Z artykułu „Jego bogactwem jest bojaźń przed Stwórcą” („Szamati”, nr 38): Mędrcy powiedzieli: „Wszystko jest we władzy niebios, oprócz bojaźni przed Stwórcą”, dlatego że Stwórca może dać człowiekowi wszystko, oprócz tej bojaźni. Cóż więc daje Stwórca? Dodaje do ich relacji miłość, ale nie strach.

Naszym celem jest osiągnięcie jedności ze Stwórcą. Jedność uzyskuje się poprzez podobieństwo właściwości. A podobieństwo właściwości osiąga się poprzez osiągnięcie przez człowieka takiej samej miłości do Stwórcy, z jaką Stwórca odnosi się do człowieka.

To znaczy, że musimy osiągnąć miłość. Stwórca nieustannie dodaje od siebie do tej miłości, i w rezultacie czujemy, że gdzieś postępujemy drogą cierpienia, dlatego że nie dodajemy nic ze swojej strony.  Po to, aby osiągnąć miłość, człowiek musi zbudować swoje duchowe naczynie, które nazywa się „trwoga”, strach przed tym, czy będzie miał miłość do Stwórcy?

Aby osiągnąć ten strach, człowiek potrzebuje Tory, której światło przywraca do źródła, przykazań i właściwej intencji dla ich wypełnienia – w przeciwnym razie pozostanie na nieożywionym poziomie.

Człowiek potrzebuje otoczenia, które będzie mu przypominało o prawidłowej intencji podczas studiowania Tory i przykazań, tak aby inni utrzymywali go w pożądanej intencji i nie pozwolili mu zapomnieć o dobroci Stwórcy. Dlatego Tora i przykazania zostały dane nie jednemu człowiekowi, ale wielu ludziom, i wszędzie jest o tym powiedziane „wy”, a nie „ty”.

Bez intencji poznania Stwórcy, miłości do Niego, niemożliwy jest postęp. To powinno być przyczyną, od której wszystko się zaczyna i która zobowiązuje do wszystkich działań.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak człowiek może ocenić, że to nie grupa potrzebuje naprawy, ale on sam?

Odpowiedź: To odczucie odkrywa się człowiekowi jako ocena stanu, gdy nagle tak właśnie zaczyna go postrzegać.

Widzi, że mimo iż wykonuje działania, wszystkie one wynikają z jego intencji napełnienia, otrzymywania. I chociaż inni również znajdują się w podobnej właściwości, nie ma to znaczenia. Człowiek ocenia siebie, już odnośnie światła, które na niego schodzi, i wtedy stwierdza, że ​znajduje się w intencji dla otrzymywania.

Może pogrążyć się w rozpaczy, a może powiedzieć: „To, co mi się teraz odkrywa, jest oznaką odkrywania czegoś nowego, czegoś prawdziwego. Teraz muszę znaleźć siłę. Ten, Który odkrywa mi ten stan, odkryje mi również to, za pomocą czego mogę z niego wyjść”.

Wszystko zależy od przygotowania człowieka i grupy: od tego jak grupa daje wsparcie, i na ile on sam jest gotowy od niej przyjąć.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 26.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Rabasz napisał w swoim artykule, że Stwórca słyszy „modlitwę z każdych ust”. A Pan mówi, że modlitwa powinna być wewnętrzna. Więc jaką modlitwę słyszy Stwórca?

Odpowiedź: Modlitwą nazywa się pragnienie, które rzeczywiście dociera do Stwórcy. W świecie istnieją tylko dwie siły: otrzymywania (przyciągania) i obdarzania (odpychania), a także prawo podobieństwa: w miarę podobieństwa siły (obiekty) zbliżają się do siebie i odwrotnie, w miarę różnicy, odpychają się.

Ponieważ Stwórca jest absolutnym pragnieniem obdarzania, „oczekuje” od nas podobieństwa do Niego, aby pragnienie otrzymywania zapragnęło upodobnić się do Niego, i także stać się obdarzającym. W tym celu umieścił w pragnieniu otrzymywania, w naturze stworzenia, iskrę od Siebie, „punkt w sercu” – początek właściwości obdarzania. A my musimy go rozwinąć.

Stwórca odpowiada tylko na prośbę o to. Innymi prośbami nie dotrzemy do Stwórcy. Stwórca słyszy modlitwę każdego, kto prosi o siłę obdarzania. Stwórca jest prawem obdarzania, dlatego nie reaguje na nasze prośby poza tymi, które dotyczą pragnienia stania się obdarzającymi, a jeśli nie prosimy o to, zsyła nam jeszcze większe cierpienia, abyśmy poczuli, o co dokładnie powinniśmy prosić.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Jak odnosić się do grupy we właściwy sposób? To grupa powinna mi pomóc to zrozumieć i dać siły do zmiany samego siebie. Grupa powinna zrobić wszystko. Grupa jest jak Stwórca. Tyle że w grupie powinna być jeszcze jedna idea: wymaga się tego ode mnie, nie po to, żebyśmy się wzajemnie obdarzali i dobrze żyli, jak w klubie podobnych zainteresowań.

Powinien w niej być jasno określony cel, że wszystko robimy nie dla wygody naszego pobytu tutaj, ale po to, by upodobnić się do Stwórcy, osiągnąć scalenie z Nim. Wtedy odniesiemy sukces. A jeśli nie będziemy mieli tego celu, to poniesiemy porażkę, jak to miało miejsce w sowieckiej Rosji i w naszych kibucach. Baal HaSulam napisał o tym w swoim artykule „Pokój”.

Na ile zdołamy zbudować grupę i ustanowić ją w odniesieniu do siebie, w prawidłowej formie, na tyle posłuży nam zamiast wszystkich środków, których nam brakuje dla osiągnięcia celu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 25.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie