Komentarz: Pana nauczyciel Rabasz napisał dziesiątki artykułów o tym, czym powinni zajmować się ludzie, którzy chcą pojąć Stwórcę dzięki grupie. Jeden z nich nosi tytuł „Porządek zgromadzenia przyjaciół”. Rabasz przedstawił w nim zasady zebrania przyjaciół. Pierwsza zasada: przed spotkaniem należy zbudować wielkość celu i wielkość przyjaciół.
Odpowiedź: Zanim pójdziesz na spotkanie przyjaciół, powinieneś w ciągu dnia pracować aby zastanowić się: „Dlaczego potrzebuję połączenia z przyjaciółmi? Jaki cel chcę osiągnąć? Dlaczego nie mogę osiągnąć tego ważnego celu bez nich?”
Komentarz: To bardzo dziwne działanie. W naszym świecie, jeśli szanuję jakiegoś człowieka, to albo dlatego, że wszyscy go szanują, albo dlatego, że zrobił dla mnie coś dobrego, albo dlatego, że ma pewne cechy, które mi imponują. Nie ma takiego pojęcia jak praca nad znaczeniem jakiegoś człowieka. A w Kabale jest podana instrukcja, by pracować nad znaczeniem przyjaciół, i wywyższać ich.
Odpowiedź: Należy tu rozumieć, że to właśnie Stwórca postawił cię w takim stanie, że spotkałeś ludzi, z którymi możesz się zjednoczyć, w których powinieneś się rozpłynąć i w relacji z nimi poczuć Stwórcę. Praktycznie ludzie ci powinni być dla ciebie środkiem do poznania Stwórcy. Dlatego powinni być tak samo ważni jak Stwórca, Jego zrozumienie, zbliżenie się do Niego.
Pytanie: Czyli powinni być tak ważni jak ja sam dla siebie?
Odpowiedź: Myślę, że nawet bardziej. Ponieważ sam dla siebie jesteś zwierzęciem. A przyjaciele, którzy prowadzą cię do Stwórcy i w których odkrywasz Go – to już jest inny poziom, to jest poziom duchowego zrozumienia. Dlatego powinni być dla ciebie tak ważni jak Stwórca.
Pytanie: A czy można powiedzieć, że przyjaciele lub inni ludzie są moją duszą, czyli następnym poziomem istnienia?
Odpowiedź: Ta grupa, w której jesteś, jest twoją duszą. Nie ich ciała, ale ich pragnienie połączenia i ukierunkowanie na Stwórcę.
Pytanie: Więc jeśli nie mam jeszcze ani wielkości celu, ani znaczenia przyjaciół, muszę to zbudować? Nie dzieje się to automatycznie?
Odpowiedź: Nie. Musisz o to zadbać, stale pielęgnować znaczenie celu, iść do grupy, na spotkanie przyjaciół właśnie z tym nastawieniem i przez wzgląd na to.
Pytanie: Powiedzmy, że przyjaciele mają dla mnie znaczenie na 10 kilogramów, ale pragnę, aby mieli dla mnie znaczenie na 15 kilogramów. Co powinienem zrobić?
Odpowiedź: Pozostań w dialogu z samym sobą. Odczuwaj, co jest napisane w pierwotnych źródłach na ten temat. Porozmawiaj z przyjaciółmi o znaczeniu Stwórcy. W jakiś sposób przejmij od nich znaczenie celu. A w stopniu jaki cel jest dla ciebie ważny, środek jego osiągnięcia również stanie się ważny.
Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”
Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały
Podczas ukrycia należy płakać. Dlaczego jestem w ukryciu? – Ponieważ moje pragnienia nie są naprawione. Jak wydostać się z tego? – Naprawić pragnienia. Jak je naprawić? Nie proszę, aby ukrycie się skończyło, wręcz przeciwnie – niech pozostanie, ponieważ nie chcę, aby pragnienie otrzymywania przyjemności zostało napełnione – a ponad ukryciem zacznę ujawniać właściwości obdarzania i napełniać się nimi. Nazywa się to napełnić się wyższym światłem.
Pytanie: 
W czasie pracy, kiedy człowiek powinien powiedzieć: „Jeśli nie ja sobie, to kto mnie?” – w stanie pracy ludzie myślą, że sami tworzą upadki i wzloty. Czyli, że są wojownikami, nazywanymi armią, wzorem odwagi.