Pytanie: Jak wyjaśnić stan, kiedy nie ma żadnych pytań? Jestem jakby w harmonii z samym sobą, i nie mam żadnych pragnień, ani pytań.

Odpowiedź: Ludzie mają tendencję do zadawania pytań od małych do wielkich. Mówimy o tych ludziach, którzy mają głębokie pytania o sens wszechświata, sens cierpienia, sens życia, w szczególności o to, co się ze mną stało, dzieje obecnie i stanie, jak mogę zmienić swój los i tak dalej. Wiele pytań.

Ale czasami pytania zanikają, i człowiek staje się jak roślina, nawet jeszcze mniejszy. Jego pytania rzeczywiście znikają, a bez nich, bez dążenia by dowiedzieć się, poznać, uchwycić, zyskać, istniejemy na poziomie nieożywionym. Przecież cały nasz rozwój zbudowany jest na tym, że odczuwamy pytania, rozwiązujemy je, przybliżamy się do ich rozwiązania i w taki sposób rozwijamy się.

Dlatego im więcej pytań ma człowiek, tym większy jest potencjał jego rozwoju. Wynika to z jego pragnień. Może nie być jeszcze rozwinięty, może jeszcze nie odpowiedział na swoje pytania, ale jest całkiem możliwe, że na nie odpowie.

Zniknięcie pytań następuje z dwóch powodów. Po pierwsze: Stwórca/Światło oddaliło się od ciebie, nie ma w tobie żadnego odczucia Stwórcy, nawet nie dążysz do poznania tego świata, do niczego. Nie potrzebujesz niczego: wszystko jest spokojne, dobre. Jest to ukrycie Stwórcy, dlatego że Jego przybliżenie wywołuje u ludzi naszego świata wszelkiego rodzaju życiowe pytania.

Drugi powód: obok ciebie są ludzie lub po prostu właśnie taki człowiek, który może odpowiedzieć ci na wszystkie pytania, i nagle czujesz się spokojny, ponieważ jakby podłączasz się do niego, jeszcze nie uświadamiasz sobie odpowiedzi, ale rozumiesz, że tam są. Obecność takiego człowieka obok ciebie neutralizuje, uspokaja, znikają zarówno pytania, jak i pragnienia. Ale to mija, egoizm bierze swoje, wymaga dalszego rozwoju i ty podążasz naprzód.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa