Pytanie: Co to jest prawdziwa wdzięczność? Istnieje wdzięczność za „nagrodę”, że Stwórca daje nam podarunki. Ale powinna być za wszystkie stany, które poprzedzają całą pracę i wzniesienie. Jaka jest prawidłowa wdzięczność? Z czego powinna wynikać?

Odpowiedź: Prawidłowa wdzięczność powinna wynikać ze świadomości swojego początkowego stanu i ze świadomości ostatniego stanu – wzniesienia. Kiedy widzę, że Stwórca uczynił to wszystko we mnie, muszę sobie wyobrazić, jak bardzo byłbym wdzięczny człowiekowi, który wyświadczył mi taką przysługę, i jak bym dziękował.

Wdzięczność wobec Stwórcy jest bardzo potężnym działaniem. Więc postaramy się to osiągnąć.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Przeżyliśmy niesamowity kongres. W Kazachstanie było ponad 300 przyjaciół, wielu przyjechało z Petach Tikwy, z Rosji, Azerbejdżanu, Turcji. Na kongresie, jak Pan powiedział, mieliśmy dużą ekspansję.

A teraz mówi Pan, że każda mała grupa, która dokonała tego wszystkiego wspólnie ze światowym kli, musi jeszcze bardziej pogłębić swoją pracę. Co oznacza „pogłębić”, skoro w duchowości więź jest nadal zachowana?

Odpowiedź: Więź, oczywiście nadal istnieje w waszej grupie. Może nie jest aż tak widoczna, ponieważ byliście zjednoczeni na kongresie i była duża presja z zewnątrz. A teraz należy połączyć się z tymi grupami, z tą presją, którą chcą oni od Stwórcy i od wszystkich pozostałych. Przecież każda grupa chce się rozwijać.

Od dzisiaj wkroczyliśmy na drogę „po kongresie”. Krótko mówiąc, musimy uzgodnić między sobą w grupie, w jaki sposób wzajemnie zbliżyć się do siebie, a także uzgodnić to między grupami. Przede wszystkim chcemy, aby każda grupa była odpowiedzialna za pozostałe. Na daną chwilę to wystarczy, a potem pójdziemy dalej.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Stwórca dał człowiekowi pragnienie i myśli, aby przynajmniej czasami być w pracy duchowej. A jeśli człowiek potrafi docenić taką postawę Stwórcy wobec siebie, w miarę ważności, jaką daje duchowej pracy, w takim samym stopniu powinien dziękować i wychwalać Stwórcę. (Baal HaSulam. Szamati 26. „Przyszłość człowieka zależy od jego wdzięczności za przeszłość”)

Pytanie: Wydaje mi się, że kongres przebiegł bardzo lekko w porównaniu z innymi kongresami. Chyba nie musieliśmy się tak bardzo wysilać, na lekcjach nie było głębokich wyjaśnień, chociaż od pierwszych minut dało się wyczuć presję z góry. A po kongresie opadła na nas gęsta chmura zadowolenia. I nie rozumiemy, czy zasłużyliśmy na to, czy też jest to awans, który trzeba będzie jeszcze odpracować?

Odpowiedź: Nie, nie musicie niczego odpracowywać, zasłużyliście na to. Wykonaliście wielki wysiłek, aby przyjechać, przecież fizycznie nie było łatwo dotrzeć tutaj. Dlatego zasługujecie na to wszystko. Jestem pewien, że zaczniemy lepiej rozumieć naszą wzajemną więź i będziemy wznosić się coraz wyżej po stopniach duchowej drabiny, prowadzącej na samą górę.

Pytanie: W rzeczywistości chcę podziękować za silny kongres. Czy można wzmocnić tę wdzięczność, analizując wszystko, przez co przeszedłem, czy też przychodzi ona w naturalny sposób poprzez odczucia?

Odpowiedź: Myślę, że jest to wdzięczność również za przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Baal HaSulam napisał, że człowiek zwraca się do Stwórcy: „Dziękuję Ci za całe Twoje miłosierdzie wobec mnie!”, czyli za przeszłość. Dzięki temu może natychmiast powiedzieć z pewnością: „I za to, co Ty dla mnie zrobisz w przyszłości!”.

Oznacza to, że człowiek jest wdzięczny Stwórcy za wszystko, co uczynił dla niego w przeszłości i za wszystko, co Stwórca uczyni od tej chwili. Nie ma wątpliwości, że zaczniemy odczuwać dobre nastawienie Stwórcy wobec nas.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Zohar: Modlitwa mas wznosi się przed Stwórcą i Stwórca ozdabia się tą modlitwą. Ponieważ ona wznosi się z różnymi prośbami: jeden prosi o miłosierdzie, drugi o odwagę, a trzeci o litość, obejmuje kilka stron: prawą, lewą i środkową…

Jednak modlitwa jednego nie obejmuje wszystkich stron i ma tylko jedną formę: albo człowiek prosi o miłosierdzie, albo o odwagę, albo o litość. I dlatego modlitwa jednego człowieka jest niedoskonała i nie może być przyjęta, jak wspólna modlitwa, ponieważ nie obejmuje wszystkich trzech linii…

Aby osiągnąć wspólną modlitwę, modlitwę za wszystkich, jako jedność, do bycia całością, trzeba przejść przez bardzo trudne stany wewnętrznego poszukiwania: zrozumieć, że

1. Duchowy cel jest ważniejszy niż wszystkie inne cele,

2. Nie można go osiągnąć w pojedynkę, a jedynie tworząc z indywidualnych dążeń, jedno wspólne dążenie, wtedy będzie ono podobne do Stwórcy i napełni je wyższe światło.

Dlatego tylko taka prośba, modlitwa, może zostać „usłyszana” – może wywołać naprawiające działanie wyższego światła. Czytanie księgi Zohar wywołuje w nas zrozumienie, że musimy być razem, bo bez wyjścia z siebie na zewnątrz, nie można osiągnąć obdarzania, właściwości Stwórcy, istnieć w wyższym świecie.

Jest powiedziane: „Od miłości do stworzeń, do miłości do Stwórcy” – Stwórca dał nam złudzenie tego, że wokół nas jest wielu ludzi, a my musimy przełamać tę iluzję, zrozumieć, że to wszystko jest we mnie i prosić Go o połączenie we mnie całego świata. Wtedy modlitwa wielu zamieni się w prawdziwą modlitwę jednego.

Z lekcji według księgi „Zohar’

Kategorie: Modlitwa, Intencja, ZOHAR

Z artykułu Rabasza „Uczyń sobie Rawa i kup przyjaciela”: Jeśli człowiek dołączył już do grupy ludzi pragnących osiągnąć miłość do Stwórcy i chce czerpać od nich siłę do pracy na rzecz obdarzania, to powinien postrzegać każdego z przyjaciół wyżej od siebie. Jeśli chce otrzymać wpływ tego otoczenia, to musi postrzegać siebie jako niższego od wszystkich, ponieważ wielki człowiek nie może być pod wrażeniem tego, kto jest mniejszy od niego.

Jest to podstawowe prawo i zasada odkrycia duchowego świata. Jeśli będziemy przestrzegać wszystkich wskazówek Rabasza, na naszej drodze nie będzie żadnych przeszkód. I musimy być gotowi podjąć te kroki, dlatego że świat potrzebuje tego. Stwórca nie tylko daje nam możliwość samodzielnego zbudowania duchowej grupy i sprawienia Mu radości, lecz powierza nam jeszcze wyższą misję.

Stwórca pozwala nam zrozumieć, że sprawić Mu zadowolenie można tylko poprzez naprawę całego świata. Dlatego On doprowadza ten świat do zniszczenia, abyśmy mogli przygotować go do odkrycia Stwórcy i tym samym sprawić Mu przyjemność.

Dlatego, kiedy pracujemy nad naszym zjednoczeniem, to musimy pamiętać, że ostatecznie musimy włączyć w to cały świat i doprowadzić do pełnego objawienia się Stwórcy stworzeniu. Jak napisał Baal HaSulam, żyjemy w epoce Mesjasza, ostatecznej naprawy.

Zatem musimy z całą powagą podejść do wypełnienia praw połączenia i anulowania, wzajemnego wsparcia, aby otrzymać ducha życia i pewność, bycia napełnionymi nadzieją, gdy każdy inspiruje się od innych. Aby to uczynić, człowiek powinien widzieć w nich wielkich ludzi, i ta inspiracja da mu siłę do pracy nad naszą więzią i jednością.

Musimy prosić o siłę z góry, która nas połączy i ustanowi między nami sojusz, wzajemne poręczenie i wzajemne wsparcie, wpływ i wzajemne włączenie w siebie, aż osiągniemy wspólną, pierwszą, jeszcze niewielką siłę duchową, z którą zwrócimy się już do szerokiego świata.

Wtedy zobaczymy, że dzięki tej wspólnej, nawet bardzo małej duchowej sile, świat szeroko się przed nami otworzy. Będzie gotowy by od nas otrzymać, ponieważ światło poprzez nas rozleje się na cały świat. Gdziekolwiek potem się zwrócimy, wszędzie będzie czekał na nas sukces.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Teraz na kongresie zbieramy się z przyjaciółmi w dziesiątkach i będziemy próbowali odczuć wewnętrzne więzi między nami. Jak wspólnie osiągnąć pierwszy warunek modlitwy, że tylko Stwórca może nas naprawić?

Odpowiedź: Porozmawiajcie o tym z przyjaciółmi i upewnijcie się, że również tak myślą: tylko Stwórca może naprawić wasz stan.

Pytanie: A jak razem z całą światową grupą, zwiększyć ten wspólny krzyk?

Odpowiedź: Aby to zrobić, musicie razem dążyć do tego, by zbliżyć się jak najbardziej do siebie, objąć wszystkich, poczuć wibracje swoich przyjaciół i zjednoczyć się z nimi tak, aby nie było między wami żadnej przestrzeni. Zbierajcie się razem, zbliżajcie się do wspólnego zjednoczenia i dokonamy razem wielkiej naprawy świata.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie