Artykuły z kategorii

Poczuć serce przyjaciela

каббалист Михаэль ЛайтманPoczuć serce przyjaciela oznacza, że nie czuję własnego serca, a serce przyjaciela, żyję jego myślami, aspiracjami, intencjami w taki sposób, że tylko one przemawiają we mnie. Nie mam nic własnego. Mam tylko jedno – pragnienie odczuwania przyjaciół.

Jest to właściwość Malchut, która dlatego nazywa się podstawową sfirot, gdyż otrzymuje wszystko od pierwszych dziewięciu sfirot. Każdy z nas jest Malchut, w stosunku do przyjaciół.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”


Grupa zobowiązuje

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek osiąga pragnienie upodobnienia się do Stwórcy, na podstawie swojego wewnętrznego rozwoju. Jeśli jednak w grupie mówi się o tym i zaczyna się to cenić, w ten sposób wzbudza się już wspólne otaczające światła. A to wpływa na każdego i człowiek staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Nie trzeba uruchamiać żadnych sił ze strony grupy. Jeśli grupa zwraca uwagę na te szczegóły postrzegania, człowiek dzięki wspólnemu świeceniu z góry, które wywołuje grupa, sam staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Załóżmy, że teraz podniesiemy w grupie poziom uświadomienia sobie ważności czegoś. Na przykład, bardzo zależy nam na tym, aby wszyscy, bez wyjątku, założyli rodziny. Nie to że będziemy wywierać presję na kawalerów, po prostu będziemy myśleć i rozmawiać o tym w pozytywnym, a nie negatywnym sensie: „To obowiązujący wszystkich standard, bez tego nie da się obejść” i tak dalej.

Nie zwracasz się bezpośrednio do nich, nie naciskasz na nich, nic podobnego. A zobaczysz, że nie będą w stanie tu pozostać, albo uciekną, albo się ożenią. Nie proponuję żeby tak postępować, to jedynie neutralny przykład. Nie będą mogli tu pozostać ponieważ opinia grupy, a ponadto światło z góry, które wzbudzamy na siebie odpowiednio do tego szczegółu postrzegania, wywrą na nich taki wpływ, że od razu wszystko zobaczą.

Albo załóżmy, że wywyższamy określoną właściwość, odnoszącą się do grupy na najwyższy możliwy dla nas poziom. Zobaczysz, jak wzrośnie wrażliwość całej grupy na tę właściwość. Nie potrzeba tu żadnych kar. Człowiek sam poczuje w sobie strach przed pozostaniem na uboczu. Grupa zobowiązuje. Niestety, na razie nie ustanawiamy i nie wymagamy realizacji niektórych najważniejszych zasad, które powinny dosłownie płonąć w grupie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026


Regulamin grupy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co powinien zawierać regulamin grupy: konkretne sprawy czy ogólne zasady?

Odpowiedź: Regulamin to żywy proces. Wyznacza każdemu takie ramy, które pozwalają człowiekowi być ukierunkowanym na to, by czerpać od grupy świadomość wielkości celu.

Czym jest regulamin? Zobowiązuję cię abyś siedział przy stole w wygodnej pozycji, i nie zajmował się niczym innym: nie czytał, nie słuchał, nie rozmawiał, ani niczego innego nie robił, tylko skupił uwagę na tym, czym teraz się zajmujemy.

Innymi słowy, stawiam ci warunki i wprowadzam cię w takie ramy, w których istnieje nadzieja, że to co się tutaj dzieje dotrze do twojego słuchu, a być może nawet do serca. To wszystko.

To samo dzieje się w szkole i wszędzie tam, gdzie ludzie się uczą. W ten sposób właśnie musimy zorganizować siebie i każdego członka w grupie. W gruncie rzeczy cały nasz regulamin powinien służyć właśnie temu: zobowiązywać każdego i dawać mu możliwość czerpania od grupy świadomości ważności celu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026


Sprawdzian na drodze

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak rozpoznać, z jakiego powodu pozostaję na drodze duchowej: dlatego że jestem bierny i boję się czegoś gorszego, czy dlatego, że we właściwy sposób przyciągam do siebie otaczające światło?

Odpowiedź: Jak człowiek sprawdza, czy znajduje się na właściwej drodze? Tylko na podstawie niepowodzeń. Nie możemy oceniać siebie na podstawie dobrych osiągnięć. Naszym dzisiejszym osiągnięciem jest uświadomienie sobie zła. Miara zła, które się w nas ujawnia pokazuje, jak bardzo posunęliśmy się naprzód.

Na przykład ktoś mówi mi: „Dopóki nie podniesiesz ciężaru ważącego sto kilogramów, nie przejdziesz do następnego etapu”. Wyznaczam więc sobie cel: podnieść sto kilogramów. Załóżmy, że potrafię już podnieść dwadzieścia kilogramów. Dostaję dwadzieścia pięć, nie daję rady.

Stopniowo robię postępy i w końcu podnoszę dwadzieścia pięć kilogramów. Jednak patrzę na cel, którym jest sto kilogramów – co mi z tych dwudziestu pięciu? Wtedy dostaję trzydzieści kilogramów. Znowu nie daję rady i pracuję nad tym, aż w końcu podnoszę ciężar ważący trzydzieści kilogramów.

W taki sposób widzę, że trudność za każdym razem wzrasta. Nie uważam za osiągnięcie tego, że podnoszę dwadzieścia, trzydzieści czy czterdzieści kilogramów, ponieważ patrzę na sto kilogramów.

Okazuje się więc, że obecne dobre wyniki nie są przeze mnie odczuwane jako osiągnięcia, gdyż ciężar stu kilogramów jest tak duży w porównaniu z tym, co już osiągnąłem, że widzę tylko, jak za każdym razem dostaję większe obciążenie. Dlatego ta droga jest trudna.

Ale właśnie to stopniowo pomaga człowiekowi zbudować właściwy stosunek do kolejnych etapów rozwoju. Człowiek nie patrzy na swoje odczucia, ale na to, gdzie się znajduje i z kim. Ceni szczególny stosunek Stwórcy do siebie, docenia to, że znajduje się w grupie i mimo wszystko robi coś wyjątkowego, nawet jeśli tego nie odczuwa.

Zaczyna budować inne wartości, niezależne od tych, za pomocą których wcześniej mierzył wszystko w kelim otrzymywania. Właśnie dlatego, że za każdym razem rozczarowuje się, kształtuje się w nim inne podejście do oceny każdego stanu.

Dopóki człowiek podąża tą drogą, ocenia stan zarówno według swojego nastroju, jak i według prawdy, a następnie stopniowo porzuca ocenianie według nastroju, coraz mniej zwraca na niego uwagę i coraz mniej pozostaje pod jego władzą.

Stopniowo przechodzi od zasady „gorzkie-słodkie” do zasady „prawda-fałsz”, czyli stawia ponad wszystko swoją więź ze Stwórcą, z celem, z tym, co znajduje się ponad tym życiem, niemal niezależnie od tego, czy jest mu dobrze, czy źle.

Powoli nabywa siły, by przeciwstawiać się dobrym lub złym odczuciom, i przestaje brać je pod uwagę. Buduje w sobie inny system postrzegania życia. Oczywiście, nie jest to dla początkujących, ale stopniowo, właśnie tak się dzieje.

Człowiek osiąga stan, w którym domaga się tego od Stwórcy. Przecież za każdym razem zwiększa się obciążenie, więc ponownie domaga się tego od Stwórcy. Czyli chce, aby dzięki nauce i swoim działaniom zasłużyć na to, by otaczające światło go naprawiło i doprowadziło do stopnia wiary.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.10.2026