015

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA

Pytanie: Co to jest dusza i jak ona się rodzi?

Odpowiedź: Dusza – jest to pewna przestrzeń wewnątrz człowieka, w której zaczyna odczuwać wyższy świat.

Zwykły człowiek, żyjący w naszym świecie, nie ma duszy, ma tylko punkt, zarodek, jak kroplę nasienia, z którego następnie rozwija się człowiek.

Jeśli on zaczyna się rozwijać, wystawiając się na wpływ wyższego światła, to światło działa na tę kroplę i z reszimo (duchowy informacyjny zapis) rozwija się dusza.

Pytanie: Czy dusza ma płeć?

Odpowiedź: Nie. Istnieją różne modyfikacje dusz, ale na ogół nie ma to znaczenia. Każdy ma własną duszę. A dla wszystkich jest ona jedna.

Pytanie: Jak się ustala ilość dusz i czy istnieje ich nadmiar?

Odpowiedź: Co oznacza „nadmiar”? Dusza nie istnieje niezależnie od człowieka. Jeśli on rozwija ją w sobie, to ją ma, jeśli nie rozwija jej – to nie ma. Ale każdy z nas ma możliwość rozwinąć duszę, poczuć w niej następne istnienie, następny świat.

Pytanie: Co robi dusza po śmierci?

Odpowiedź: Dusza nie umiera i nie ma żadnego odniesienia do życia, i śmierci fizycznego ciała.

Z lekcji w języku rosyjskim, 27.09.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W jaki sposób kabaliści komunikują się z wyższym światem?

Odpowiedź: Kabaliści w nim istnieją, ale nie jako ludzie, ale jako dusze. Ponieważ kabalista – to człowiek, który zmienił swoje egoistyczne pragnienia na altruistyczne, które nazywają się jego duszą.

Dusza – nie jest czymś złudnym, schodzącym skądś tam, jak obłok. Ona nie jest związana z ciałem. Są to pragnienia, ukierunkowane na miłość i oddawanie.

W swoich naprawionych pragnieniach, zwanych duszą, człowiek czuje system sił zarządzania – wyższy świat. A napełniającym ten świat rozkoszą nazywa się Stwórcę. Wszystko jest bardzo konkretne – w jednym miejscu.

Pytanie: I co kabalista robi w tym wyższym świecie?

Odpowiedź: Rozkoszuje się.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.10.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Fizyczne ciało człowieka – jest częścią stworzenia. Jeżeli człowiek nauczy się żyć według  przykazań, czy jego fizyczne ciało stanie się nieśmiertelne?

Odpowiedź: Fizyczne ciało nie ma nic wspólnego z przykazaniami. Wypełnianie przykazań – jest to naprawa egoizmu na właściwość obdarzania i miłości do bliźniego. Właśnie ta właściwość nazywa się naprawionym człowiekiem.

Nakazano nam stopniowo, raz za razem, każde ze swoich 613 pragnień zmieniać z egoistycznego stosowania na altruistyczne i w ten sposób coraz bardziej i wyraźniejpoczuć w tych naprawionych właściwościach wyższy świat.

Pytanie: Co w kabale nazywa sie ciałem?

Odpowiedź: Ciałem nazywa się sumę pragnień. Teraz istnieje w nas 613 egoistycznych pragnień, tj. egoistyczne ciało. A naprawiając je, nabywamy inne, święte ciało, to jest pragnienie emanacji i miłości.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.10.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co to jest dusza?

Odpowiedź: Cały materiał stworzenia, wszystko wokół nas, wszystko, co mamy, co otacza nas – nieżywa, roślinna, zwierzęca natura i ludzie, wszystko, co znajduje się w tej rzeczywistości – to tylko pragnienie rozkoszy, pragnienie otrzymywania przyjemności.

Składamy się z materiału pragnącego rozkoszować się. Najmniej pragnie otrzymywać nieożywiona natura. Nieożywiona nawet nie porusza się, ona nie ma specjalnej ochoty radować się. Roślinna już bardziej chce rozkoszować się, ona wyrasta z ziemi, rozwija się, posiada etapy życia i śmierci.

Jeszcze większe pragnienie otrzymywania radości mają zwierzęta. Muszą poruszać się, żeby zdobyć pożywienie i to już wyraża ich wewnętrzne pragnienie radowania się.

Ale największe pragnienie otrzymywania radości posiadają ludzie. Rozwijają się z pokolenia na pokolenie, chcąc więcej i więcej. Aby napełnić się, wynajdują różnego rodzaju źródła przyjemności i wszystko robią tylko w tym celu.

Ani nieżywe stworzenie, ani roślinne, ani zwierzęce nie zmienia świata, żyje wewnątrz natury, tak jak się urodziło.

Człowiek jest ponad nimi, zmienia się, zmienia środowisko, buduje różnego rodzaju systemy – a wszystko to, żeby napełnić swoje ego, swoje pragnienie otrzymywać przyjemność. My – jesteśmy stworzeniami najbardziej pragnącymi otrzymywać rozkosz.

Ale jeśli spojrzeć na różne grupy ludzi, różne narody, to widać, że nie wszyscy mają takie same pragnienia nacieszyć się – jedni są bardziej bierni, inni aktywniejsi, u jednych ego jest bardziej rozwinięte, u innych mniej.

Nauka kabały mówi, że jeśli zdołamy zmienić nasze pragnienia zaspokajania i radowania siebie – na pragnienie radowania innych, jeśli zmienimy swoje pragnienia, by napełnić siebie – w miejsce tego na pragnienie, by napełnić innych, to przez to staniemy się podobni do wyższej siły, Stwórcy, przecież On napełnia wszystkich. Wtedy w miarę podobieństwa do Siebie – On napełni nas. Poczujemy Go wewnątrz nas, właśnie w tym pragnieniu, w którym chcemy napełnić innych.

To pragnienie, które naprawiłem, zmieniłem na pragnienie napełnienia bliźniego, wypełnione odczuciem Stwórcy – nazywa się „dusza“. Dlatego mówi się, że „dusza“ – to cząstka Stwórcy z góry, przecież ona podobna jest do Stwórcy.

Pytanie: Okazuje się, że „dusza“ to coś, co musimy zbudować?

Odpowiedź: Oczywiście! Nikt z nas nie ma na razie duszy.

Jeśli wezmę całe swoje ego, pragnienie nacieszyć się i zacznę pracować nad jego naprawą w kierunku „kochaj bliźniego, jak siebie“, starając się choć trochę zamienić swoje pragnienie nacieszyć się na pracę dla innych, dla dobra bliźniego, żeby cieszyć i napełniać innych, to takie pragnienie nazywa się „dusza“.

Z programu radiowego 103 FM, 10.05.2015

Kategorie: Dusza i ciało

Pytanie: Jak kabalista odpowiada sobie na pytanie: „Dlaczego żyję”?

Odpowiedź: Z punktu widzenia kabały nasze życie dzieli się na dwie części.

Pierwsza część jest odpowiedzialna za materialny (zwierzęcy) stan człowieka: troska o ciało, potomstwo, żywność, bezpieczeństwo, itd. – to jest o wszystko to, o co w rzeczywistości troszczy się też każde zwierze.

Druga część naszego życia – jest to możliwość osiągnięcia już tego, co znajduje się ponad naszym ciałem, ponieważ mamy inne potrzeby. Jeśli człowiek czuje potrzebę zrozumienia sensu życia i myśli, jak dojść do stanu, gdzie odkryje się mu wyższe zarządzanie, wyższy świat, nowa rzeczywistość, to wtedy przychodzi do nauki kabały.

Dziś w naszym systemie zajmuje się nauką kabały już ponad dwa miliony ludzi na świecie i ci ludzie stopniowo osiągają drugą część sensu istnienia, to jest wyjście w wyższy świat.

Przy tym człowiek nadal żyje i pracuje w naszym świecie, jak powiedziano: „Swój świat (rozumie się wyższy świat) osiągnij jeszcze w tym świecie“, – i żyj jednocześnie w dwóch światach.

Sensem istnienia człowieka w materialnym świecie – to osiągnąć wyższy świat i kontynuować w nim swój rozwój.

Nasz świat – jest to jeden ze stopni dużego kołowrotu. A następny etap – jest to wyższy świat, z którego przychodzą wszystkie sygnały zarządzania naszym światem. Dlatego właśnie tam  odkrywa się sens naszego życia.

Z lekcji w języku rosyjskim, 20.09.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Pytanie: Znaczy, jeśli człowiek byłby w stanie wznieść się ponad wszystkimi swoimi materialnymi interesami i połączyć się z wyższą naturą, Stwórcą, to fizyczna śmierć nie miałaby już dla niego znaczenia?

Odpowiedź: To prawda. Kiedy zapytałem o to swojego nauczyciela, na samym początku swojej drogi, on powiedział tak: człowiek studiujący kabałę powinien osiągnać taki stan, kiedy zacznie odnosić się do życia swojego materialnego ciała tak, jakby na koniec dnia ściągał brudną koszulę i wrzucał ją do prania a następnego dnia zakładał nową. Podobnie jest z naszym ciałem.

Są to bardzo realne rzeczy. Są wynikiem zgłębiania samego siebie, kiedy wychodzę z postrzegania swojego życia wewnątrz swoich cielesnych pragnień. Ponieważ teraz żyjemy dla dobra swojego materialnego ciała! Ale jeśli wychodzę z jego odczucia i łączę się z wyższą rzeczywistością, ponad nim, to natychmiast zaczynam odczuwać wieczny przepływ życia.

Z lekcji w Rzymie, 20.05.2011

Kategorie: Dusza i ciało, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy połączyć się z innymi ludźmi, co nie pozwala mi tego zrobić i jaka siła może naprawić we mnie to zło?

Odpowiedź: Kabała mówi, że nasze biologiczne ciała pozostaną zwierzęcymi i będą nadal żyć, jak wszystkie inne zwierzęta. Ale w człowieku istnieje jeszcze jego ludzka istota – początek duszy. W każdym z nas istnieje maleńka część tej duszy.

Ludzka część w nas – jest to nasz wewnętrzny świat, psychologia, pragnienia, myśli nie odnoszące się do cielesnej egzystencji a wznoszące się ponad nią.

Jest to nasze pragnienie, by dowiedzieć się czym jest życie, co jest jego celem i dlaczego przyszliśmy na ten świat, to jest odpowiedzieć na te wszystkie „dziecięce“ pytania. Jeśli zaczniemy  wyodrębniać te ludzkie części w sobie i łączyć je ze sobą, to utworzymy system, który nazywany jest „pierwszy człowiek”, Adam.

Taki w pełni złączony system już istniał. Ale potem rozbił się na wiele części, co nazywa się grzechem związanym z drzewem poznania. A teraz musimy połączyć go z powrotem.

Jeśli razem odbudujemy ten system, to zaczniemy studiować go, rozumieć jego działanie. Widząc złożone sieci relacji między nami, zrozumiemy program stworzenia, jego cel. Wzniesiemy się ponad nasze ciała w naszym odczuciu, zrozumieniu i świadomości, zaczynając bardziej troszczyć się nie o cielesną egzystencję, a o swoje dusze.

W ten sposób zbudujemy naszą wspólną duszę i odczujemy w niej nową rzeczywistość – wyższy świat, rajski ogród. Taki jest cel – zamiast życia wewnątrz ciała odnoszącego się do zwierzęcego poziomu, żyjącego tak, jak zwierzę, podnieść się na poziom pierwszego człowieka, Adama.

Jeśli zbierzemy wszystkie nasze ludzkie części między sobą, to poczujemy ludzkie życie. Ono diametralnie różni się od poprzedniego. Ponieważ żyjąc ludzkim życiem, przestajemy zależeć od swoich ciał. Ciało może umrzeć, a człowiek będzie żył na swoim nowym poziomie.

Celem naszego istnienia jest wznieść się ze zwierzęcego poziomu na ludzki, w tym znajduje się różnica między tym światem a przyszłym.

Z programu radiowego 103FM, 30.08.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Święta, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Czy człowiek posiada duszę?

Odpowiedź: Duszę należy zdobyć, utworzyć w sobie. Duszą nazywa się wzajemny związek między nami, to znaczy uzupełnienie serc.

Jeśli osiągniemy przynajmniej częściowy wzajemny związek, to poczujemy w nim swój następny, wyższy stan. Dlatego „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego“ jest głównym prawem Tory.

Pytanie: Okazuje się, że duchowe wartości i duchowe właściwości – są to puste dźwięki?

Odpowiedź: Pojęcia te są charakterystyczne tylko dla poziomu naszego świata, aby ustanowić między nami jakąś życzliwą komunikację i nic więcej.

Dlatego, aby nazwać siebie duchową istotą, to jest istotą, która jest obdarzona wyższym rozumem, a nie tylko zdolną do reprodukcji rodu i niszczenia bliźniego, niezbędne są wewnętrzne wysiłki w studiach kabały.

W żadnych innych skarbnicach ludzkiej cywilizacji nie ma podobnej metody, dlatego że wszystko pozostałe jest owocem ludzkiej myśli. A kabała pochodzi z odkrycia wyższego systemu zarządzania.

Pytanie: Znaczy proponuje Pan zrzucić ze statku współczesności wszystkich największych myślicieli ludzkości, którzy coś wynaleźli, pochodzącego z rozumu?

Odpowiedź: Nie. Kabała z wielkim szacunkiem odnosi się do nauki, ale do prawdziwej nauki.

Jeśli masz na myśli filozofię, to ja, jako doktor filozofii, sądzę, że to nie jest nauka, dlatego że filozofia nie bada natury i dlatego nie może aspirować do prawdziwej nauki. Są to domysły ludzkiej wyobraźni. W zasadzie wszyscy dziś tak ją traktują.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że jeśli słuchalibyśmy kabalistów, to moglibyśmy uniknąć różnych kataklizmów?

Odpowiedź: Jeśli ludzie słuchaliby kabalistów, to wszystko od dawna byłoby inaczej.

Ale jak tylko zaczynamy nawoływać do wykonywania zasady „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego”, to wszyscy natychmiast odwracają się, mówiąc, pięknie mówicie zupełnie nieprawdopodobne rzeczy, bo wszystko to, do czego wzywacie, nie jest możliwe do realizacji.

Ludzie nie rozumieją, że to jest ogólne prawo natury – harmonia, do której natura, tak czy inaczej nas doprowadzi, ale drogą cierpienia. A my musimy zdać sobie sprawę, że możemy iść do przodu życzliwymi działaniami, unikając wszelkich kryzysów.

Z wywiadu na telekanale RTN w Nowym Jorku, 21.07.2015

Kategorie: Dusza i ciało, Kabała i inne nauki

Pytanie: Wszystkim dobrze znane są przeciwstawne pojęcia „światło i ciemność“, „miłość i nienawiść“ i inne tezy ludzkiej egzystencji. Czy nieodzowne są te plusy-minusy?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że my istniejemy tylko w minusie, tylko w negatywnej sile, jak jest powiedziane: „Ja stworzyłem egoizm i dałem Torę do jego naprawy“. Tora – jest to specjalne światło, przeciwstawne ego, które możemy przyciągnąć do siebie i z jego pomocą zrównoważyć egoizm.

Niestety, nie robimy tego. Dlatego cały nasz świat istnieje tylko pod wpływem jednej negatywnej, egoistycznej siły. Musimy uzupełnić swoją naturę, odkrywając drugą, pozytywną siłę natury, której nie ma w naszym świecie.

Nasz świat porusza się naprzód tylko siłą egoizmu. Musimy przyciągnąć do niej za pomocą nauki kabały, jeszcze dodatkowo równoważącą ją, pozytywną siłę, i wtedy w równowadze i harmonii między dwiema siłami zaczniemy czuć wyższy świat, tj. wyższy poziom poznania, istnienia.

Tak wchodzimy w stan, który w żaden sposób nie jest związany z naszym ciałem. To się nazywa istnienie w duszy. A ciało – jest to istnienie tylko w naszej egoistycznej właściwości.

Z wywiadu z telekanału RTN w Nowym Jorku, 21.07.2015

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Rozwój egoizmu