Rabasz, Artykuł 5, „Wyjdź z twojej ziemi”: Wyjdź z twojej ziemi, ze swojej ojczyzny, i z domu swojego ojca do ziemi, którą ci wskażę.

Człowiek powinien wyjść ze wszystkich pragnień, ze swojej ziemskiej natury, „ze swojej ojczyzny”, „z domu swojego ojca” – ze wszystkich właściwości, w których się znajduje, i osiągnąć nowy stan, nazywany „ziemią, którą Ja ci wskażę”. Człowiek nie wie z góry, jakie są te właściwości, które powinien nabyć.

Jednak Stwórca się ujawnia, a to daje człowiekowi zrozumienie tego, co się dzieje, siłę, aby przyjąć zmianę oraz wiedzę, jak ją zrealizować. Wtedy same te właściwości urzeczywistniają się w człowieku, a on je nabywa, wchodzi w nowe pragnienia i intencje, w „ziemię, którą ci wskażę”.

Zanim jednak Stwórca się ujawni i pokaże człowiekowi zarówno samą zmianę, jak i nowe właściwości, człowiek sam nie jest do tego zdolny. To właśnie Stwórca musi pokazać mu przejście z jednego stanu do drugiego. Tak dzieje się na każdym stopniu, na miarę jak człowiek zmienia siebie. Jest to szczególnie widoczne na pierwszym stopniu, kiedy przechodzi do pragnienia obdarzania.

Ale również później, kiedy się rozwija, za każdym razem rozwija się zgodnie ze wszystkimi zmianami, które pokazuje mu Wyższy, zgodnie z przykładami, które daje mu Wyższy, z pragnieniem, które Wyższy mu ujawnia. Wyższy pokazuje mu, jaka forma, jakie pragnienia i intencje powinny być w człowieku szczególne, aby mógł osiągnąć kolejny stan.

Nigdy nie jesteśmy w stanie zrozumieć kolejnego stopnia i zawsze potrzebujemy przykładu i siły, aby go przyjąć. Właśnie to Stwórca mówi Abrahamowi: „Zamierzasz osiągnąć nowe pragnienia – i otrzymasz je, Ja ci je pokażę i przeprowadzę cię do kolejnego stanu”.

Dlaczego powiedziano: „Wyjdź z twojej ziemi, ze swojej ojczyzny, i z domu swojego ojca”? „Pragnienia, które masz teraz, również otrzymałeś ode Mnie, to Ja ukształtowałem w tobie wszystkie właściwości, które teraz wydają ci się złe i godne pogardy w porównaniu z kolejnym stopniem.

Ale nie mógłbyś myśleć o kolejnym stopniu ani być na niego gotowy, na – ziemię, którą ci wskażę, – gdybyś nie wyszedł z domu swojego ojca. Ta zmiana buduje w tobie te naczynia, do których następnie otrzymasz odkrycie Boskości”. W taki sposób, powinniśmy szanować obecne stany i złe właściwości, które się w nas odkrywają, niezależnie od tego, jak bardzo wydają się odrażające w porównaniu z kolejnymi stopniami, które jawią się nam jasne i dobre.

Trzeba zrozumieć, że jedynie przechodzimy pomiędzy tymi stanami poprzez zmiany, siły, zrozumienie, które Wyższy nam ukazuje. Ostatecznie, dzięki wszystkim tym przemianom, gromadzimy wyższą wiedzę, która pomaga nam zrozumieć Stwórcę i upodobnić się do Niego.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak można osiągnąć ważność rozwoju duchowego?

Odpowiedź: Osiągnąć oznacza:

1. Uświadomić sobie, że nie mam w sobie ważności rozwoju duchowego,

2. Uświadomić sobie, że mogę kierować tym procesem,

3. Że tę ważność mogę otrzymać tylko z zewnątrz, ponieważ sam, jestem absolutnym egoistą,

4. Z zewnątrz – oznacza od otoczenia, od grupy,

5. Można ją otrzymać tylko w takiej mierze, w jakiej ważne jest dla mnie to, do czego dążę,

6. …doszedłem więc do tego, od czego zacząłem – do braku ważności.

Gdzie znajduje się rozwiązanie?

Pozostaje tylko jedno: wykorzystać właściwość zazdrości o to, co posiada drugi człowiek i co jest dla niego ważne. Ale jeśli nikt nie ma w sobie tej ważności rozwoju duchowego?

Pozostaje tylko odgrywać ważność, celowo rozpalać serca przyjaciół pozorną ważnością rozwoju duchowego. I nie jest to niczym nowym ani oryginalnym – w ten sam sposób wszyscy „wirusowo” otrzymujemy od otoczenia pozorne ważności wszystkiego, co później tak cenimy w naszym życiu, na co pracujemy, do czego dążymy i tylko dlatego, że jest to ważne w oczach otoczenia.

To samo dzieje się w naszym rozwoju duchowym. Tyle że tutaj wszystko sobie uświadamiamy i świadomie tworzymy źródła przyszłej ważności, sami kształtujemy otoczenie i obiekty ważności – czyli to co po zakończeniu tej gry stanie się dla nas rzeczywiście ważne!

A więc należy grać przed innymi. Im lepiej będziesz przed innymi odgrywał, że rozwój duchowy jest dla ciebie ważny, tym szybciej przejdziesz od obojętności do rzeczywistego zainteresowania rozwojem duchowym.

Powinieneś grać przed przyjaciółmi rolę człowieka, któremu nie jest obojętna naprawa świata, miłość do przyjaciela, który płonie od wewnątrz i dąży do tego – i nie ma znaczenia, co w tym czasie dzieje się w twoim wnętrzu, ale na zewnątrz zobowiązujesz się odgrywać taką rolę.

Wszelkimi sposobami pokazuj im, jak ważna jest dla ciebie ta grupa, jak troszczysz się o nią, że naprawdę cały „płoniesz”. Tylko w ten sposób będziesz mógł rozpalić ich serca. A przede wszystkim – swoje serce.

Możecie umówić się z przyjaciółmi i odgrywać tę rolę kolejno, ale lepiej, żebyście wszyscy razem grali ją przed wszystkimi. Otrzymywałem nawet propozycje, żeby zaprosić aktorów. Ale to zbędne – powinniśmy zrozumieć naszą naturę i uczyć się nią zarządzać!

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Wszystko zależy wyłącznie od stanu człowieka. Jeśli człowiek jest egoistą, to w siebie to wchłania. A jeśli nie jest egoistą – obdarza i nic mu nie szkodzi.

Gdyby człowiek w idealny sposób osiągnął swój absolutny stan równowagi, mógłby żyć w kosmosie bez skafandra, mógłby żyć w wodzie bez aparatu do oddychania.

Poczułby naturę, we wszystkich jej przejawach jako dobrą i przychylną wobec niego. Mówię o tym tak, jakby była to jakaś fantazja. To nie jest fantazja.

To znaczy, że jest to możliwe wbrew wszystkim prawom, które pozornie znamy. Tylko dlatego, że człowiek pozostawałby w równowadze z wyższą siłą natury. A wszystko pozostałe jest jej podporządkowane.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Wiadomości