Komentarz: Rabasz napisał, że w wierze należy podążać drogą „grosz do grosza, a grosze zbierają się w wielki kapitał”.

Odpowiedź: Ze wszystkich działań, które człowiek rzekomo wykonuje w swoim życiu, jest tylko jedno, które faktycznie wykonuje, i pozostaje na wieczność. Wszystkie pozostałe są tymczasowe: człowiek je wykonuje, czerpie z nich przyjemność lub cierpi z ich powodu i to wszystko.

Jest tylko jedno działanie – naprawa mojego kli, mojego pragnienia otrzymywania. Gromadzi się ono z chwili na chwilę lub z jednego wcielenia do następnego, i wszystko, co uczyniłem, pozostaje u mnie „w banku” dla mojego dobra, jako moja zasługa. Za każdym razem dokładam na moje konto, kolejny grosz i jeszcze jeden, w zależności od liczby dokonanych napraw.

A jakie są moje naprawy już wiemy? To zwiększenie siły obdarzania za pomocą grupy i nauki, czyli realizacja wolnego wyboru. Jeśli wykonuję jakiekolwiek działanie, zgodnie z moim wolnym wyborem, tam gdzie działam ja, a nie Stwórca, to zostaje zapisywane na mój rachunek.

A moje wolne działanie może być tylko jedno: za każdym razem wzmacniać grupę, aby działała na mnie, wzmacniała siłę mojego pragnienia, abym z coraz większym pragnieniem obdarzania, zwracał się do Stwórcy i domagał się od Niego jeszcze większej siły obdarzania.

Wtedy na końcu mojego konta pojawia się jeszcze jedna liczba. I znów zwracam się do grupy, ponownie ją kształtuje i otrzymuję od niej wzniesienie, inspirację, do dalszego postępu i obdarzania. Następnie ponownie zwracam się do Stwórcy, proszę Go o siłę obdarzania, a saldo na moim koncie znów rośnie. I tak bez końca.

Nie ma niczego więcej, ponieważ jest to moje jedyne wolne działanie. Cała reszta nie jest wykonywana przeze mnie, robi to Stwórca. Natomiast to, wykonuję ja i dlatego zapisywane jest na moje konto. Tylko naprawa, za każdym razem pozostaje jako rezultat naszego życia. Zostaje wyłącznie ten rachunek. Dlatego Rabasz napisał, że po odejściu człowieka, pozostaje z nim tylko Tora i dobre uczynki, których dokonał w ciągu swojego życia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 18-19.01.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest jedność? Czy to wewnętrzne odczucie czy odkrycie jakiejś siły?

Odpowiedź: Jedność – to nowa rzeczywistość, o której nie mamy żadnego wyobrażenia. Jest to jakaś nowa materia, dotychczas przez was nieodczuwalna, w której są właściwości nie z tego świata – właściwości obdarzania. Kiedy włączasz się w tę materię, żyjesz w niej, zaczynasz odkrywać inny, nowy wymiar, to tak jakbyś wylądował na innej planecie. Odkrywasz to we właściwościach tej materii – w obdarzaniu.

Dlatego jednoczenie nie jest tylko zjednoczeniem między nami, dobrymi wzajemnymi relacjami, zaufaniem. Jest to odkrycie nowej właściwości, która nie istnieje w naszym świecie. Kiedy nabywamy tę właściwość, upodabniamy się do Stwórcy, wszystko odkrywa się w umyśle i uczuciach, w jedności z Nim.

Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko osiągnąć tę jedność. A osiągnięcie jedności leży w naszej mocy. O tym napisano: „Zrobimy – i usłyszymy”. Oznacza to, że możemy dokonywać wszelkiego rodzaju działania, podejmować wysiłki, robić wszystko, co w naszej mocy – studiować razem, jednoczyć się, jak radzą kabaliści, jak napisał Rabasz w swoich artykułach.

Oczywiście, że nam się to nie uda. Ale musimy osiągnąć taki stan, o którym powiedziano: „I krzyczeli od tej pracy”, do wewnętrznego krzyku, który jesteśmy zobowiązani osiągnąć – ale nie jesteśmy do tego zdolni. Wtedy to się stanie. Ale musi być prawdziwa modlitwa, prawdziwy krzyk.

Położyliśmy już cały fundament. Teraz jesteśmy tylko zobowiązani by osiągnąć właściwość jedności. Nową materię, która odkrywa się jak połączenie z innymi, która jest już materią duchową. Jest to już duchowe naczynie, które istniało zanim zostało rozbite do pewnego stopnia. Ale gdy tylko je odkryjemy, natychmiast ujawnimy w nim duchowe istnienie, Stwórcę.

Dlatego przez cały dzień każdy z nas i wszyscy razem powinniśmy starać się, na ile to możliwe, troszczyć się tylko o to.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Jedność, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Kto bardziej zyskuje w duchowym rozwoju: ten, kto jest blisko Pana i może się komunikować z Panem, czy ktoś, kto znajduje się daleko?

Odpowiedź: Zyskują ci, którzy są ze mną blisko wewnętrznie. Baal HaSulam w artykule poświęconym Zakończeniu Księgi Zohar oraz w kilku listach napisał, że prawdziwe duchowe osiągnięcie zachodzi wyłącznie, poprzez wewnętrzne połączenie ucznia z nauczycielem.

W naszych czasach nie dzieje się to bezpośrednio, lecz poprzez grupę. Zasada ta jednak pozostaje niezmienna. W Kabale nazywa się to „z ust do ust” („pe el pe”), czyli zgodnie ze wspólnym ekranem między uczniem a nauczycielem.

Ta technika, ogólnie znana jest na świecie, kiedy uczeń powinien anulować siebie wobec nauczyciela, pozostawać w relacji z nauczycielem w taki sposób, aby wewnętrzne napełnienie płynęło od nauczyciela do ucznia.

Chociaż Kabała jest przecież nauką, lecz mówi o tym, jak otrzymywać wyższe światło zgodnie z podobieństwem właściwości. Właśnie to podobieństwo właściwości określa się jako kontakt „z ust do ust” („pe el pe”).

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Z ust do ust”.

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy istnieje życie po śmierci?

Odpowiedź: Tak istnieje. Życie na poziomie duchowym, niezależne od istnienia ciała.

Pytanie: Dlaczego człowiek wykorzystuje tylko niewielką część, 3% potencjału swojego mózgu?

Odpowiedź: Ponieważ pozostały potencjał 97% przeznaczony jest do odkrycia rzeczywistości duchowej.

Pytanie: Czy można zmienić swój charakter?

Odpowiedź: Nie, sam z siebie nie. Jednak z pomocą wyższej siły – tak.

Pytanie: Dlaczego w naszym świecie jest tyle zła i niesprawiedliwości?

Odpowiedź: Ponieważ sami to robimy.

Pytanie: Kim Pana zdaniem jest Izraelczyk?

Odpowiedź: ”Izrael” w języku hebrajskim oznacza „Prosto do Stwórcy”. Jest to każdy człowiek, który poprzez studiowanie nauki Kabały, kieruje swoje pragnienie, bezpośrednio do wyższej siły – siły dobra, obdarzania, miłości i jedności.

Pytanie: Co Pana najbardziej irytuje, niepokoi?

Odpowiedź: Stan przeciwny temu, o którym była mowa w poprzedniej odpowiedzi.

Pytanie: Czy kabalista czerpie przyjemność z jedzenia, bliskości i innych przyjemnych aspektów życia?

Odpowiedź: Kabalista korzysta z życia jak każdy inny człowiek. Nie ma w tym nic niewłaściwego.

Pytanie: Czy przestrzega Pan przepisów ruchu drogowego?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Jaką jedną książkę zabrałby Pan ze sobą, decydując się na odosobnienie?

Odpowiedź: Księgę Baal HaSulama „Szamati.”

Z programu radiowego 103FM

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi