Jest powiedziane, że cały Izrael jest poręczycielem dla siebie nawzajem. Było to oczywiste już od czasów Abrahama, który odkrył metodę naprawy i zaczął gromadzić ludzi, którzy rozumieli, że tylko zmieniając człowieka można zmienić świat. Co więcej, zmieniając siebie, zmieniamy nie tylko ten świat, a zmieniamy obraz rzeczywistości w naszym postrzeganiu a wtedy zamiast tego świata odczuwamy wyższy świat.

Takich ludzi Abraham nauczał, jak jednoczyć się ze sobą nawzajem, aby w połączeniu między nami, tworzyć właściwość wzajemnego obdarzania – naczynie dla odkrycia wyższego świata, wyższego stanu. Stan egoistycznego połączenia między nami nazywany jest „tym światem”. Nowy stan jedności i wzajemnej miłości nazywany jest „wyższym światem”.

A poza tym, w tym nowym stanie, w naszym wzajemnym połączeniu odczuwamy wspólną Siłę, panującą w naturze. To nie my sami ukształtowaliśmy się we wzajemnym obdarzaniu – ponad nami jest Siła emanująca z Natury, podobna do nas pod względem właściwości, a teraz odkrywa się nam. Jest to „odkrycie Stwórcy stworzeniu”.

Odpowiednio, „stworzenie” to ludzie, którzy potrafią połączyć się jak jeden człowiek z jednym sercem, we wzajemnym obdarzaniu. W taki sposób podobieństwo właściwości wynosi nas do wyższego stanu. Dlatego zasadę „cały Izrael – jest poręczycielem za siebie nawzajem” można zrozumieć w dwóch aspektach:

– Jeśli należysz do kategorii Izrael, to jesteś poręczycielem dla wszystkich.
– Jeśli ludzie jednoczą się, chcąc wejść do kategorii Izrael, to muszą stać się dla siebie wzajemnymi poręczycielami.

Z lekcji według artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie