Artykuły z kategorii

Dodawać do intencji

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „dodawać do intencji”?

Odpowiedź: Dodawać do intencji oznacza, że sprawdzasz siebie i za każdym razem odkrywasz, w jakim stopniu nie zamierzasz działać dla obdarzania, czyli nie myślisz o Stwórcy, lecz o sobie. Na tym polega twoja wewnętrzna praca.

Po dokonaniu rozpoznania należy dojść do uświadomienia sobie zła, poprosić o naprawę, a następnie wykonywać działanie, aby coraz więcej myśli było skierowanych w stronę obdarzania. A kiedy rzeczywiście pojawi się w tobie intencja dla obdarzania, możesz zacząć pracować z pragnieniami, i to będzie już nazywać się „ziwug de-akaa”, uderzeniowe zjednoczenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 08.09.2026


Od czego zależy intencja?

каббалист Михаэль ЛайтманRabasz, Artykuł 40 Co oznacza w pracy „Każdego dnia będą one dla ciebie jak nowe”. Odnośnie do wersetu: „W tym dniu Stwórca, twój Wszechmogący, nakazuje ci przestrzegać tych praw i nakazów, przestrzegać ich i wypełniać je całym swoim sercem i całą swoją duszą”, nasi mędrcy wyjaśnili: „I każdego dnia będą one dla ciebie jak nowe”. Jakbyś otrzymał je dzisiaj na górze Synaj. „Jakby właśnie dzisiaj nakazano ci je wypełniać”.

Co oznacza „każdego dnia będą one jak nowe”? Pragnienie otrzymywania nie jest nowe. W tej samej formie istnieje od początku stworzenia i będzie istnieć na zawsze. Natomiast „będą w twoich oczach jak nowe” oznacza, że odnowienie dotyczy wyłącznie intencji dla obdarzania. W odniesieniu do intencji człowiek zawsze znajduje się to we wzniesieniu, to w upadku, i nieustannie dokonuje rozpoznań. Właśnie na podstawie intencji oceniamy człowieka.

Początkowo człowiek w ogóle nie ma żadnej intencji. Po prostu przywykł wykonywać działania, do których został przyzwyczajony poprzez wychowanie, czy to religijne czy świeckie. Nazywa się to wykonywaniem wyuczonych działań, czyli zachowaniem ludzi, których tego nauczono.

Oczywiście, nie ma tu żadnej intencji, po prostu przyzwyczajenie staje się drugą naturą, zarówno u tych, którzy otrzymali wychowanie religijne, jak i u tych którzy otrzymali wychowanie świeckie. Nie ma to nic wspólnego z tym, co nazywamy intencją, ponieważ nie ma w tym jeszcze nic z tego, kogo nazywamy człowiekiem.

Każdego można wychować w dowolny sposób i taki już pozostanie. Na tym etapie nie ma jeszcze człowieka. Człowiekiem nazywa się ten, kto z własnego wyboru kształtuje w sobie obraz Adama, podobnego do Stwórcy. W tym procesie najpierw istnieje intencja „dla siebie” (lo liszma), a następnie „dla Stwórcy” (liszma). Do „lo liszma” zaliczają się wszystkie wysiłki człowieka od momentu, kiedy zaczyna pracować nad punktem w sercu i otrzymuje jakieś przebudzenie do zbliżenia się do Stwórcy.

I chociaż może to zająć wiele lat, dziesięć czy piętnaście, w zależności od ilości a przede wszystkim od jakości wysiłków, to nawet jeśli człowiek pracował przez tyle lat, przechodząc przez wzloty i upadki, raz oddalając się, raz zbliżając, przechodząc przez różne stany, to później, kiedy osiąga właściwą intencję dla Stwórcy, wszystkie jego wysiłki z całego okresu tych wszystkich cykli wcieleń (może nie zdążyć zrobić wszystkiego w jednym cyklu) włączają się do nabytej przez niego intencji dla obdarzania, i na zawsze wchodzą w jego pracę.

Wszystko pozostałe, co otrzymał dzięki wychowaniu, nie odnosi się do stopnia człowieka i nie jest brane pod uwagę. W taki sposób rozwija się w odniesieniu do intencji, nieustannie ją wzbogacając, przechodząc przez wzloty i upadki.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 08.09.2026


Więź w grupie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak nazwałby Pan więź, która łączy ludzi w grupę?

Odpowiedź: Więź, w której każdy czuje, że bez pozostałych nie będzie w stanie osiągnąć naprawy, napełnienia, duchowości, więzi ze Stwórcą – właśnie to nazywa się grupą.

Każdy może tak myśleć z czysto egoistycznych powodów: „Są mi potrzebni, bo inaczej umrę”. I nic więcej. Tak dzieje się w każdym innym społeczeństwie. Nieprzypadkowo nazywają się przyjaciółmi, grupą. Nieprzypadkowo nie wymyślono dla tego jakieś innej nazwy.

Również w naszym świecie, jeśli chcemy w czymś odnieść sukces, musimy się jednoczyć, ufać sobie nawzajem i tak dalej. Nasza grupa różni się od innych jedynie swoim celem.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.09.2026


Przełom w uświadomieniu

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Studiując Kabałę, patrzymy na końcowy cel, a nie na środek procesu. Jeśli końcowym celem jest stan, w którym chcę uciec od samego siebie i już o sobie nie myślę, ponieważ wszystkie moje pragnienia przynoszą mi cierpienie, to dlaczego w połowie procesu nie mogę wybrać takiego środowiska, które od rana do wieczora będzie „prało mi mózg”?

Odpowiedź: Doskonale! Teraz zrozumiałeś, czym jest wyjście z Egiptu. Jest wtedy, gdy chcesz uciec od samego siebie, z ziemi egipskiej, od Faraona, od cierpień, od wszystkiego. To już nie jest zwykłe cierpienie, lecz prawdziwy koszmar. Jesteś gotowy uciec i już. To koniec naszego rozwoju w ramach materialnego świata. Z tego stanu można już wyjść do duchowości.

Jak możesz przyspieszyć swoją drogę? Mówisz: Dobrze, teraz jestem w połowie rozwoju w Egipcie, przeszedłem siedem lat obfitości i zaczynam wchodzić w siedem lat głodu. Nie wydaje mi się to już przyjemne ani miłe. Chcę przyspieszyć swój rozwój. „Proszę bardzo!” Mówią ci, że jest to możliwe.

Co oznacza przyspieszyć? Przejść przez te same etapy szybciej. Są to jednak te same etapy, i nie jesteś w stanie przeskoczyć żadnego z nich. Kiedy mówimy o skróceniu drogi, mamy na myśli skrócenie jej w czasie, a nie skrócenie odległości, czyli pominięcie poszczególnych stopni. Przełom dokonuje się w uświadomieniu, w szybkości rozpoznawania stanów.

Mówią, że dzięki grupie możesz zrobić to bardzo szybko. „Rób to! Dostajesz taką możliwość. Gdyby takiej możliwości nie było, gdyby przyspieszenie było niemożliwe, w ogóle nie dano by ci tej mądrości. Wtedy rozwój przebiegałby wyłącznie pod wpływem sił z góry i tyle”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 27.08.2026