Artykuły z kategorii

Wniknąć głębiej w postrzeganie świata

каббалист Михаэль ЛайтманCzy zewnętrzne działania mogą się zmienić w wyniku zmiany kelim? Baal HaSulam w artykule „Ukrycie i odkrycie oblicza Stwórcy” napisał, że wcześniej, w stanie ukrycia, kiedy człowiek się modlił, nie mógł otrzymać odpowiedzi, a kiedy porzucił wszystko i mówił: „Stwórca nie istnieje, i to wszystko nie ma żadnej wartości”, zaczynało mu sprzyjać szczęście.

Jednak w stanie odkrycia Stwórcy wszystko przebiega odwrotnie: człowiek widzi, że ci którzy zajmują się nauką Kabały, dobrze radzą sobie w życiu, są życzliwi, wszystko im się układa, są zdrowi, odnoszą sukcesy, natomiast ci, którzy nie podążają drogą naprawy, są nieszczęśliwi, głupi i chorzy.

Czy wskutek wewnętrznych zmian zachodzących w człowieku mogą zmieniać się same działania w tym świecie? Mogę powiedzieć tylko jedno: wszystkie działania, które obserwujemy w tym świecie, interpretujemy nie na podstawie tego, czym są same w sobie, lecz zgodnie z ich wewnętrzną treścią.

Jeśli widzimy, że ich wewnętrzna treść jest ukierunkowana na Stwórcę, wówczas działania te jawią się nam w zupełnie innej formie. Zamiast zepsucia widzimy naprawę, zamiast zła – dobro, zamiast choroby – zdrowie, zamiast niepowodzenia – powodzenie i tak dalej.

Żyjemy własnymi odczuciami. Jeśli zamiast złej przyczyny danego działania odkrywa się przed nami jego prawidłowa, dobra przyczyna, wówczas w naszym postrzeganiu działanie to staje się dobre. Widzimy je w zupełnie inny sposób.

Można wykonać bardzo dobre ćwiczenie na przykładzie tego świata. Załóżmy, że istnieją dwa wrogie sobie państwa, między którymi w przeszłości toczyło się wiele wojen, sporów i kłótni. Weźcie podręczniki historii jednego i drugiego kraju, opisujące te same okresy wojen między nimi.

Przyjrzyjcie się, jak te wydarzenia opisuje historyk z jednego państwa, a jak historyk z drugiego. Zobaczycie całkowitą sprzeczność. Jednak żaden z nich nie kłamie, lecz każdy postrzega te wydarzenia na swój sposób i nie rozumie, jak można widzieć to inaczej. Każdy z nich jest pewien: Każdy jest przekonany: „Tak właśnie było”.

Musimy wniknąć głębiej w nasze postrzeganie świata i w to, jak postrzegamy rzeczywistość. Nigdy nie postrzegamy jej wyłącznie na podstawie zachodzących w niej działań, jak gdybyśmy obserwowali jakiś mechanizm. Dostrzegamy wewnętrzną treść tego, co dzieje się wokół nas, na ile to możliwe.

Tutaj wszystko zależy od ujawnienia celowości naszych działań. Dlatego nie mamy żadnego problemu z odczuwaniem duchowości w tym samym świecie, w tym samym systemie. Widzisz ten sam świat, co wcześniej, we wszystkich jego systemach, ponieważ nadal funkcjonuje według tych samych praw. Jednak teraz postrzegasz go jako podobny do Świata Nieskończoności – pełnego blasku, duchowości, wieczności i doskonałości.

Dlatego czasami podkreślam, że jest to kwestia psychologii, czyli wszystko zależy od naszego wewnętrznego postrzegania. Oczywiście nie poruszamy teraz kwestii tego, jak wygląda cała otaczająca nas rzeczywistość dla kogoś, kto uwolnił się od ciała, kto wyszedł z systemu, w którym istniejemy w ciałach na tym świecie. Mówimy o tym, jak w odczuciach człowieka, żyjącego na tym świecie, zmienia się osiąganie poznania zarządzania przez Stwórcę.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 18.10.2026


Dążyć do zjednoczenia pragnień

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „stanowcza decyzja”? Czy decyzja i pragnienie to nie to samo?

Odpowiedź: Decyzja jest w sercu. To nie są po prostu słowa zapisane na kartce papieru przyklejonej do ściany. Powiedziano: „Wypisz je na tablicach swego serca”.

Pytanie: Ale każdy ma inny charakter. Jak więc można stworzyć jedno wspólne pragnienie?

Odpowiedź: Co ma do tego charakter? Załóżmy że jest nas, 80 osób, chcemy zbudować dom. Czy ma znaczenie, jaki charakter ma każdy z nas i jakie problemy ma każdy z nas? Wszyscy razem koncentrujemy się na jednym celu.

Komentarz: Ale jeden wyobraża sobie pałac, a inny zupełnie coś innego.

Odpowiedź: Nie ma znaczenia, jaką wyobraźnię ma każdy z nas ani co sobie wyobraża. Oczywiście nie możemy porównywać stanów, intencji i ich analizy dokonanej przez każdego z nas. Zresztą to nie grupa, ma się tym zajmować, to osobista sprawa każdego. Chcemy jednak, aby każdy z nas uczestniczył w tym, na ile może.

Oczywiście, od człowieka nie wymaga się niczego więcej, niż to co zostało mu dane z góry, od urodzenia. Jeden potrafi myśleć o tym tylko jedną chwilę dziennie, drugi po miesiącu nauki jest całkowicie pochłonięty tym tematem, a trzeci przeżywa to jeszcze inaczej.

Jeden odbiera to bardziej rozumem, drugi sercem. Dla jednego jest to przemoc wobec samego siebie, podczas gdy drugi, przeciwnie, odczuwa zapał. Nie mówimy o indywidualnych, osobistych stanach każdego człowieka, lecz o wspólnym wysiłku, bez omawiania szczegółów, nie ma znaczenia, w jakim stanie znajduje się każdy z nas.

Być może dla jednego człowieka największym wkładem, jaki może wnieść, największym poświęceniem, na jakie go stać, będzie to że dzisiaj posiedzi dziesięć minut i uważnie mnie posłucha, a przez resztę czasu będzie jak martwy. Dla niego będzie to ogromny wysiłek. Dla kogoś innego natomiast nauka przez cały dzień będzie zwyczajnym wysiłkiem.

Liczy się wysiłek, a zatem w tym przypadku pierwszy wniesie więcej niż drugi. Nie możemy tego sprawdzić, i w ogóle nie do nas należy dokonywanie takiej oceny. Co więcej, nie wolno nam rozmawiać ze sobą o osobistych stanach.

Powinniśmy dążyć do zjednoczenia pragnień, ale rozmawiać nie o tym, jak każdy z nas odnosi się do Stwórcy, lecz po prostu o Stwórcy – o Nim, a nie o moim stosunku do Niego. Czyli mówić o ważności celu, a nie o tym, gdzie ja się teraz względem niego znajduję.

Dlatego należy zadbać o to, aby słowo przyjaciela było dla nas ważne. Wkładajcie w to tyle samo wysiłku, ile wkładacie w wychowanie swojego dziecka, a zobaczycie, jak bardzo stanie się to dla was ważne. „Kup sobie przyjaciela”. Postawcie sobie za cel: uczestniczyć na lekcji jako jedna grupa, z jedną intencją i jednym wspólnym wysiłkiem.

Z lekcji według artykułu Rabasza,16.10.2026


Praktyka duchowa

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Chcę rozwijać się duchowo. Czym jest praktyka duchowa i do czego powinna doprowadzić?

Odpowiedź: Praktyka duchowa powinna doprowadzić do stanu, w którym człowiek odczuwa siłę rządzącą naszym światem, i zaczyna z nią współdziałać, porozumiewać się, wchodzić z nią w dialog. Odczuwa, jak ta siła na niego wpływa i jak on, z pomocą konkretnych działań, wpływa na nią.

Pytanie: Jak nawiązać dialog z tą siłą?

Odpowiedź: Należy postrzegać siebie jako otrzymującego, odbiorcę tej siły, na którego ta siła teraz również konkretnie oddziaływuje. Jak mogę na nią oddziaływać z powrotem? Czego ona ode mnie wymaga? Czego by chciała? Dlaczego wzbudza we mnie właśnie takie właściwości? Jak mogę za pomocą tych właściwości oddziaływać na nią z powrotem? Właśnie tutaj pojawia się możliwość oddziaływania zwrotnego.

Pytanie: Jaką właściwość mogę w sobie rozwinąć, aby jednak nawiązać z tą siłą kontakt?

Odpowiedź: Na tę siłę można oddziaływać zwrotnie tylko w jeden sposób: jeśli będziemy ze sobą połączeni. Tylko dzięki wzajemnej więzi możemy stworzyć między sobą takie siły, które będą oddziaływać zwrotnie na wyższą siłę zarządzającą.  Przecież ona stworzyła nas jako jedność, a następnie rozbiła, w takim stopniu, w jakim potrafimy łączyć się ze sobą, wpływamy na nią, jeśli natomiast nie łączymy się, nie możemy oddziaływać na nią jako jednostki.

Nawet jeśli kilka osób zjednoczy się ze sobą, a każda z nich jest gotowa umniejszyć siebie, aby połączyć się z innymi, najważniejsze jest to, by miały wspólny cel, wspólne pragnienie i wspólną intencję. Wówczas dzięki wspólnej intencji i pragnieniu mogą oddziaływać na wyższą siłę.

Jeśli tego nie robią, wyższa siła próbuje wprowadzić między nimi różne, inne formy połączenia: za pomocą wojen, problemów i tak dalej. W każdym razie, wszystko przejawia się poprzez połączenie ludzi, zarówno pozytywne, jak i negatywne.

Jeśli nie potrafimy zjednoczyć się w pozytywny sposób, aby nawiązać dialog i wzajemną relację z wyższą siłą, wówczas ona zderza nas ze sobą w negatywny sposób, byśmy zbliżyli się do siebie, nawet za cenę wielkich wzajemnych problemów, wojen, zniszczenia na naszej Ziemi. Dzięki temu również posuwamy się naprzód, zbliżając się do siebie i do celu.

Pytanie: Czy zjednoczenie przestępczej grupy również jest połączeniem?

Odpowiedź: Każde zjednoczenie ludzi nazywa się połączeniem. Chodzi o to, czy prowadzi ono we właściwy sposób do celu, czy nie. Tak czy inaczej, prowadzi do niego. Z tego punktu widzenia należy rozpatrywać również religie, małżeństwa, rodziny i państwo. Wszystkie skupiska ludzi stanowią formę połączenia.

Oczywiście wszystkie te formy połączenia są ukierunkowane niewłaściwie, ale mimo to pozwalają nam wyjaśnić wzajemne relacje. Ostatecznie doprowadzą ludzkość do uświadomienia sobie na czym polega właściwe współdziałanie wszystkich ludzi. Dojdziemy do takiego zjednoczenia, w którym będziemy mogli istnieć dosłownie jako partnerzy wyższej siły.

Oczywiście najlepiej, aby te próby połączenia były prawidłowe.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”