Komentarz: Łatwo jest czerpać inspirację od przyjaciela, przy którym odczuwam dobro. Ale trudno jest czerpać inspirację od przyjaciela, który od czasu do czasu, wywołuje we mnie złe odczucia.

Odpowiedź: Są przyjaciele, których znoszę z trudem, albo nawet w ogóle nie znoszę. Są tacy, których prawie nie widuję, nie denerwują mnie, ani nie radują. Wreszcie są tacy, z którymi czuję się wspaniale i radośnie, w towarzystwie których jest mi przyjemnie przebywać. Kogo więc z nich powinienem widzieć jako obiekt nabycia? Ponieważ jest powiedziane: „Pozyskaj sobie przyjaciela”.

Nie da się udzielić na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi. Powiedziałbym tak: za każdym razem zobaczysz, co możesz, i to jest to,co będziesz robić. Nikt nie powie ci, że trzeba skupić się właśnie na tym, kogo nienawidzisz, z kim nie możesz być razem, chociaż jest w grupie. To nieprawda. Mimo wszystko za każdym razem powinieneś być z takimi przyjaciółmi, przez których, jak czujesz, możesz włożyć wysiłki.

Ale to nie polega na tym, żeby „rzucić się” na kogoś i zacząć go obdarzać, jednoczyć się z nim, od razu iść z nim na piwo dla połączenia. Nie. Włożenie wysiłku w zdobycie przyjaciela to wspólny wkład w grupę.

Nie chodzi tu o jakąś osobistą więź z kimś, na kim jestem stale skupiony. Przecież, zgodnie ze stanem, który człowiek aktualnie przechodzi, otaczający nas przyjaciele za każdym razem postrzegani są inaczej. Czasami przebywasz w dobrym stanie – jakby wysokim w sensie duchowym i wtedy nagle jesteś gotowy ucałować tego, kogo zwykle nienawidzisz.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Uczyń sobie Rawa i kup sobie przyjaciela”, 16.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak powinniśmy odnosić się do minionego kongresu: jako fundament na przyszłość w pracy dziesiątki, czy jako powrót do kilku przyjemnych momentów? Ale obawiam się, że można w tym utknąć.

Odpowiedź: Oczywiście, że można utknąć – to oczywiste.

Najważniejsze jest stałe i coraz bardziej precyzyjne określanie ostatecznego celu, to jest pierwsza rzecz. Po drugie, musimy stale określać, jak bardzo dziesiątka, w której się znajduję, forsuje dystans między mną a Stwórcą. Co najmniej to.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak dla mnie obecny kongres, to wysoko postawiona poprzeczka, której nie da się osiągnąć samodzielną pracą. Ale sądząc po pierwotnych źródłach, jest to możliwe. Jak to zrobić?

Odpowiedź: Nie jest to możliwe w pojedynkę. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy zgodzi się z tobą większość ludzi, którzy siedzą tutaj, i będziecie chcieli razem osiągnąć jakiś duchowy rezultat.

Pytanie: Czy to jakaś nowa umowa między nami?

Odpowiedź: Nie, to jest stara umowa, po prostu musicie realizować ją w działaniu.

Pytanie: Czyli w zasadzie, kontynuujemy pracę w dziesiątkach tak samo jak pracowaliśmy, ale na innym poziomie?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie