Artykuły z kategorii

Każdy powinien mieć miejsce pod dachem Sukki

каббалист Михаэль Лайтман Święto Sukkot poświęcone jest budowie ekranu, przykrycia sukki (schach), aby stworzyć miejsce dla duszy. Ograniczamy, naprawiamy nasze pragnienie czerpania przyjemności i budujemy nad nim ekran.

Tym pokryciem, oddzielającym nas od Stwórcy, tworzymy przegrodę, która nie pozwoli nam bezpośrednio otrzymać od Niego Wyższego Światła, a tylko poprzez ekran (schach). Dach i ściany sukki, jej wielkość – wszystko to symbolizuje szczegóły naszej duszy, zasady jej budowy.

Dach sukki ukrywa nas przed światłem słonecznym, które symbolizuje bezpośrednie światło. Przecież słońce świeci jednakowo dla wszystkich, bez żadnych barier. Sukka ma cztery kolumny, ściany, ale najważniejszy jest dach (schach), który nie przepuszcza światła słonecznego bezpośrednio na człowieka, który siedzi w środku sukki. Taki jest sens święta Sukkot – zbudowanie wspólnego kli.

Dach buduje się z „odpadów gumna i winnicy”. Można wykorzystać gałęzie ścięte z drzew w ogrodzie. Pokrywają nimi dach, aby promienie słońca nie mogły świecić bezpośrednio do wnętrza sukki. Ponieważ odmawiamy otrzymywania bezpośredniego światła dla samych siebie. Dlatego budujemy Sukkę razem z grupą i siedzimy w niej razem, ciesząc się naszą jednością i tym, że możemy się połączyć i ukryć przed promieniami słońca, czyli bezpośrednim światłem, ponieważ zbudowaliśmy ekran.

Każdy wspiera drugiego, aby uchronić go przed otrzymaniem przyjemności, która może przyjść bezpośrednio z egoistycznego pragnienia. Dlatego chowamy się pod ekranem i jednoczymy się, aby pomóc sobie nawzajem oprzeć się wszelkim przyjemnościom i pokusom, które nas dezorientują w każdej chwili, i tak ratujemy się od egoistycznego otrzymywania.

Każdy powinien mieć miejsce pod dachem sukki, gdzie będzie mógł jeść przez siedem dni święta Sukkot. Ale najważniejsze jest zbudowanie wewnętrznej Sukki w naszych pragnieniach, to znaczy zbudować wspólne duchowe kli i znajdować się pod wspólnym ekranem.

Z lekcji na temat „Sukkot”


Jom Kipur – kalendarzowy i duchowy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co oznacza „Jom Kipur“?

Odpowiedź: Jom Kipur – to „ki Purim”, czyli dzień Purim. „Kipur” – to „odkupienie”, „Purim” pochodzi od słowa „pur” – los. Dlatego Jom Kipur pokazuje wszystkie nasze przewinienia, które musimy stopniowo naprawiać. Od Jom Kipur do Chanuki naprawiamy swoje pragnienia obdarzania, aby być tylko w obdarzaniu, a od Chanuki do Purim naprawiamy również właściwości otrzymywania, aby były skierowane na obdarzanie. W taki sposób dochodzimy do święta Purim.

W Jom Kipur obowiązują pewne ograniczenia: ludzie nie piją, nie zakładają odzieży ze skóry i tak dalej. Oznacza to, że odkrywamy we wszystkich naszych pragnieniach egoistyczne ograniczenia i dlatego nie możemy z nich korzystać. Pięć rodzajów ograniczeń odpowiada pięciu rodzajom skrócenia, ponieważ nasze egoistyczne pragnienia składają się z pięciu poziomów. A każdy poziom odpowiada jedzeniu, piciu, ubraniu i tak dalej.

Pytanie: Dlaczego tego dnia nie należy nosić skórzanych ubrań?

Odpowiedź: Ubranie („lewusz”) oznacza, że masz kli (naczynie), określoną naprawę i wtedy możesz obłóczyć się w takie ubranie. A tak naprawdę odkrywasz, że wszystkie twoje pragnienia są egoistyczne i dlatego nie możesz się w nie obłóczyć. Ograniczenie istnieje na to, żeby nieużywać wadliwych pragnień. Kabalista wypełnia te ograniczenia w swoim duchowym rozwoju, czyli skrócenia na swoje pragnienia, sprawdza siebie i tak postępuje.

Pytanie: W naszym świecie należy również przestrzegać tego?

Odpowiedź: Oczywiście, w naszym świecie istnieje to jako zwyczaj. W przeciwnym razie nie byłyby przekazywane ludziom z pokolenia na pokolenie i istniałyby jedynie wśród kabalistów, którzy rozumieją ich istotę i postępują w taki sposób. Co więcej, kabaliści nie robią tego w kalendarzowy Jom Kipur, ale za każdym razem, gdy znajdują się w takim stanie.

Pytanie: O co prosi kabalista tego dnia?

Odpowiedź: Prosi, aby Stwórca pomógł mu wyjść poza granice swojego egoizmu. Nie ma żadnych innych próśb. Mogą być tylko dwa rodzaje wezwania do Stwórcy: pierwszy to podziękowanie za to, że człowiek otrzymał taką szczególną pracę, drugim jest prośba o siłę, aby wznieść się jeszcze wyżej do właściwości obdarzania.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe. Rosz ha-Szana i Jom Kipur”


Odkryć postawę Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak dochodzi do odkrycia oblicza Stwórcy jako dobrego w zarządzaniu? Przecież wszystko, co osiągamy, poznajemy w wierze ponad wiedzą, jakbyśmy nie chcieli odkrywać Go bezpośrednio.

Odpowiedź: Jeśli człowiek nastraja się na to, że koniecznie pragnie odkryć relację Stwórcy wobec siebie, i nie tylko wobec siebie, to zgodnie z siłą jego nacisku, z jego pragnieniem, wywołuje reakcję Stwórcy. Wynika z tego, że człowiek zwraca się do Stwórcy z pytaniem, by poznać podejście Stwórcy do niego i otrzymać odpowiedź.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”


Modlitwa dziesiątki

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest modlitwa dziesiątki, aby połączyć się razem i ze Stwórcą?

Odpowiedź: Jest to modlitwa, kiedy wspólnie w dziesiątce prosimy Stwórcę o połączenie między nami i z Nim. W takim przypadku rzeczywiście jednoczymy się w jednym pragnieniu, skierowanym do źródła stworzenia, czyli do stanu, który Stwórca dla nas wyznaczył, aby właśnie z tego wspólnego pragnienia i jednej intencji zwrócić się do Niego.

Wtedy On nas usłyszy, przyjmie nasz chisaron – nasze wspólne pragnienie i napełni je Swoim światłem, Sobą.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”